ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ

(Τσίπ)Ρ(ας): ΣΕΒαστέ μου λαέ, νικήσαμε! 

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ

Ανταλλάσσουν πυρά τα κόμματα που μαζί ψήφισαν το 3ο μνημόνιο.

Πυρά, με αφορμή τον ένα χρόνο από το ναρκοθετημένο δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη 2015, ανταλλάσσουν τα κόμματα που -είτε στήριξαν το «όχι», είτε στήριξαν το «ναι»- από κοινού ψήφισαν το 3ο μνημόνιο και τα προαπαιτούμενα μέτρα.

Alexis Tsipras ✔ @atsipras

Το ΟΧΙ του λαού μας, κορυφαία πράξη αντίστασης στο ευρωιερατείο της λιτότητας 1/4

5:54 PM - 5 Jul 2016

Alexis Tsipras ✔ @atsipras

αλλά και στο κατεστημένο που σχεδίαζε το πνιγμό της χώρας προκειμένου να επιστρέψει. 2/4

5:54 PM - 5 Jul 2016

Alexis Tsipras ✔ @atsipras

Και ανοίγουμε το δρόμο σε μεγάλες θεσμικές τομές για την Ελλάδα του 2021. Δίκαιη ανάπτυξη, δημοκρατία, δικαιοσύνη, προκοπή. 4/4

5:55 PM - 5 Jul 2016

Από τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλα λόγια... Σε ανακοίνωσή του αναφέρει Χωρίς ίχνος τσίπ(ρ)ας

 «Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από το μεγαλειώδες ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου 2015. Ο ελληνικός λαός όρθωσε το ανάστημά του και, με την ξεκάθαρη απάντηση στο δημοψήφισμα, είπε ΟΧΙ στα τελεσίγραφα και τους εκβιασμούς, ΟΧΙ στις πολιτικές λιτότητας (...) Με το ΟΧΙ του, ο λαός μας έστειλε ένα σαφές μήνυμα σε όλη την Ευρώπη. Ηταν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που πυροδότησε και πυροδοτεί προοδευτικές εξελίξεις και σε άλλες χώρες της Ευρώπης (...) Το ΟΧΙ έχει μείνει στην Ιστορία ως η μεγάλη ανατροπή. Με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου που ακολούθησαν, άνοιξε ο δρόμος για μια διαφορετική πολιτική, με αναπτυξιακή προοπτική και κοινωνικό

πρόσημο, δέσμευση για την

αναδιάρθρωση του χρέους, χωρίς αγγλικό δίκαιο, χωρίς τα δυσθεώρητα πλεονάσματα στα οποία είχαν δεσμευτεί ΝΔ - ΠΑΣΟΚ».

Τα λένε, τα γράφουν και δεν ντρέπονται...

Η ΝΔ κάνει λόγο για «ένα δημοψήφισμα μνημείο αναξιοπιστίας και ανευθυνότητας. Αλλά και έγκλημα σε βάρος του τόπου και του λαού», διότι όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος Τύπου, Γιώργος Κουμουτσάκος, «το δημοψήφισμα αυτό κόστισε πολύ ακριβά», όπως φυσικά και το τρίτο μνημόνιο που ακολούθησε και με τις ψήφους της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ανάλογη κριτική άσκησαν και τα άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης, που ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο μαζί με την κυβέρνηση. Η Φώφη Γεννηματά, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζει πως «οι Έλληνες δεν ξεχνούν το δημοψήφισμα. Ο λογαριασμός είναι βαρύς. Πληρώνουμε καθημερινά πολύ ακριβά τον τυχοδιωκτισμό της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ».

Σε ανάλογο ύφος ο επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρος Θεοδωράκης, σημειώνει ότι «το δημοψήφισμα των λαϊκιστών στοίχισε πολλά στους Έλληνες», προσθέτοντας ότι «η ιστορία θα είναι πολύ αυστηρή με αυτούς που πήγαν να ανατινάξουν την Ελλάδα».

Η Ένωση Κεντρώων τόνισε πως «το να δίνεται στον λαό ο λόγος δεν είναι κακό. Όμως σε στρατηγικής για το μέλλον μιας χώρας επιλογές, δεν πρέπει να γίνονται δημοψηφίσματα».

Το ΚΚΕ

«Πριν από ένα χρόνο, το ΚΚΕ είχε πει ότι το δημοψήφισμα, με το κάλπικο δίλημμα που έθετε, ήταν ναρκοθετημένο. Οτι το "ΟΧΙ" και το "ΝΑΙ" θα χρησιμοποιηθούν ως δήθεν έγκριση του λαού, για το κλείσιμο νέας αντιλαϊκής συμφωνίας με την τρόικα.

Η συνέχεια είναι γνωστή στον ελληνικό λαό. Τα κόμματα του "ΟΧΙ" και του "ΝΑΙ" από κοινού ψήφισαν ένα νέο μνημόνιο, με βάση το οποίο κλιμακώνεται η επίθεση σε βάρος του λαού.

