Συμμετοχή των Θρακών στον Μακεδονικό Αγώνα και στους Βαλκανικούς Πολέμους

ΘΡΑΚΗ-Ιστορία, Λαογραφία, Μουσική, ήθη και έθιμα

Συμμετοχή των Θρακών στον Μακεδονικό Αγώνα και στους Βαλκανικούς Πολέμους

                Η Θράκη είχε πάντα μεγάλη συμμετοχή στους εθνικούς αγώνες, αλλά δεν κατόρθωσε να αναδείξει τους ήρωες της, τα δικά της παιδιά δηλαδή, όπως συνέβη με άλλες περιοχές της Ελλάδας. Με αποτέλεσμα να μην ξέρουν ούτε οι Θρακιώτες τους ήρωές τους. Και δεν ήταν λίγοι… Άλλωστε και στο επίπεδο της ιστοριογραφίας η Θράκη είναι αδικημένη από τους μεγάλους ιστοριογράφους, αλλά εδώ, όχι με δική της ευθύνη.

Η ένοπλη δράση των σκλαβωμένων θρακών εναντίον των Τούρκων συνεχίστηκε και μετά το 1829, μετά δηλαδή  την ανεξαρτησία της Νότιας Ελλάδας και την δημιουργία του πρώτου ελεύθερου Ελληνικού Κράτους, επί ένα περίπου αιώνα μέχρι το 1920, έτος απελευθέρωσης της Θράκης.
Οι Θρακικές ένοπλες ομάδες με τη δράση τους περιόριζαν τις αυθαιρεσίες και τις βαρβαρότητες των Τούρκων στις υπόδουλες ακόμη περιοχές του Ελληνισμού.
Θα αναφέρουμε ορισμένους μόνο από τους Οπλαρχηγούς των Θρακικών ένοπλων Ομάδων που έδρασαν κατά των Τούρκων κατακτητών από το 1829 μέχρι το 1920.
Καπετάν Κωστής Ιγνάτογλου ή Τσάνταλης απ’ την Τσαντώ, Καπετάν Βαγγέλης Ματσιάνης απ’ τα Λάβαρα, Καπετάν Νικόλας απ’ το Σχολάρι, Καπετάν Μπαχτσεβάνογλου από την Κούρναλη της Ραιδεστού, Καπετάν Στεφανής από το Σιμιτλή.

Οι εναντίον των Βουλγάρων αγώνες των Θρακών
Με την έναρξη του β’ μισού του 19^ου αιώνα στα προβλήματα των Θρακιωτών από τους Τούρκους, προσετέθη και ο εθνικισμός των Βουλγάρων που ως τότε (1850) πολεμούσαν στα ορεινά της Ανατολικής Ρωμυλίας και της Βόρειας Θράκης και όσοι, λίγοι πάντως, συνοικούσαν  με τους Έλληνες, συμβίωναν αρμονικά μαζί τους. Από το 1857 με τις ταραχές που δημιούργησαν οι Βούλγαροι στην Φιλιππούπολη   ως την  ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας το 1870-1872 η κατάσταση επιδεινώθηκε σε βάρος των Θρακιωτών.

Με όλες τις δυσκολίες όμως οι Θρακιώτες δεν έλειψαν από τους εθνικούς αγώνες βοήθησαν έτσι την Κρητική Επανάσταση του 1866 με την συμμετοχή μεγάλων ομάδων νέων πολεμιστών και με την ίδρυση μυστικών εταιρειών, πράγμα που επιβάρυνε τις ήδη τεταμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις, που εκμεταλλεύθηκαν οι Βούλγαροι πετυχαίνοντας την έκδοση του φιρμανιού ιδρύσεως της Εξαρχίας (10 Μάρτη 1970). Η Βουλγάρικη εξέγερση του 1876 προετοίμασε το έδαφος για την προώθηση των σλαβικών συμφερόντων σε βάρος των ελληνικών και την προσάρτηση των ελληνικών επαρχιών της ΒΑ Θράκης στη Βουλγαρία υπό την καθοδήγηση του Ρώσου πρέσβη στην Πόλη Ιγνάτιε και με την ανοχή των Μεγάλων δυνάμεων.

Ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1876-1878 με τις νίκες των ρωσικών δυνάμεων και την κατοχή της Θράκης από τους Ρώσους, υπήρξε μοιραίος για τα συμφέροντα του Θρακικού Ελληνισμού. Οι Ρώσοι εργάστηκαν σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων με αποκορύφωμα τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου του 1878 και την δημιουργία της αυτόνομης επαρχίας της Ανατολικής Ρωμυλίας με την Συνθήκη του Βερολίνου (Ιούλιος 1878) που οδήγησε τελικά, με την ποικιλότροπή ρωσική βοήθεια, στην πραξικοπηματική προσάρτηση της στη Βουλγαρία τον Ιούνιο του 1886. Στο μεταξύ διάστημα είχε προηγηθεί μια χωρίς προηγούμενο καταδίωξη του Ελληνισμού της Θράκης από τους Βουλγάρους και τους Ρώσους που προωθούσαν τα δικά τους συμφέροντα για κάθοδο στο Αιγαίο και έλεγχο της ΝΑ Ευρώπης.

Μετά το 1886 ο αφελληνισμός της Θράκης έγινε πιο συστηματικός με συλήσεις ναών, μονών, κλείσιμο ελληνικών σχολείων και με τη δημιουργία μιας δραματικής σε βάρος των Ελλήνων κατάστασης που επιδείνωσε η Ελληνοβουργαρική διαμάχη στην Μακεδονία.

Έτσι ήρθε το τραγικό έτος 1906, όταν οι Βούλγαροι επιτέθηκαν και λεηλάτησαν ελληνικά σπίτια, εκκλησίες, σχολεία, μονές στην Φιλιππούπολη, στην Βάρνα, στον Πύργο, στην Αγχίαλο. Ο Ελληνισμός άντεξε για ακόμη μια φορά. Σταθμός στην ιστορία της Θράκης ήταν ο θρακικός αγώνας, τον οποίο Έλληνες αξιωματικοί είχαν οργανώσει στη Θράκη την τριετία 1903-1906 με εμψυχωτές τον υποπρόξενο του Δεδέαγατς Ίωνα Δραγούμη, τον Στυλιανό Γονατά κ. ά.

Οι αγώνες στη Αν. Θράκη και την Αν. Ρωμυλία

Οι Έλληνες της Θράκης ευρεθέντες μπροστά στην υπό των Βουλγάρων διαμορφωθείσα κατάσταση αντέδρασαν και οργάνωσαν τη διεξαγωγή του εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων αγώνα όπως γράφουμε παραπάνω κατά την πρώτη περίοδο (1903-1906) και κατά την δεύτερη περίοδο (1907-1909).

Ενδεικτικά να αναφέρουμε την δράση κάποιων οργανωμένων ομάδων και  οπλαρχηγών.

Καπετάν Θοδωρής ή Θοδωράκιως Αμπατζόπουλος. Γιος τον Ιωάννη Αμπατζή (ράφτη) και της Καλλίτσας..
Γεννήθηκε το 1884 στη Βιζύη Είκοσι χρονών, το 1905, κατατάσσεται στο δεύτερο Τάγμα Ευζώνων και αποσπάται στην ανακτορική φρουρά. Το 1907 γυρίζει στη Βιζύη και γίνεται από τα πιο ενεργά μέλη της μυστικής οργάνωσης, που ο πρόεδρος της ήταν ο Μητροπολίτης Βιζύης Άνθιμος και στρατιωτικός διευθυντής ο Κλείτος. Από τον Ιούλιο τον 1908 έγινε οπλαρχηγός Ένοπλης Ομάδας, της οποίας η δύναμη αυξομειωνόταν ανάλογα με τις ανάγκες τον αγώνα.
Το 1908, μετά την επανάσταση των Νεότουρκων και τη διακήρυξη του Συντάγματος, οι Βούλγαροι δε σταμάτησαν τις Θηριωδίες τους στη Θράκη. Έτσι, στις αρχές Οκτωβρίου τον 1908, οι Βούλγαροι δολοφόνησαν δυο Έλληνες από τις Σοφίδες, ένα χωριό δυο ώρες δυτικά της Βιζύης. Ο ένας από αυτούς ήταν αδερφός τον Μαργαρίτη Παπασάββα, δάσκαλου του Αμπατζοπουλου.
Τότε συγκεντρώθηκαν από τα γύρω χωριά 18-20 παλικαριά, μεταξύ των οποίων και ο αδερφός του Αμπατζόπουλου, Δημοσθένης, ο Δημήτριος Σταυράκογλου από τη Βιζύη, ο Αριστείδης Κωνσταντίνου Χατζηδημήτρης από το Κρυόνερο και ο Μπακιρτζής από τις Σοφίδες.
Από άλλες πηγές μαθαίνουμε για τη συμμετοχή στο σώμα τον Αμπατζοπουλου τον Ιωσήφ Παπαδοπούλου, τον Γεωργίου Κάλφα τον Γιάννη Τεκνετζή από τη Βιζύη καθώς και κάποιον Απόστολου Σφίνιου.
Με αρχηγό τον καπετάν Θοδωρή Αμπατζόπουλο αποφασίστηκε να επιτεθούν στο βουλγάρικο χωριό Πινακά, που ήταν η γενέτειρα τον Σισμάνωφ και το χρησιμοποιούσαν οι Βούλγαροι Κομιτατζήδες ως ορμητήριο για τις επιδρομές τους.
Στη σtιμπλοκή που ακολούθησε σκοτώθηκαν αρκετοί Βούλγαροι και τραυματίστηκε ένας μόνο Έλληνας . Ο βασικός όμως στόχος, που ήταν η εξόντωση τον Σισμάνωφ, απέτυχε, γιατί τη νύχτα της επίθεσης απουσίαζε από το χωριό.
Μετά την επίθεση στο χωριό Πινακά και ύστερα από τη σφαγή δώδεκα Ελληνοπούλων ηλικίας 8 μέχρι 12 χρονών, στην περιοχή των Σοφίδων, η ομάδα του Αμπατζοπουλου συνέχισε τη δράση της στα 1909 με εκκαθαρίσεις βουλγάρικων συμμοριών στα βουνά του Σαμμάκοβον, στο Μικρό Αίμο, στο Κρυόνερο και στο όρος Ντόμπροβα.
Βεβαίωση του Στυλιανού Γονατά για τη δράση του Αμπατζόπουλου

Ο υπογεγραμμένος Στυλιανός Γονατάς βεβαιώ ότι ο Θεόδωρος Αμπατζάπουλος εκ Βιζύης της Θράκης διετέλεσαν οπλαρχηγός μικρά ομάδος δράσης κατά τα έτη 1907 - 1909 εις το διαμέρισμα Σαράντα Εκκλησιών της Θράκης, ήτις συνετέλεσαν εις τον φρονημάτισαν του πληθυσμού του διαμερίσματος εκείνου και του περιορισμού της δράσεως των Βουλγάρων. Ο ίδιος φόνευσε τον επί κεφαλής των εκείσε Βουλγάρων κομιτατζήδων Σισμάνωφ και επεδείξατο καθ' όλην την διάρκεια της δράσεώς του διαγωγήν αξίαν παντός επαίνου.