Σήμερα, όλες αυτές οι πολιτικές δυνάμεις αξιοποιούν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, για να εμφανιστούν δήθεν δικαιωμένες. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για να συνεχίσει το - χρεοκοπημένο πια - παραμύθι της "σκληρής" διαπραγμάτευσης και του "καλού" δικού της μνημονίου. Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και οι άλλες πολιτικές δυνάμεις του "ΝΑΙ" για να "ξεπλύνουν" τη δική τους αντιλαϊκή πολιτική και την ψήφο τους στο 3ο μνημόνιο. Οι πολιτικές δυνάμεις που αποσκίρτησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ για να κρύψουν ότι επί μήνες, από κυβερνητικές θέσεις, καλλιεργούσαν αυταπάτες ότι η ΕΕ μπορεί να αλλάξει και καθησύχαζαν το λαό ότι η κυβέρνησή τους δεν θα υπογράψει μνημόνια, ενώ σήμερα συνεχίζουν την εξαπάτηση, προβάλλοντας ως εναλλακτική λύση την καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα.
Το πραγματικό, ταξικό ΟΧΙ των εργατοϋπαλλήλων και των λαϊκών στρωμάτων στα αντιλαϊκά μέτρα χωρίς ημερομηνία λήξης, μπορεί να εκφραστεί μόνο μέσα από το εργατικό κίνημα και την κοινωνική συμμαχία του, απέναντι σε όλες τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου, σε ρήξη και σύγκρουση με το κεφάλαιο, την εξουσία του και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες του, όπως η Ευρωπαϊκή Ενωση».

902

Οι εξελίξεις στον «Μαρινόπουλο»

Μύθοι και αλήθειες με αφορμή τις εξελίξεις στον «Μαρινόπουλο» 

Πολλούς μύθους της αστικής προπαγάνδας τινάζουν στον αέρα οι εξελίξεις στα σούπερ μάρκετ «Μαρινόπουλος», ανεξάρτητα από το τι τελικά θα γίνει και όποια κι αν είναι η εξέλιξη. Παρά τη φιλότιμη προσπάθεια, τόσο της ίδιας της εργοδοσίας όσο και πολλών αστών αναλυτών και όχι μόνο, να κρύψουν την πραγματικότητα, να πουν ψέματα, μισές αλήθειες, να αποδώσουν τις εξελίξεις σε κακές επιλογές της εργοδοσίας ή και των κυβερνήσεων, υπάρχουν αλήθειες που δεν κρύβονται.

Οι εξελίξεις στα σούπερ μάρκετ «Μαρινόπουλος» δεν είναι ξαφνικό «βότσαλο στη λίμνη». Μπορεί να αποτελεί την πιο μεγάλη έκρηξη στον κλάδο, αλλά είναι συνέχεια ενός συνεχώς εντεινόμενου πολέμου ντόπιων και ξένων καπιταλιστών για την εξασφάλιση της μεγαλύτερης κερδοφορίας και πιο ανταγωνιστικής θέσης. Οι εξελίξεις σε «Βερόπουλο», «Καρυπίδη», «Ηλεκτρονική» κ.λπ. το επιβεβαιώνουν. Η διαδικασία συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου συνεχίζεται και εν μέσω κρίσης γίνεται ταχύτερη και πιο αδυσώπητη, ιδιαίτερα για εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα.

Χρόνια οι καπιταλιστές πιπιλάνε την ίδια καραμέλα και τα φερέφωνά τους σε ΜΜΕ και σε διάφορα επίπεδα, π.χ. καθηγητές κι άλλοι δήθεν «ειδικοί», ότι την ύπαρξη ή μη μιας επιχείρησης την καθορίζει σε μεγάλο βαθμό η συμπεριφορά των εργαζομένων, την υπονομεύουν οι «παράλογες» απαιτήσεις τους, οι αγώνες, οι κινητοποιήσεις και άλλα ανάλογα φαιδρά, όπως άλλωστε αναφέρονται και στο δικόγραφο του «Μαρινόπουλου».

Ομως, η αλήθεια είναι άλλη. Ο «Μαρινόπουλος» έχει τις ίδιες κι ακόμα χειρότερες συνθήκες εργασίας και μισθούς για τους εργαζόμενους στα σούπερ μάρκετ, την ίδια στιγμή που είχε τις ίδιες ληστρικές τιμές στα προϊόντα, συνεχώς αυξανόμενες, αν όχι και πιο μεγάλες από τους ανταγωνιστές του. Η συμπεριφορά του αστικού κράτους - όποιος και να το διαχειρίστηκε (φιλελεύθεροι νεοδημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες ΠΑΣΟΚοι, σοσιαλδημοκράτες ΣΥΡΙΖΑίοι κ.λπ.) - ήταν προκλητική, με δάνεια, φοροαπαλλαγές, στήριξη κάθε αντεργατικής ενέργειας (π.χ. μειώσεις μισθών, εκατοντάδες απολύσεις κ.ά.).