Άλλοι αντάρτες από την περιφέρεια της Βιζύης, όπως τους κατονομάζει o επίσης αντάρτης, Λεωνίδας Χατζηϊωάννου, ήταν οι:
Δήμος Σιδεράς από τη Βιζύη
Παρασκευάς από το Σκεπαστό,
Ηλίας από το Σοργάς και
Μιμίκος από το Φανάρι της Σηλυβρίας.
Σύμφωνα πάντα με την παραπάνω αφήγηση, μερικοί από τους "χορηγούς", που συντηρούσαν τα αντάρτικα σώματα, ήταν οι:
Μαρίνος Μαρινέλης από το Κωστή Αγαθουπόλεως,
Αναστάσιος Χατζηγιάννης από τις Σαράντα Εκκλησιές,
Κύρκος Κύρκου, γιατρός από το Σαμμάκοβι,
Τσορμπατζής Κωστάκης και
Κοσμάς ο τσαγκάρης από το Αχμάτμπεη.

Συμμετοχή των Θρακών στον Μακεδονικό αγώνα

Εκτός απ’ τους αγώνες που έδωσαν οι Θράκες μέσα στην κύρια εδαφική περιοχή της Θράκης εναντίον των Βουλγάρων, ένοπλα σώματα  πήγαν στο γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας και αγωνίστηκαν μαζί με τους ντόπιους Μακεδόνες, τους Κρήτες και τους άλλους αγωνιστές που ήρθαν απ’ τη υπόλοιπη στεριανή Ελλάδα (Μοραΐτες, Στερεολαδίτες, Ηπειρώτες κ.λ.π.) και πολύ απ’ αυτούς έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της Μακεδονίας.

Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε:

Από το Βιλαέτι της Ανδριανούπολης: από το Σκεπαστό, τον Σκοπό, τις 40  Εκκλησιές, τον Πύργο, το Ερικλέρ, το Ευκάριο κ.λ.π. Σύνολο αγωνιστών 44.

Από το Σαντζάκι της Βιζύης: από τη Σαρακίνα, από το Τουρλιά, από το Σαμάκοβο κ.λ.π. Σύνολο 27 αγωνιστές

Από το Σαντζάκι της Σωζουαγαθούπολης: από το, Αγ. Στέφανο, από το Κωστί, το Βασιλικό, το Μπροντίβο κ.λ.π. σύνολο 15 αγωνιστές.

Μακεδονομάχοι απ’ την Ξάνθη (14 Αγωνιστές), την Αλεξανδρούπολη (11 αγωνιστές μεταξύ των οποίων ο Αντώνης Λεονταρίδης ιδρυτής Αστικής σχολής, πρόκριτος, και ο Μητροπολίτης Ιωακείμ. Την Ελευθερούπολη (Πράβι),. Την Κομοτηνή (12 αγωνιστές μεταξύ των οποίων ο ιατρός Αβδής, ο Χρύσανθος Φιλιππίδης αργότερα αρχιεπίσκοπος Αθηνών.

Πρέπει να αναφέρουμε ειδικά μερικούς Μακεδονομάχους όπως:

 

Καπετάν Γκαίτε Τζοβαρόπουλος: Γεννήθηκε το 1882 στο Καβακλή Αν. Ρωμυλίας. Σπούδασε δάσκαλος στα Ζαρίφεια Διδασκαλεία της Φιλιππούπολης. Με το ξέσπασμα του Μακεδονικού αγώνα διορίστηκε δάσκαλος στο Σέλι του Ν. Ημαθίας. Όπου με εντολή του Γενικού Κέντρου Άμυνας Θεσσαλονίκης ανέλαβε τη διοίκηση του αγώνα της περιοχής Διετέλεσε Νομάρχης Πέλλας-Φλώρινας και βουλευτής Θεσσαλονίκης.. Πρόσφερε πολλαπλές υπηρεσίες τόσο κατά τη διάρκεια , όσο και μετά τον επίσημο τερματισμό του Μακεδονικού Αγώνα με περιοχή δράσης τη Θεσσαλονίκη και την Ημαθία. Με προδοσία συνελήφθηκε από τους Τούρκους και φυλακίστηκε στο Γεντί Κουλέ. Το 1916 υπηρέτησε διευθυντής της νομαρχίας Σερρών από όπου συνελήφθηκε από Βουλγάρους και οδηγήθηκε στη Σόφια όπου υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Η πατρίδα τίμησε τον μεγάλο αυτό πατριώτη με το βαθμό του πράκτορα Α’ τάξης και το μετάλλιο του Μακεδονικού αγώνα. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1949.

Καπετάν Μακούλης ή Μάκουλας Ανδρέας

Ο Ανδρέας Μακούλης κατάγονταν από το Στενήμαχο της Ανατολικής Ρω-

μυλίας. Εκεί έζησε μέχρι το εικοστό πέμπτο έτος της ηλικίας του. Όταν τον

έστειλαν στο Δημοτικό σχολείο και τον υποχρέωσαν να μάθει τη Βουλγάρικη

γλώσσα αντέδρασε τόσο πολύ, που χτύπησε το Βούλγαρο δάσκαλο. Παρακολούθησε μόνο το ελληνικό σχολείο και απέκτησε πολλές γνώσεις της Ελληνικής παιδείας. Έμαθε την τέχνη του βυρσοδέψη και διακρίθηκε ως καλός τεχνίτης. Από μικρός ενδιαφέρονταν για την Ελλάδα και για τους αγώνες της. Διακρίνονταν για τον πατριωτισμό, τη γενναιότητα, την καταπληκτική δραστηριότητα και την ευφυΐα του. Ήταν αγνός στο ήθος, αγαθός στη ψυχή, θαρραλέος και αισιόδοξος. Ήταν γιγαντόσωμος και πολύ γυμνασμένος. Φαίνονταν 

 μεγαλύτερος της ηλικίας του.

Του έμειναν πολλά απωθημένα κατά των Βουλγάρων από τα δεινά, που υπέστησαν οι Έλληνες Στενημαχιώτες στα παιδικά του χρόνια. Πληγώθηκε η παιδική του ψυχή και έβαλε ως σκοπό της ζωής του να σώσει τη Μακεδονία από τις κατακτητικές βλέψεις των Βουλγάρων. Πληροφορούνταν από τα τότε μέσα μαζικής ενημέρωσης τα βάσανα και τα μαρτύρια των Ελλήνων Μακεδόνων από τη διπλή σκλαβιά των Τούρκων και Βουλγάρων. Καλλιέργησε πολύ το εθνικό του πατριωτικό συναίσθημα. Θέλησε να φύγει από τη Στενήμαχο, αλλά έγινε αντιληπτός από τις βουλγαρικές αρχές της πόλης. Έκτοτε παρακολουθείτο ως ύποπτος. Τον επιστράτευσαν με τη βία και δεν άντεξε. Μια νύκτα του Οκτωβρίου του 1906 βρήκε κατάλληλη ευκαιρία μαζί με άλλους Έλληνες. και με κίνδυνο της ζωής τους λιποτάκτησαν από το στρατό. Ήλθε στη Μακεδονία. Τον ακολούθησε η οικογένειά του, γιατί οι Βούλγαροι καταστρέψανε την περιουσία της.  Ήξερε την τέχνη του πολέμου και το προξενείο τον ονόμασε ανθυπολογαχό. Οπλαρχηγός με μεγάλη αποτελεσματικότητα και πολύ αγαπητός, που έδρασε στην περιοχή των Σερρών. Σκοτώθηκε στις 15 Ιούλη του 1907 κοντά στο χωριό Δοβίτσα.

Χρυσόστομος Χρυσομαλλίδης ή Παπαδράκος ήταν ιερέας μακεδονομάχος. Γεννήθηκε στην Ηράκλεια τής Θράκης το 1872. Το 1888 εισήλθε στη Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και στον Μακεδονικό Αγώνα. Στην Μακεδονία μαζί με Κρήτες εθελοντές έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στις περιοχές της Καστοριάς και της Φλώρινας. Το ψευδώνυμο Παπαδράκος του δόθηκε κατά την δράση του στον Μακεδονικό Αγώνα.^[3]. Συμμετείχε επίσης ως στρατιωτικός ιερέας, στους Βαλκανικούς Πολέμους. 

Καπετάν Αμβρακιώτης, - (πραγμ. όν. Ιωάννης Αβράσογλου) (Στενήμαχος, Θράκης, 1875 - Αθήνα, 1967) Επάγγελμα: Στρατιωτικός, Μακεδονομάχος

Σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων (1892 - 1897) και ως ανθυπολοχαγός πήρε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. Μετά την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα πήγε (1904) στην τουρκοκρατούμενη

Στην αρχή εχρημάτισεν ως αρχηγός οργανωτής αντάρτικων σωμάτων, κατόπιν δε ως αρχηγός σώματος στην περιφέρεια Κοζάνης, όπου έδωσε πολλές μάχες κατά των Τούρκων και Βουλγάρων. Μετά προδοσία από τους Βουλγάρους συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Τουρκους στο Σαρή Γκιολ (Κρηστώνα Κιλκίς) και κλείστηκε στις φυλακές. Κατάφερε να δραπετεύσει και συνέχισε τον αγώνα σε άλλες περιοχές. Συνεργάστηκε και πολέμησε μαζί με τους Ακρίτα, Μαζαράκη Κων., Καούδη Ευθύμιο και άλλους. Συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους το 1912 -. 1913  

 

Αντάρτες του Αβράσογλου σε πορεία προς το Κιλκίς

Περιλαμβάνεται στον πίνακα του Κορομηλά που αφορά τους πρώτους οργανωτές αντάρτικων ομάδων όπως: Μωραΐτου Μιχαήλ, λοχαγοϋ, με το ψευδώνυμον Κόδρος, Κουρέβελη Σπυρίδωνος, λοχαγοϋ, με το ψευδώνυμον ,Καλύβας, Μαζαράκη Κωνσταντίνου,

ύπολοχαγοϋ, με το ψευδώνυμον Ακρίτας, Μηλίου

Σπυρίδωνος ή Σπυρομήλιου, υπομοιράρχου, υπό το ψευ­δώνυμον Μπούας, Έξαδακτύλου Αθανασίου, ύπολοχαγοϋ, υπό το ψευδώνυμον Αντωνίου, Κακουλίδου Γεωργίου, ύπολοχαγοϋ, ύπό το ψευδώνυμον Δράγας ή Αριστείδης, και Κάκάβου Δημητρίου άνθυπολοχαγοΰ, ύπό το ψευδώνυμον Ζώης.

 Οι Μακεδονομάχοι Γεώργιος Κακουλίδης με κατωγωγή από Κερασούντα Πόντου και 

Αβράσογλου Ιωάννης από την Στενήμαχο Αν. Ρωμυλίας.

Δίμπρας Π. (Κλείτος Παναγ.) Ο καπετάν Δίμπρας αρχικά εργάστηκε ως εθνεγέρτης στην Αν. Θράκη στην περιφέρεια Σαράντα εκκλησιών και κατόπιν στην Γευγελή ως αλευρέμπορος με το ψευδώνυμο Κλεισούρας. Αργότερα έγινε οπλαρχηγός και πήρε μέρος σε πολλές μάχες κατά Τούρκων και Βουλγάρων. Συνεργάστηκε με άλλους μακεδονομάχους ιδιαίτερα στη μεγάλη μάχη της Ζαγοριτσάνης.

Αναστάσιος Παπαϊωάννου γνωστός ως  Νίκανδρος ή Παπανίκανδρος: Από το Καβακλή της Αν. Ρωμυλίας Αρχιμανδρίτης. Σπούδασε στο Ιεροδιδασκαλείο της Χάλκης και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1906 στάλθηκε από Μακεδονικό κομιτάτο της Αθήνας, σαν πράκτορας του Μακεδονικού Αγώνα στο Σούμποσκον Καρατζιόβας (Αριδαίας) με την ιδιότητα διευθυντή σχολείου. Μετά από διαταγή του ελληνικού προξενείου Θεσσαλονίκης, χειροτονήθηκε ιερέας Καρατζιόβας και με την ιδιότητα αυτή προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες με πολυτιμότερη την κατάληψη της Καρατζιόβας (Αλμωπίας). Ως οπλαρχηγός αντάρτικου σώματος, ύψωσε την ελληνική σημαία πριν οι Σέρβοι προφτάσουν να την καταλάβουν.

Στέργιος Κουρούδης: Από το Καραγάτσι Αδριανούπολης. Υπάλληλος σιδηροδρόμων, πράκτορας, ταχυδρόμος, πολύτιμος μεταφορέας όπλων σε 3 βιλαέτια από το σταθμό Θεσσαλονίκης. Για περιπτώσεις προδοσίας διέθετε χρυσές λίρες για δωροδοκία Τούρκων με εντολή του Λάμπρου Κορομηλά.

Οι επιτυχίες των Ελλήνων από την έναρξη ακόμα του Μακεδονικού Αγώνα  ματαίωσαν τά βουλγαρικά σχέδια για την Μακεδονίαν. Οι “Έλληνες Μακεδονομάχοι κατόρθωσαν εντός δύο και μόνον ετών να έξουδετερώσουν ότι πέτυχαν οι Βούλγαροι διά θεμιτών και αθέμιτων μέσων επί οκτώ συνεχή έτη. Η αποτυχία αύτή στην άναμέτρησίν τους με τα Ελληνικά σώματα προκάλεσε την οργή των Βουλγάρων που έβλεπαν για μια ακόμη φοράν να ναυαγούν τα σχέδιά τους για Μεγάλη Βουλγαρία. Μη μπορώντας αλλιώς να αντιδράσουν  για το ναυάγιο των σχεδίων τους, στράφηκαν  προς έκδίκησι κατά τού ‘Ελληνισμού τής ‘Ανατολικής Ρωμυλίας.
Λεηλατήθηκαν και ερειπώθηκαν ή προσφάτως ανεγερθείσα Μαράσλειος Σχολή με την πολυτιμότατη βιβλιοθήκης της, η Σχολή ‘Αρρένων, το Παρθεναγωγείο και άλλα διδακτήρια. Την ίδια τύχη είχαν και ο ‘Ελληνικός Φιλαρμονικός Σύλλογος και όλα τα Ελληνικά κοινοτικά Ιδρύματα.
Μετά την Βάρνα και την Φιλιππούπολη, την ίδια τύχη είχαν και όλα τα υπόλοιπα κέντρα Ελληνισμού τής Ανατολικής Ρωμυλίας. 0 Πύργος, τό Εύσταθοχώρι, η Στενήμαχος, η Περιστερά, το Καβακλή, το Ακ — Μποννάρ, τα Βοδενά, η Κούκλαινα, το Τατάρ — Παζαρτζίκ, η Μεσημβρία, τα ‘Ελληνικά χωριά τού Μικρού Αίμου, η Σωζο&πολη καί ή ‘Αγχίαλος, όλα τους υπέστησαν τις ακρότητες τού βουλγαρικού όχλου.

Συμμετοχή των Θρακών στους Βαλκανικούς πολέμους

Είναι γνωστό και όπως αναφέραμε παραπάνω μετά την ίδρυση της Βουλγάρικης Εξαρχίας και την αύξηση του Βουλγάρικου εθνικισμού, άρχισε η προσφυγιά των Θρακών ιδιαίτερα αυτών της Ανατολικής Ρωμυλίας την περίοδο1885-1906 και μετά την περίοδο 1906-1914. Οι πρόσφυγες αυτοί εγκαταστάθηκαν στην Νότια Ελλάδα, ιδιαίτερα στη Θεσσαλία, αφού η Βόρεια Ελλάδα ήταν ακόμη σκλαβωμένη. Αυτοί στρατεύθηκαν κα πολέμησαν και στους Βαλκανικούς πολέμους και στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και στην Μικρασιατική Εκστρατεία 1919-1922

Να αναφέρουμε ενδεικτικά .κάποια σημαντικά ονόματα από τους πολλούς που συμμετείχαν στους Βαλκανικούς Πολέμους:

Παντελής Λεφάκης από το Σουφλί: Εκ των πρωτεργατών κατά τους Μακεδονικούς αγώνες της Εθνικής εν Θράκη Οργανώσεως, πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου στο Σουφλί και οργανωτής ενόπλων μονάδων εξ ανδρείων και αλκίμων Σουφλιωτών.

Ήτο ένας Εθναπόστολος στην χειμαζομένη εκείνη χώρα..
Φυλακίστηκε επί μίαν εβδομάδα στις φυλακές Θεσσαλονίκης στο  Επταπύργιο, περιμένοντας πλοίο για Πειραιά. Τον είχαν απελάσει, αφήνοντας την οικογένειά του στο Σουφλί.
Το 1912 κατατάχθηκε ως υπίατρος στον Ελληνικό Στρατό. Προσφέρει τις υπηρεσίες του στο μαχόμενο στράτευμα, μακράν πάσης μετόπισθεν υπηρεσίας.
Με το πρώτον τάγμα που μπήκε το 1912 εις την Θεσσαλονίκη την 26ην Οκτωβρίου 1912 ήταν και εκείνος ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΛΕΦΑΚΗΣ.
Επειδή μιλούσε εκτός της Γαλλικής και την Τουρκική γλώσσα, ήταν ιατρός προς περίθαλψη των Τούρκων αιχμαλώτων.
Μετά τον πόλεμο, η πριγκίπισσα Αλίκη εκτιμώσα τον χαρακτήρα και την ενεργητικότητά του, τον διορίζει Διευθυντήν στο Θεαγένειο Νοσοκομείο.
Πρόεδρος επί σειράν ετών του συλλόγου Μακεδονομάχων Θεσσαλονίκης μέχρι τέλος της ζωής του. Παρασημοφορήθηκε με το μεγαλύτερο παράσημο της Ελλάδος, τον Σταυρόν του Τάγματος του Σωτήρος, καθώς επίσης με τον Σταυρόν του Τάγματος του Βασιλέως Γεωργίου του Α’, του Μακεδονικού Αγώνα και με τα μετάλλια της μάχης ΚΙΛΚΙΣ - ΛΑΧΑΝΑ και της μάχης του ΟΣΤΡΟΒ0Υ.

  

Παπαλάμπρου Γεώργιος από την Περιστερά της Ανατολικής Ρωμυλίας. Η Περιστερά βρίσκεται Νοτιοδυτικά της Φιλιππούπολης και Δυτικά της Στενημάχου. Ο πατέρας του ήταν ιερέας στην Περιστερά. Ο ίδιος περάτωσε τις σπουδές του στο Ζαρίφειο Διδασκαλείο της Φιλιππούπολης και στη συνέχεια με εξετάσεις, εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή της Σόφιας.

Ένας άγνωστος Βορειοθράκας ήρωας, θύμα των βουλγαρικών διωγμών στις αρχές του 20ου αιώνα, ο οποίος τελικά έδωσε τη ζωή του το 1912, στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, τότε που η Ελλάδα άνοιγε τα φτερά της για την εθνική ολοκλήρωση. Δυστυχώς τα στοιχεία που γνωρίζουμε για τον ένθερμο αυτό πατριώτη, είναι περιορισμένα.  

  

Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Ελλάς" στις 5 Δεκέμβρη 1912  

Δημοσίευση της εφημερίδας 'Χρόνος" το 1912 για τον Θάνατο του Παπαλάμπρου Γεωργίου

 

Παπαθεοφίλου Στέφανος έφεδρος ανθυπολοχαγός από την Στενήμαχο της Αν. Ρωμυλίας.  Έχασε τη ζωή του, πολεμώντας τους Βουλγάρους, στον Β' Βαλκανικό Πόλεμο αφού έπεσε στην μεγάλη μάχη του Κιλκίς.  Είναι καιρός τα σωματεία των Ανατολικορωμυλιωτών, να τιμήσουν όπως πρέπει τη μνήμη του Παπαλάμπρου, του Παπαθεοφίλου και των άλλων συμπατριωτών τους, η πατριωτική δράση των οποίων και ο ηρωικός θάνατός τους, παραμένει άγνωστος και με ευθύνη δική μας. Καιρός να τους γνωρίσουμε και να τους τιμήσουμε....

Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Ελλάς" την 1η Αυγούστου 1913.

 

Νίκογλου Φίλιππος από την Στενήμαχο της Αν. Ρωμυλίας. Ο γιατρός που έσωσε τη Θεσσαλονίκη από τους Βουλγάρους.

Η Θεσσαλονίκη ήταν το μήλο της έριδος των συμμάχων του Α’ Βαλκανικού Πολέμου. Όταν Σερβία, Βουλγαρία και Ελλάδα συμφωνούσαν να επιτεθούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όλοι είχαν στο μυαλό τους να καταλάβουν την δεύτερη σε σπουδαιότητα πόλη της Αυτοκρατορίας.
Κι εκεί που οι κατάσκοποι ήταν είδος σε ανεπάρκεια ήρθε ένας γιατρός ΄Ελληνας στο φρόνημα, αλλά Βούλγαρος στην υπηκοότητα. Ήταν ο Φίλιππος Νίκογλου ο οποίος είχε γεννηθεί στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1871. Είχε σπουδάσει γιατρός στη Ζαρίφεια Σχολή της Φιλιππούπολης (σημερινό Πλόβντιβ)  και είχε μετεκπαιδευτεί στη Γερμανία. Εργαζόταν ως χειρούργος ιατρός στη Σόφια μέχρι τη στιγμή που άρχισε ο πόλεμος και επιστρατεύτηκε ως στρατιωτικός γιατρός και μάλιστα χειρούργος.
Ο Νίκογλου άκουγε τους Βούλγαρους επιτελείς να κάνουν σχέδια να φθάσουν στη Θεσσαλονίκη και να την… απελευθερώσουν, όπως άκουγε και τα σχόλιά τους για τον ελληνικό στρατό που δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση στα χάλια που είχε να φθάσει στη πόλη!

Η ψυχή του πονούσε, αλλά δεν ήταν εύκολο να βρει κάποιον Έλληνα να ειδοποιήσει. Άλλωστε έπρεπε να είναι και ιδιαίτερα προσεκτικός. Σε καιρό πολέμου τέτοιες πρωτοβουλίες τιμωρούνται με εκτέλεση.

Όμως η τύχη, η καλή τύχη, στη προκειμένη περίπτωση έπαιξε το ρόλο της. Ο Νικόγλου συνάντησε στην Άνω Τζουμαγιά τον στρατιωτικό ακόλουθο της ελληνικής πρεσβείας στη Σόφια, τον Αθανάσιο Σουλιώτη, τον οποίο είχε καλέσει εκεί ο Βούλγαρος στρατηγός Θεοδόροφ. Ήταν μια κίνηση που στόχο είχε να ρίξει στάχτη στα μάτια των Ελλήνων. Ο Θεοδόροφ ποτέ δεν θα πήγαινε στο ραντεβού του με τον Έλληνα αξιωματούχο. Κατευθυνόταν ήδη προς τη Θεσσαλονίκη και η συνάντηση κλείστηκε απλά για να μην καταλάβουν οι Έλληνες τον πραγματικό προορισμό του. Ο Σουλιώτης αντί για τον Θεοδόροφ συνάντησε τον Νίκογλου που τον ενημέρωσε για όλα.
Από εκεί κι ύστερα η Αθήνα έμαθε τις προθέσεις των συμμάχων της κι ο Βενιζέλος ζήτησε επιτακτικά από τον Κωνσταντίνο να κατευθυνθεί προς τη Θεσσαλονίκη.

Μετά την αποστράτευση του ο Νίκογλου επέστρεψε στη Σόφια, όπου είχε γίνει γνωστή η συνάντηση του με το Λοχαγό Αθανάσιο Σουλιώτη και οι οπαδοί του Βουλγαρικού Κομιτάτου απειλούσαν τη ζωή του.

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1913, διέφυγε από τη Βουλγαρία και με τη βοήθεια φίλου του γιατρού, έφτασε αρχικά στη Θεσσαλονίκη, και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Το Ελληνικό κράτος τον παρασημοφόρησε το 1950, δια χειρός του Βασιλιά Παύλου, με τα διάσημα του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος του Γεωργίου του Α΄. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης τον τίμησε με την ανέγερση της προτομής του. Βρίσκεται στο μικρό πάρκο, στη συμβολή των οδών Βασιλίσσης Όλγας-Κοσμά Αιτωλού, λίγα μέτρα κοντά στο Λαογραφικό Μουσείο (τότε Βίλλα Ιακώβ Μοδιάνο). Επίσης ο Δήμος Θεσσαλονίκης έδωσε το όνομα του Νίκογλου σε δρόμο της πόλεως, ο οποίος εφάπτεται του Λαογραφικού Μουσείου Θεσσαλονίκης. Το ιδιαίτερο αυτής της προτομής είναι η ονομασία της μόλις και είναι ορατή απ’ τη φθορά του χρόνου, και κανείς θα μπορούσε να υποθέσει από τα χαρακτηριστικά του ανδρός, πως πρόκειται περί κάποιου εκπαιδευτικού, καθώς στην πόλη μας υπάρχουν αρκετές προτομές αφιερωμένες σε ανθρώπους των γραμμάτων. Στην πραγματικότητα η προτομή αυτή ανήκει στον Φίλιππο Νίκογλου, έναν από τους σημαντικότερους συντελεστές στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, του οποίου όμως η προσφορά συνήθως δεν μνημονεύεται στις ετήσιες εορταστικές επετείους…

                                      Η προτομή του Φίλιππου Νίκογλου στη Θεσσαλονίκη

 -----------------

Κώστας Πινέλης

                    (Δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες "Ειδήσεις και ¨Πρωϊνή του Κιλκίς)

Ποιος φοβάται την απλή αναλογική;

Ποιος φοβάται την απλή αναλογική;

Η σημερινή επικαιρότητα θα σήκωνε ίσως μια αθλητικοπολιτική ανάλυση για το EURO, την κωμική εθνική Αγγλίας (Mr Bean και μ-λ-κίες), την ισπανική υποχώρηση, το BRexit και την ακυβερνησία, εν αναμονή της ελπίδας, στην Ιβηρική. Ελλείψει χρόνου όμως, αναβάλλεται για αύριο. Σήμερα το θέμα είναι η απλή αναλογική, που είναι άδολη σαν παραμυθάκι (η πραγματικότητα μπορεί να περιμένει τη σειρά της).

Δίνουμε τόσο βάρος στο πόσο νεοφιλελεύθερη έχει γίνει η (Ν)δφα ή στον Αλέξη που δε φτάνει ούτε στο δαχτυλάκι του Ανδρέα (αυτό με το οποίο έγνεψε στη Δημητρα) κι είναι ένα απλό κακέκτυπο, που τείνουμε να ξεχνάμε πόσο ΠαΣοΚ είναι, πόσο γνήσιοι και βρωμεροί Πασόκοι είναι οι Συριζαίοι. Και το αποδεικνύουν περίτρανα στην περίπτωση της ψήφισης της απλής και άδολης αναλογικής. Η οποία απέκτησε αυτό το παρανόμι στα χρόνια της Αλλαγής, για να καταλήξει κάτι σαν σύντομο ανέκδοτο, σε διάκριση με τη σύνθετη και δόλια πραγματικότητα (που απέχει από τον κόσμο του παραμυθιού).

Η οποία πραγματικότητα λέει πως το ΠαΣοΚ, απ' όπου κι αν προέρχεται, σε οποιαδήποτε εποχή και οποιαδήποτε εκδοχή του, ενδιαφέρεται για τον εκλογικό νόμο μόνο όταν θέλει να κόψει το δρόμο της επάρατης δεξιάς προς την αυτοδυναμία. Και τον μετατρέπει επί... το αναλογικότερον, που εκτός από βιασμός της κοινής λογικής είναι και βιασμός της γλώσσας, κατά το "ολίγον έγκυος" ή μάλλον κατά το "εγκυότερος" (και όχι εγγύτερος, προσοχή μην τα μπερδέψετε).

Εδώ η Πασοκιά προχωράει ένα σκαλί πιο πάνω γιατί το νέο σύστημα βαφτίζεται απλή αναλογική (κι όχι αναλογικότερη), χωρίς συγκριτικό βαθμό και κριτική ικανότητα, για όσους χάφτουν το παραμύθι κι αγνοούν (;) αυτό το περίφημο όριο του 3%. Που είναι κάπως τραγική ειρωνεία να έχεις περάσει ως ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τραυματικά παιδικά χρόνια γύρω από αυτόν τον πήχη, με το βραχνά αν θα μπορέσεις να τον περάσεις ή θα τον ρίξεις, να μένεις ξάγρυπνος τις εκλογικές βραδιές από την αγωνία, να είσαι το θρίλερ κάθε αναμέτρησης, να φοβάσαι ότι δε θα βρεις ούτε την ψήφο σου, ούτε τα τρία σου (τοις εκατό) με το συμπάθιο, κι ότι θα την πατήσεις όπως το 93' ή σαν τη ΛαΕ το Σεπτέμβρη... και παρόλα αυτά να μην καταργείς το όριο. Εκτός και αν το κρατάς, θεωρώντας το κομμάτι της ιστορίας σου και δεν μπορείς να το αποχωριστείς για συναισθηματικούς λόγους.

(Ιστορική παρένθεση. Ποια ήταν η τελευταία φορά που ξύπνησε (αλλά ευτυχώς για αυτόν δεν ξενύχτησε) με αυτήν την αγωνία ο Σύριζα; Το -όχι πολύ μακρινό- 2009, στο θρίαμβο του ΓΑΠ, όταν πήρε μερικές ψήφους συμπάθειας και της τελευταίας στιγμής, για να μη μείνει εκτός Βουλής. Κι ενώ ενδιάμεσα, είχε φτάσει δημοσκοπικά στο 18%, στην πρόβα τζενεράλε του συστήματος για τον αντικαταστάτη του ΠαΣοΚ -που τέθηκε σε εφαρμογή μια τριετία αργότερα- για να ξεφουσκώσει απότομα μετά από το Δεκέμβρη του 08'. Ο καιρός γαρ εγγύς, αλλά δεν ήταν ακόμα η ώρα του...)

Τα ίδια ακριβώς θα μπορούσε να πει κανείς για τον Καμμένο και τους ψεκασμένους Έλληνες, που φοβούνται για τους μουσουλμάνους βουλευτές, και όχι για τον εαυτό τους, που έχει γίνει κάτι σαν το νέο Σύριζα και το θρίλερ των πρόσφατων εκλογών.

Πέρα από αυτό, βαριέται να μετράει κανείς ψέματα.

Πρώτη φορά αριστερά (καλά εδώ ούτε καν το "πρώτη" δεν είναι αληθές, πόσο μάλλον το "αριστερά" για τη δφα). Πρώτη φορά απλή αναλογική. Το ότι έχει λειτουργήσει στο παρελθόν (δε λέω "και", και στο παρελθόν, γιατί δεν υπάρχει αντίστοιχο παρόν, για να μπει το "και) αναλογικό εκλογικό σύστημα -πχ το 35' πριν το σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα, ή το 50' στις πρώτες μετεμφυλιακές εκλογές- μικρή σημασία έχει. Ώχου, ντάξει μωρέ, σχολαστικέ, ο Νικολακόπουλος είσαι;

Το 3% δεν το καταργούν λέει, για να μπει όριο στις βλέψεις των μουσουλμάνων που θα εξέλεγαν έτσι δικό τους ανεξάρτητο βουλευτή, με γραμμή από το προξενείο. Ενώ τώρα μπορεί να συνεχίσει να παίρνει ο Σύριζα 50% σε Ροδόπη και Ξάνθη, με τις κατάλληλες αριστερές κολεγιές.

Πού είναι άραγε εκείνη η εποχή που ο ενιαίος ΣΥΝ, εξέλεγε -αν θυμάμαι καλά- δικό του μουσουλμάνο βουλευτή (με πολιτικά κριτήρια, χωρίς κολεγιά) και αυτός λέει διαμαρτυρόταν για το θρησκευτικό προσδιορισμό της μειονότητας: αφού εγώ είμαι άθεος, γιατί να θεωρούμαι μουσουλμάνος;

Ποιος φοβάται λοιπόν την απλή αναλογική; Προφανώς τα κόμματα εξουσίας, που ποντάρουν στη λογική της χαμένης ψήφου και την πριμοδοτούν-καλλιεργούν με τα αντίστοιχα εκλογικά συστήματα. Κι όχι μόνο για όσους είναι κάτω από το 3%, χωρίς ρεαλιστικές ελπίδες να το πιάσουν ποτέ (εκτός κι αν είσαι Λεβέντης, και σε αγαπάει ο λαός, περισσότερο κι από το Θάνο Τζήμερο), αλλά και για τους υπόλοιπους, που δεν πρόκειται να κυβερνήσουν ποτέ, άρα γιατί να τους ψηφίσεις;

Κι όχι, προσωπικά δε θα είχα κανένα πρόβλημα να μπει η Ανταρσυα στη Βουλή (μέχρι και τα μ-λ θα είχαν ρεαλιστικές ελπίδες, με απλή αναλογική). Έτσι κι αλλιώς, το πιο πιθανό είναι να μπει ούτως ή άλλως, αργά ή γρήγορα, μόλις κολλήσει η μαγιά με τη ΛαΕ του Λαφαζάνη.

Το κόλπο του Πάκη και του Καραμανλή, που είχαν κάνει τον ισχύοντα νόμο με το bonus εδρών για τον πρώτο, ήταν ότι τσιμπούσαν έδρες από τον δεύτερο, θίγοντας κυρίως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για να εξασφαλίσουν ευκολότερα τη συναίνεση των μικρότερων (και ανάμεσά τους και του ΚΚΕ). Εμείς πχ αντί για 15 έδρες που έχουμε τώρα, θα εξασφαλίζαμε 17, αν δεν κάνω λάθος, που δεν είναι δραματική διαφορά, ιδίως σε σχέση με παλιότερες εκλογικές αναμετρήσεις.

Το εκλογικό σύστημα όμως πριμοδοτούσε την εκλογή κυβέρνησης, στρεφόταν εξ ολοκλήρου γύρω από αυτό κι έστελνε όλες τις "χαμένες ψήφους" που αντιστοιχούσαν σε προτιμήσεις και κόμματα που δεν ξεπερνούσαν το 3%, στο πουγγί του πρώτου. Χώρια ο δικομματισμός, η αφόρητη επικοινωνιακή πίεση στα όρια της υστερίας για την αποφυγή της ακυβερνησίας, κοκ.

Αυτός ακριβώς ο φόβος όμως είναι που θα τους εκθέσει ανεπανόρθωτα, αναγκάζοντάς τους να προχωρήσουν σε (ευρύτερες) κυβερνητικές συνεργασίες, ακόμα κι ενός μεγάλου Συνασπισμού (όπως τώρα στην Ισπανια, που δύσκολα βγαίνει κυβέρνηση χωρίς τη συναίνεση των δύο πρώτων) κι έτσι να ρίξουν τις μάσκες του μια ώρα αρχύτερα.

Μπορεί λοιπόν η κουβέντα για το πώς θα εκλέγεται ο διαχειριστής της αστικής εξουσίας, να είναι ένα απλό επικοινωνιακό τέχνασμα της κυβέρνησης, με εντελώς δευτερεύουσα σημασία. Αλλά μπορεί να έχει παράπλευρα οφέλη, σε βάθος χρόνου. Κι από αυτήν την άποψη, οφείλουμε να επαναφέρουμε το ερώτημα και να επιμείνουμε, μέχρι να πάρουμε απάντηση:

Ποιος φοβάται λοιπόν την απλή και άδολη αναλογική;

 

Να ποια θα ήταν με απλή (και άδολη) αναλογική η κατανομή εδρών τον περασμένο  Σεπτέμβρη  (σε παρένθεση η κατανομή με το ισχύον σύστημα):

ΣΥΡΙΖΑ 106 (145)
ΝΔ 84 (75)
Χ.Α. 21 (18)
Δημ. Συμπ. 19 (17)
ΚΚΕ 17 (15)
Ποτάμι 12 (11)
ΑΝΕΛ 11 (10)
Εν. Κεντρ. 10 (9)
ΛΑ.ΕΝ. 9 (0)
ΑΝΤΑΡΣΥΑ/ΕΕΚ 3 (0)
ΕΠΑΜ 2 (0)
Κοινωνία 2 (0)
Δημ. Ξανά 2 (0)
Δημοκρατικοί,
Κοινωνία Αξιών,
Κομ. Πειρατών 1 (0)
ΚΚΕ μ-λ,Μ-Λ ΚΚΕ 1 (0)

Μια άκρως ενδιαφέρουσα Βουλή και αποκαλυπτικό για τη στάση και την πορεία κάποιων.

(το κείμενο είναι από το blog «Σφυροδρέπανο»)

Σχολιασμοί «Όχι άλλο κάρβουνο» -Κακούργα μετανάστευση, κακούργα ξενιτιά

Σχολιασμοί

«Όχι άλλο κάρβουνο»

 «Θα υπερασπιστούμε την εργασία, όπως κάναμε για την πρώτη κατοικία και τις συντάξεις» διαμήνυσε σε συνέντευξή του ο Αλέξης Τσίπρας, ενόψει της δεύτερης αξιολόγησης.

Μη! Όχι μη! Όχι άλλη προστασία! Όχι άλλο κάρβουνο! Που έλεγε και ο Κούρκουλος στην γνωστή ελληνική ταινία.

Ποιος απ’ τους προστάτες θα μας προστατέψει ποιος; Πρώτος είναι ο λαός. Ποιος απ’ τους προστάτες θα μας προστατέψει ποιος; Ο λαός. Αρκεί  ο λαός να βγει στο προσκήνιο για να ανοίξει το δρόμο για την πραγματική αλλαγή της κοινωνίας για να φέρει τα πάνω κάτω.

Τα «οράματα» των εφοπλιστών και του Αλ. Τσίπρα

Απ’ όταν αντιπολίτευση ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, υπήρχαν παρεμβάσεις μα απανωτά διαπιστευτήρια προς το κεφάλαιο για την χειραγώγηση του λαού.

Έτσι και τώρα. Στην  πρόσφατη ομιλία του ο Αλ. Τσίπρας μπροστά στους εκπροσώπους των εφοπλιστών και των άλλων τμημάτων του κεφαλαίου που συμμετείχαν στη ναυτιλιακή έκθεση «Ποσειδώνια 2016», έβαλε τα πράγματα στη θέση τους... Υποκλίθηκε στη «διορατικότητα», στην «πρωτοπορία» και τα «οράματα» των εφοπλιστών, ο πρωθυπουργός ξεκαθάρισε και το δικό του «όραμα»:

«Το μοντέλο με το οποίο αναπτύσσεται η ελληνική ναυτιλία μπορεί να αποτελέσει θετικό παράδειγμα στην εκπόνηση του νέου αναπτυξιακού υποδείγματος», ανέφερε χαρακτηριστικά... Επικεντρώνοντας στο 13ο - 14ο μισθό και τις ομαδικές απολύσεις, επιβεβαίωσε ουσιαστικά ότι η κυβέρνηση είναι σε συζήτηση με τη μεγαλοεργοδοσία για όλα τα καυτά εργασιακά ζητήματα που έχουν τεθεί στο τραπέζι, συμπεριλαμβανομένων των εμποδίων στο δικαίωμα της απεργίας.

Και όλα αυτά την ίδια περίοδο που η κυβέρνηση λανσάρει τα παραμύθια περί «δίκαιης ανάπτυξης» και «προστασίας της εργασίας»,

«Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος»

Για την συνέντευξη του Δ. Κουτσούμπα στον «Ενικό» ο λόγος. Βλέπαμε τον τρόμο στις φάτσες τους, το κενό βλέμμα τους και ξεραθήκαμε στα γέλια. Για τους δημοσιογράφους που έκαναν τις ερωτήσεις μιλάμε και σύμφωνα με τις απαντήσεις που έδινε ο Γ.Γ. του ΚΚΕ.

Θα καταργήσετε την αστική τάξη, τους ευεργέτες μας; Δε θα  υπάρχει δεξιά; δε θα υπάρχει ΝΔ; Ίου! Μον-ντιέ! Ρωτούσε εκείνη η «ξανθιά» δημοσιογράφος η κ. Λώρα Ιωάννου.

Στο σοσιαλισμό οι εργάτες θα ψηφίζουν εργάτες για αντιπροσώπους τους κι όχι αστούς βουλευτές, όπως σήμερα; Εξέφρασε τον φόβο του ο δημοσιογράφος κ. Σκουρής. Τι φρίκη! Oh my god

Γιατί το  ΚΚΕ δεν προσαρμόζει τον λόγο του στην πραγματικότητα; Γιατί δεν κάνει συνεργασίες; Γιατί δεν τα λέτε πιο καλά να πείσετε τον κόσμο;  Ρωτούσε τάχα εναγωνίως ο κ. Δελατόλας (που έχει, όπως είπε, και πολλούς φίλους στο ΚΚΕ και δεν έχει…πρόβλημα!) Κι εδώ έμπαινε η γνωστή καραμέλα του ξύλινου λόγου, στην οποία αντέδρασε ο Κουτσούμπας: Σας φάνηκαν ξύλινα όσα λέμε εδώ τόσες ώρες;δε σας αρέσουν ε; Τι να κάνουμε:

Και πίσω από τον τάχα πόνο γιατί δεν ανεβαίνει το ΚΚΕ, υπήρχε η κρυφή επιθυμία: Πότε θα τελειώσουμε με σας;

Αλλά ξεχνάνε κάτι για το ΚΚΕ. Και όπως έγραψε ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος:

(…) και τι δεν κάνατε για να με θάψετε,

όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος (…)» 

 

Κακούργα μετανάστευση, κακούργα ξενιτιά

«Μισεύεις και τα μάτια μου δακρύζουν λυπημένα» 

Ο όρος μετανάστευση (migration) τόσο κατά τις κοινωνικές επιστήμες, όσο και κατά το διεθνές δίκαιο, αναφέρεται, όσον αφορά τους ανθρώπους, στη μετακίνησή τους που καθορίζεται από διάφορους παράγοντες.
Ο κυριότερος είναι για λόγους επιβίωσης. Όταν ο τόπος που γεννήθηκες  δεν σου προσφέρει εκείνα που χρειάζεσαι για να ζήσεις μια ζωή υποφερτή, αναγκάζεσαι να την αναζητήσεις αλλού.

Τον 20ο αιώνα η Ελλάδα υπήρξε χώρα αποστολής μεταναστών. Στα πρώτα του χρόνια κύρια στην Αμερική και τις δεκαετίες του 50 και του 60 στις χώρες της κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, στην Αυστραλία κ.λ.π.
Βάπτισαν τη χώρα μας «ψωροκώσταινα» και έστειλαν «τα πιο καλά παιδιά» στα κάτεργα της Ευρώπης και της Αμερικής, ενώ το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο λεηλατούσε τον πλούτο της. Ήταν συνειδητή πολιτική επιλογή αυτή, με πρωτεργάτη τον «εθνάρχη» Καραμανλή…
 Η κατάρα της μετανάστευσης –έτσι την καταλάβαινε ο λαός και όχι ως ευλογία όπως ο Καραμανλής– η δύσκολη ζωή του μετανάστη στην ξενιτιά, ενέπνευσε άφθονο τραγούδι. Με κύριο ερμηνευτή τότε τον αξέχαστο Στέλιο Καζαντζίδη που φώναζε σα λαβωμένο λιοντάρι. Αλλά όχι μόνο αυτόν. Ενέπνευσε κι άλλους ποιητές, στιχουργούς, συνθέτες και ερμηνευτές που τραγούδησαν αυτή τη συμφορά. Και οι μετανάστες φεύγοντας αφήναν τη μισή τους καρδιά πίσω. Κανείς δεν θέλει να αφήσει τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε.

Έφευγαν τότε όπως και σήμερα. Που λεηλάτησαν και συνεχίζουν να λεηλατούν τη χώρα, με την πολιτική τους. Την ξαναβάπτισαν «ψωροκώσταινα» και ξανάνοιξαν το δρόμο της ξενιτιάς στους Έλληνες που δε μπορούν να ζήσουν, με μια διαφορά…
Τότε έφευγαν ανειδίκευτοι, κύρια αγρότες ιδιαίτερα από τις αγροτικές περιοχές της Βόρειας Ελλάδας για «να πάνε να ζήσουν και με πλούτη να γυρίσουν στην πατρίδα τους ξανά».
Σήμερα φεύγουν γκασταρμπάιτερ ή γκαστβίσενσαφτλερ σπουδαγμένοι νέοι και νέες επιστήμονες, ειδικευμένοι. Ξαναγύρισε πίσω το ρολόϊ της ιστορίας.

« Μισεύεις και τα μάτια μου δακρύζουν λυπημένα» όπως έλεγε το τραγούδι που ακούγονταν στην  υπέροχη ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα»

Φεύγουν και  πιθανότατα δε θα γυρίσουν πίσω. αλλά τουλάχιστο  να παλεύουν, να συνεχίσουν να παλεύουν για να σταματήσουν να γυρίζουν προς τα πίσω τα ρολόγια κι ο χρόνος της ιστορίας…

 Κώστας Πινέλης

(Οι "Σχολιασμοί" δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες "Ειδήσεις" και "Πρωϊνή" του Κιλκίς

Ο "φίλος μας ο Γιούγκερ"

Πολύ τον αγαπάει, λέει, ο Γιούγκερ τον Τσίπρα. Μόλις τον βλέπει τον πιάνει απ' τον ώμο η 

απ' το χέρι. Σιγά να μην τον πιάνει και από πουθενά αλλού...

 

Ο «φίλος μας Γιούνκερ»

Την ...αγιογραφία του «φίλου και φιλέλληνα Γιούνκερ» φιλοτεχνούν η κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης και σύσσωμος ο αστικός Τύπος.
Ούτε λίγο ούτε πολύ, η επίσκεψη του προέδρου της Κομισιόν στην Ελλάδα παρουσιάζεται σαν «ψήφος εμπιστοσύνης» στην πολιτική των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων που ακολουθεί η κυβέρνηση και οι οποίες «κλείδωσαν» το περασμένο καλοκαίρι την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη.
Θυμίζουμε, πάντως, ότι η κυβέρνηση, που σήμερα «λιβανίζει» τον Γιούνκερ, είχε θέσει στο δημοψήφισμα του περασμένου Ιούλη το ερώτημα αν εγκρίνεται ή απορρίπτεται το σχέδιο του προέδρου της Κομισιόν για το τρίτο μνημόνιο, ζητώντας από το λαό να το καταψηφίσει.
Αμέσως μετά, έφερε από την πίσω πόρτα τη δική της αντιλαϊκή συμφωνία με την τρόικα, φυσικά με τις «ευλογίες» της Κομισιόν.
Επομένως, τα μέτρα που τώρα παίρνονται σε βάρος του λαού έχουν τη σφραγίδα και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει για το γεγονός ότι η κυβέρνηση συνεχίζει με επάρκεια την πολιτική των προηγούμενων.
Αυτό καθόλου δεν αποθαρρύνει, βέβαια, την κυβέρνηση από το να παρουσιάζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σαν υπέρμαχο τάχα των εργασιακών δικαιωμάτων.
Οπως είπε χτες, στην κοινή συνέντευξη Τύπου, ο πρωθυπουργός, «κοινή μας πεποίθηση είναι ότι η ανάκαμψη στην Ελλάδα δεν μπορεί να στηριχθεί στη συντριβή της εργασίας, αλλά σε ένα παραγωγικό μοντέλο σύγχρονο και ασφαλές, τόσο για τους ανθρώπους, όσο και για το περιβάλλον».
Στο ίδιο μήκος κύματος - αν και πιο διπλωματική - ήταν η απάντηση που έδωσε ο πρόεδρος της Κομισιόν σε ερώτηση που του έγινε.
Οπως είπε, «οι διαπραγματεύσεις για τη μεταρρύθμιση της νομοθεσίας, σε ό,τι αφορά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους την ελληνική πραγματικότητα. Και θα πρέπει η εργασιακή νομοθεσία να προχωρήσει προς την κατεύθυνση των καλών πρακτικών που υπάρχουν αλλού».
Οι «καλές πρακτικές» δεν είναι άλλες από αυτές που εφαρμόζονται σε άλλα κράτη - μέλη της ΕΕ, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων. Για παράδειγμα, με βάση αυτές τις «καλές πρακτικές» νομοθετεί τώρα η κυβέρνηση στη Γαλλία, προκαλώντας τις αντιδράσεις των εργαζομένων και του λαού.
Από αυτήν τη σκοπιά, ελάχιστη αξία έχει η υπόμνηση του Γιούνκερ ότι «δεν είμαι φίλος των ομαδικών απολύσεων και πιστεύω ότι η ελληνική κυβέρνηση θα διαμορφώσει μια πρόταση, με την οποία θα μπορέσω να είμαι σύμφωνος», επιβεβαιώνοντας έμμεσα ότι το συγκεκριμένο ζήτημα είναι από τα πρωτεύοντα στη διαπραγμάτευση για τη δεύτερη «αξιολόγηση».
Αλλωστε, ο πρόεδρος της Κομισιόν έχει δώσει δείγματα γραφής για το πώς εννοεί την «κοινή αντίληψη» για τα Εργασιακά.
Μόλις πρόσφατα, ο «Ριζοσπάστης» αποκάλυψε την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το λεγόμενο «Ευρωπαϊκό πυλώνα κοινωνικών δικαιωμάτων», ο οποίος προβλήθηκε από την κυβέρνηση ως μια πρωτοβουλία κατοχύρωσης ενός «μίνιμουμ» κοινού πλαισίου για τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Βασικοί άξονες αυτού του πυλώνα είναι η σύνδεση των μισθών με την παραγωγικότητα, «μέσω της σύγκρισης με τις εξελίξεις στις άλλες χώρες της Ζώνης του Ευρώ και στους κυριότερους συγκρίσιμους εμπορικούς εταίρους», η στήριξη των ευέλικτων μορφών απασχόλησης, που «επιτρέπουν στους εργοδότες να ανταποκρίνονται σε μεταβολές στη ζήτηση», όπως και η δημιουργία μηχανισμών «κοινωνικής πολιτικής», που θα διαχειρίζονται την ακραία φτώχεια και την ανεργία.
Επομένως, πράγματι υπάρχει συναντίληψη ανάμεσα στην κυβέρνηση και την Κομισιόν για τις μεταρρυθμίσεις στα Εργασιακά, αφού και οι δυο υπηρετούν τα ίδια συμφέροντα - αυτά του κεφαλαίου - και τον ίδιο στόχο - αυτόν της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Μόνο που τα δικά τους οράματα είναι εφιάλτης για το λαό, που πρέπει με την πάλη του να τον εμποδίσει να πραγματοποιηθεί.
Από την στήλη του Ριζοσπάστη "Η Άποψή μας"

Τσίπρας: Με κάλπικες υποσχέσεις στο λαό επιχειρεί να κρύψει την βαθιά αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης

Με κάλπικες υποσχέσεις στο λαό επιχειρεί να κρύψει την βαθιά αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης

Ολόπλευρη στήριξη του κεφαλαίου με ζεστό χρήμα, φοροαπαλλαγές, τζάμπα εργασία, ιδιωτικοποιήσεις και νομοθετικές διευκολύνσεις των επενδύσεών είναι στην ουσία το όραμα της κυβέρνησης περί «δίκαιης ανάπτυξης» που παρουσίασε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στο Μουσείο τη Ακρόπολης.

 

Λίγες ώρες μετά την ψήφιση του νέου αναπτυξιακού νόμου με τα νέα φορολογικά και χρηματοδοτικά προνόμια στα μονοπώλια, ο Αλ. Τσίπρας, παρουσίασε το πρόγραμμα με τον παραπλανητικό τίτλο «δίκαιη ανάπτυξη», επιχειρώντας να κρύψει τον βαθιά ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής που υλοποιεί η κυβέρνησή του για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας, με το λαό φορτωμένο τα βάρη της κρίσης και την πολυχρησιμοποιημένη «κοινωνική ευαισθησία» να εξαντλείται σε κάλπικες και ανέξοδες υποσχέσεις. 
Ανέφερε «όλες οι κυβερνητικές προσπάθειες πλέον επικεντρώνονται σε ένα στρατηγικό στόχο: Στην προώθηση της Δίκαιης Ανάπτυξης» την οποία προσδιόρισε χρονικά το 2021 κατά την ομιλία του στην εκδήλωση που είχε τον τίτλο «Ελλάδα 2021: Δίκαιη Ανάπτυξη – Παραγωγική Ανασυγκρότηση». Εξήγησε ότι «για εμάς ανάπτυξη σημαίνει εκ νέου ένταξη της οικονομίας μας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, δημιουργία οικονομίας με παραγωγική εξειδίκευση, επούλωση τραυμάτων του κοινωνικού κράτους, ευρύ φάσμα παραγωγικών δραστηριοτήτων, συνεργατικά σχήματα κοινωνικής οικονομίας, επιχειρηματικότητα που προσανατολίζεται στην παραγωγή βιώσιμων και αξιοπρεπώς αμειβόμενων θέσεων εργασίας». 

Το κράτος εργαλείο στην υπηρεσία του κεφαλαίου

Η στρατηγική που ανέπτυξε ο Αλέξης Τσίπρας δεν ξέφυγε της πεπατημένης που ακολούθησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις πριν και μετά την καπιταλιστική κρίση, την προσαρμογή του κράτους στην σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου με εργαλεία, τη φοροαπαλλαγή, τη χρηματοδότηση με κοινοτικούς και εθνικούς πόρους και κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο όπως ο -πριν λίγες ώρες ψηφισμένος- αναπτυξιακός νόμος.

Σε αυτές τις ράγες κινήθηκε ο πρωθυπουργός λέγοντας πως «σχεδιάζουμε κράτος με επιτελικό ρόλο στην οικονομία, που παρέχει υπηρεσίες υψηλής στάθμης, αντιγραφειοκρατικό για τους παραγωγικούς φορείς. Ικανό να σχεδιάσει και να κατευθύνει πόρους σε δημιουργικές κατευθύνσεις» και ως «αναπτυξιακά εργαλεία» ανάφερε ότι «για δεύτερη συνεχόμενη φορά, καταφέρνουμε να αυξήσουμε το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων κατά 250 εκ. ευρώ» και τον αναπτυξιακό νόμο για την «ενίσχυση πρωτίστως με φοροαπαλλαγές που συνδέονται με την απόδοση».

Δισεκατομμύρια ευρώ στους επιχειρηματικούς ομίλους

Όπως πάντα λεφτά υπάρχουν για το κεφάλαιο με το πρωθυπουργό να απαριθμεί τα δισεκατομμύρια ευρώ της πίτας

καθώς «μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου ενεργοποιούνται οι προσκλήσεις από το νέο ΕΣΠΑ ύψους 9 δισ.: το μισό νέο ΕΣΠΑ της επόμενης επταετίας θα έχει ήδη ενεργοποιηθεί», μέχρι το τέλος του 2016 «από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, το κλείσιμο του προηγούμενου ΕΣΠΑ '07-'13, τα ΕΣΠΑ '14-'20, τα αγροτικά προγράμματα και τους πόρους του Αναπτυξιακού, υπάρχουν διαθέσιμα 6,75 δισ. ευρώ, ενώ υπάρχει και «το πακέτο Γιούνκερ (πρόγραμμα EFSI). Ήδη έχουν εγκριθεί για ένταξη 42 επενδυτικά σχέδια συνολικού ύψους 5,6 δισ. ευρώ». Κι ακόμα το νέο υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων θα δώσει διέξοδο στα λιμνάζοντα κεφάλαια που περιμένουν να επενδυθούν στα κερδοφόρα φιλέτα διότι όπως σημείωσε ο Αλέξης Τσίπρας «η δημιουργία του νέου ταμείου αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, δίνει τη δυνατότητα της ορθολογικής και επωφελούς για το Δημόσιο συμφέρον, εκμετάλλευσης της κρατικής περιουσίας και τονώνει την επενδυτική δραστηριότητα», όπως συμβαίνει με το Ελληνικό!

Δεσμεύτηκε και προς τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες ότι σύντομα θα γίνει «επανεκκίνηση των μεγάλων έργων υποδομής» και πως θα υπάρξει «σχεδιασμός για νέα έργα» οδικών αξόνων, επέκτασης του Μετρό και του Τραμ και κατασκευής αεροδρομίου στο Κατσέλι.

Ξανά ο Αλέξης Τσίπρας απαρίθμησε δισεκατομμύρια για το κεφάλαιο κάνοντας λόγο για «δρομολογημένα έργα στις υποδομές και την ενέργεια ύψους 5 δισεκατομμυρίων μέσα την επόμενη πενταετία» και για «6,75 δισεκατομμύρια θα πέσουν στην οικονομία μέχρι το τέλος του 2016 από το τρέχον ΕΣΠΑ. Ο νέος αναπτυξιακός νόμος προβλέπει συνολικές επενδύσεις ύψους 13 δισ. μέχρι το 2021».

Φτηνά χέρια και ψίχουλα σε εξαθλιωμένους

Έταξε επίσης και τζάμπα εργασία με τα επιδοτούμενα προγράμματα απασχόλησης.

Ανάφερε «ταυτόχρονα, σχεδιάζουμε τα νέα προγράμματα ενεργητικής απασχόλησης που θα τρέξουν άμεσα και παράλληλα με την ανάκαμψη της οικονομίας. Εντός του 2016 έχουν σχεδιαστεί και είναι προς υλοποίηση προγράμματα απασχόλησης και κατάρτισης για 164.847 ανέργους».

Αντίθετα για το λαό ο Αλέξης Τσίπρας δεν απαρίθμησε δισεκατομμύρια. Αν και επανάλαβε πολλές φορές τη φράση «δίκαιη ανάπτυξη» φάνηκε πως αυτή εξαντλείται σε ψίχουλα αυστηρά προς εξαθλιωμένους καθώς όπως είπε «το κοινωνικό κράτος αποτελεί μοχλό ανάπτυξης.

 Εξοικονόμηση πόρων για δικαιότερη, αποτελεσματικότερη και ταχύτερη ανακατανομή των υπηρεσιών αυτών στα τμήματα του πληθυσμού που το έχουν πραγματικά ανάγκη» δηλαδή κάρτα σίτισης για όσους είναι κάτω από το όριο της φτώχειας. Διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα ισχυρίστηκε οτι μεταξύ των προτεραιοτήτων της κυβέρνησης ήταν η «προστασία για τα λαϊκά εισοδήματα, τις αδύναμες εισοδηματικά ομάδες και τους μισθωτούς» όταν μειώθηκαν συντάξεις και μισθοί και αυξήθηκαν οι έμμεσοι φόροι που πλήττουν τους φτωχότερους.
Στο μύθο της «δίκαιης ανάπτυξης» ενέταξε και το επικοινωνιακό σχήμα πως η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων θα φέρει απασχόληση και ευημερία ειδικά με την αναφορά πως στηρίζει την «επιχειρηματικότητα που προσανατολίζεται στην παραγωγή βιώσιμων και αξιοπρεπώς αμειβόμενων θέσεων εργασίας» όταν ο κατώτατος μισθός είναι λίγο πάνω από τα 400 ευρώ και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας ανύπαρκτες.

902.gr

 

 

 

 

Μάθανε ότι σκουντιόμαστε και ξεπουλιόμαστε

ΕΠΩΝΥΜΩΣ

Το ξανθό γένος…

Μάθανε ότι σκουντιόμαστε και ξεπουλιόμαστε

 και πλάκωσαν και οι Ρώσοι να…

Η έλευση του Πούτιν και η όλη υποδοχή και το νόημα που δόθηκε μου έφερε στο νου τον παππού μου που ήταν «διαβασμένος» και «σπουδαγμένος» αφού έβγαλε διδασκαλείο στην πατρίδα και μεταξύ άλλων είχε μελετήσει την Αποκάλυψη του Ιωάννη και «άλλας γραφάς».

Και πότε μας έλεγε για τον «Βασιλέα του Βορρά που θα νικήσει τον Βασιλέα του Νότου», πότε για την «νίκη των ορθοδόξων λαών», πότε για το «ξανθό γένος των Ρώσων που θα μας σώσει» και άλλα τέτοια παραμύθια της Χαλιμάς, που η Ελλάδα τα πλήρωνε πάντα με αίμα...

Και βέβαια όσοι έχουν ταξιδέψει στην Σοβιετική Ένωση ή στη σημερινή Ρωσία ξέρουν πόσο μας αγαπούν οι Ρώσοι, ο απλός λαός, αλλά η Ρωσία ήταν πάντα υπερδύναμη και σήμερα είναι καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική.

Και αν οι Μπολσεβίκοι, ένα  οικονομικό μέτρο που πήραν ως Σοβιετική εξουσία στον εξωτερικό τομέα, ήταν η παραίτησή της από το Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο (ΔΟΕ), που επέβαλαν το 1897, μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, οι Μεγάλες Δυνάμεις στην Ελλάδα (...) από την Οχτωβριανή Επανάσταση η Ελλάδα απεκόμισε οικονομικά οφέλη. Η νεαρή Σοβιετική Δημοκρατία, με απόφαση του Δεύτερου Συνεδρίου των Σοβιέτ, απάλλαξε την Ελλάδα από το χρέος που όφειλε στη Ρωσία και ανερχόταν στα 100 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα. Ακόμα, η σοβιετική κυβέρνηση παραιτήθηκε από τα δικαιώματά της στο Αγιο Ορος, καθώς και από τις ιδιοκτησίες του τσαρικού κράτους σε διάφορα ευαγή ιδρύματα στην Ελλάδα (ρώσικο νοσοκομείο στον Πειραιά, το σημερινό Τζάνειο, ρώσικο νοσοκομείο Θεσσαλονίκης) κλπ.».

 Σήμερα να μην υπάρχουν αυταπάτες, όπως πολλοί (και οπαδοί του ΚΚΕ) πιστεύουν ότι ο Πούτιν είναι κομμουνιστής (όπως και ο Τσίπρας που δεν φοράει γραβάτα), ούτε ότι επειδή είμαστε ομόδοξοι θα μας αντιμετωπίσουν διαφορετικά. Και να μη βραχυκυκλώσουμε πιστεύοντας ότι οι Ρώσοι έρχονται για... να επενδύσουν και να φέρουν την ανάπτυξη -που έρχεται μαζί με την ελπίδα.

Γιατί για λογαριασμό των μονοπωλίων Ελλάδας και Ρωσίας, κλείστηκαν επικερδείς συμφωνίες.

 Ο Αλ. Τσίπρας επανέλαβε ότι η συνεργασία με τη Ρωσία συνιστά «στρατηγική επιλογή» και διαβεβαίωσε εκ νέου το ρωσικό κεφάλαιο ότι οι συνθήκες στην Ελλάδα είναι ασφαλείς για να επενδύσει, καθώς μετά την «επιτυχή ολοκλήρωση της αξιολόγησης» δημιουργούνται προϋποθέσεις «για ανάπτυξη επενδύσεων και οικονομικών συνεργιών».

Από την πλευρά του ο Πούτιν το είπε καθαρά εκφράζοντας πάγιες επιδιώξεις του ρωσικού κεφαλαίου για ισχυρή παρουσία στην Ελλάδα: «Υπάρχουν μεγάλα περιθώρια συνεργασίας στην Ενέργεια», δήλωσε χαρακτηριστικά, ενώ εξέφρασε το ενδιαφέρον του ρωσικού κεφαλαίου για την ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, της ROSCO και του ΟΛΘ. Μάλιστα απαντώντας σε σχετική ερώτηση, απέδωσε την ακύρωση του «Νότιου Ρεύματος» στις πιέσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ. Αποφεύγοντας να κλείσει οριστικά την πόρτα δήλωσε ότι «είμαστε έτοιμοι για την υλοποίηση οποιουδήποτε έργου», προσθέτοντας ωστόσο ότι «μας χρειάζονται από πριν εγγυήσεις».

Πολλοί λένε, καμιά φορά και εγώ το συλλογιέμαι από συμπάθεια προς τους Ρώσους και λόγω της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, «προκειμένου να λεηλατούν το τόπο μας οι Δυτικοί, ας είναι καλύτερα οι Ρώσοι»…

Πώς να το πούμε: Αμερικάνικα, Γερμανικά, Γαλλικά, Ρωσικά, ίδια είναι τα αφεντικά και ίδια κλέβουν τους λαούς.

Κώστας Πινέλης

(Δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες "Ειδήσεις" και "Πρωϊνή" του Κιλκίς)

Μακρόνησος. Το Θανατονήσι

Προσκύνημα στον ιστορικό τόπο της Μακρονήσου 

Μακρονήσι!στο νησί αυτό η ελληνική εθνικοφροσύνη, θαυμάζοντας τον χιτλερισμό και τα έργα του, δημιούργησε ένα πιστό ομοίωμα του Μπούχενβαλντ και του Άουσβιτς... ...Στο Μακρονήσι ατιμάστηκε ο ελληνικός πολιτισμός...
...Στο Μακρονήσι μαρτύρησε ο ελληνικός πατριωτισμός, οι εθνικές αρετές ντροπιάστηκαν και διαπομπεύτηκαν, ατιμάστηκε η τιμή του ελληνικού λαού, οι ηρωϊκοί αγωνιστές κατά του φασισμού και του ξένου εισβολέα βασανίστηκαν σατανικά, χλευάστηκαν, σφαγιάστηκαν χωρίς οίκτο, σταυρώθηκε από τον φασισμό η τίμια Ελλάδα, περιϋβρίστηκε η αρετή, κουρελιάστηκε η ανδρεία, οργίασε η κτηνωδία και θριάμβεψε το αίσχος...
Κανένα έργο ως τώρα δεν μπόρεσε να δώσει την εικόνα της φρίκης...
...Αλλά ποιος Ντάντε θα μπορούσε να περιγράψει και να δώσει ολόκληρο το πραγματικό πρόσωπο αυτής τη Κόλασης, που στάθηκε χειρότερη από κάθε κόλαση της φαντασίας;...
(Αποσπάσματα από τον πρόλογο του Μάρκου Αυγέρη στο βιβλίο του Φιλ Γελαδόπουλου "Μακρονήσι")

Την Κυριακή 5-6-2016 πλήθος κόσμου πήρε μέρος στο προσκύνημα που έγινε στον ιστορικό τόπο της Μακρονήσου.
Διοργανώθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου (ΠΕΚΑΜ), ενώ στην εκδήλωση μίλησε ο Χρήστος Κατσώτης, μέλος τη ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του Κόμματος.
Μεταξύ άλλων, τόνισε, «συνεχίζουμε, τα γεγονότα σε όλη τη διάρκεια της σχεδόν 100 χρόνων ζωής του ΚΚΕ, αποτελούν παρακαταθήκη για το σήμερα και το αύριο. Στο έδαφος της όξυνσης των αντιθέσεων του συστήματος, των αντιφάσεών του, διαμορφώνεται η δυνατότητα να αναπτυχθεί η αντικαπιταλιστική συνείδηση, να συνειδητοποιηθεί πλατύτερα η αναγκαιότητα και η ρεαλιστικότητα του σοσιαλισμού».
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης δόθηκε συναυλία από το συγκρότημα «Ρωμιοσύνη» και ακούστηκαν ποιήματα και τραγούδια γραμμένα από τους εξόριστους.