Οι εργαζόμενοι στη μεγάλη τους πλειοψηφία (το γιατί δεν είναι του παρόντος) δεν ήταν στο Συνδικάτο τους, δε συμμετείχαν στους αγώνες (εκτός από μερικές δεκάδες), για να έχει μην δήθεν κόστος ο «Μαρινόπουλος» από αυτούς. Η πλειοψηφία της Διοίκησης του Σωματείου, ιδιαίτερα την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, ήταν αναφανδόν ταγμένη με τις επιλογές της εργοδοσίας.

Το πρώτο βασικό συμπέρασμα: Τις επιχειρήσεις τις κλείνει και τις ανοίγει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός. Αυτός θα καθορίσει και το τι τελικά θα γίνει με τα σούπερ μάρκετ «Μαρινόπουλος» και ποιο σχέδιο θα επικρατήσει. Αυτή η διαρκής στον καπιταλισμό διαδικασία έχει πάντα τα ίδια θύματα, τους εργαζόμενους, τους λαϊκούς καταναλωτές, τους αυτοαπασχολούμενους και τους μικρούς προμηθευτές αυτών των επιχειρήσεων. Ο όμιλος του «Μαρινόπουλου» δε θα χρεοκοπήσει, το πιο πιθανό είναι τα κεφάλαια που «φυγαδεύτηκαν» από τα σούπερ μάρκετ να επενδυθούν αλλού ή να ενισχύσουν άλλες επενδύσεις του ομίλου και σε καμία περίπτωση δε θα χρεοκοπήσουν οι ιδιοκτήτες, οι μέτοχοι των σούπερ μάρκετ ή του ομίλου.

Το δεύτερο βασικό συμπέρασμα: Είναι παραμύθια όλα αυτά που καλλιεργούνται από εργοδότες καπιταλιστές, τα τσιράκια τους και τα φερέφωνά τους σε ΜΜΕ και άλλους δικούς τους «συνδικαλιστές», ότι αν τα έχεις καλά με τον εργοδότη θα τη γλιτώσεις, δεν θα σου μειωθεί ο μισθός, δεν θα απολυθείς κ.λπ. Οτι η υποταγή και η ταύτιση και συνεργασία με τον καπιταλιστή είναι η καλύτερη και πιο συμφέρουσα συνταγή για σένα, για τη διάσωση της επιχείρησης και της δουλειάς σου.

Το καπιταλιστικό «θηρίο» είναι σε τέτοια φάση και ιδιαίτερα στην κρίση του, που τρώει μαζικά. Τους τρώει όλους και πολλές φορές τρώει πρώτα τους υποταγμένους. Αρα, οι εργαζόμενοι και η πάλη τους δεν μπορεί παρά να πατά και να κινείται πάνω σε δύο πολύ βασικούς άξονες:

α) Ο «Μαρινόπουλος» και οι άλλοι καπιταλιστές να πληρώσουν την κρίση τους. Ούτε βήμα πίσω από τις κατακτήσεις, τα δικαιώματα, με πρώτο αυτό της εργασίας και τα κλεμμένα όλων των προηγούμενων χρόνων.

β) Αυτός ο τρόπος οργάνωσης της παραγωγής και του εμπορίου, δηλαδή ο βασισμένος στην καπιταλιστική ιδιοκτησία, έχει στο DNA του τα κλεισίματα των επιχειρήσεων, χωρίς καμία προστασία των εργαζομένων. Εχει ανάγκη την όσο γίνεται πιο φτηνή και πιο υποταγμένη εργατική δύναμη. Συνεπώς, ο μονόδρομος για τους εργαζόμενους συνολικά και τους εργαζόμενους στον «Μαρινόπουλο» είναι δυνατό ΚΚΕ, οργάνωση του λαού, λαϊκή κοινωνική συμμαχία, για να ανοίξει ο δρόμος για άλλη εξουσία και άλλο σχεδιασμό της παραγωγής και του εμπορίου, απαλλαγμένο από τα καπιταλιστικά παράσιτα.

Του Γιώργου ΣΚΙΑΔΙΩΤΗ*
Ο Γ. Σκιαδιώτης είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και του Τμήματος της ΚΕ για την Εργατική - Συνδικαλιστική Δουλειά

(Τα σκίτσα φέρνουν την υπογραφή των δημιουργών τους)

25ο Αντιϊμπεριαλιστικό διήμερο της ΚΝΕ αφιερωμένο στα 70 χρόνια του ΔΣΕ

25ο Αντιϊμπεριαλιστικό διήμερο της ΚΝΕ

αφιερωμένο στα 70 χρόνια του ΔΣΕ

Αυτή είναι η Ιστορία μας. Διδασκόμαστε, εμπνεόμαστε, συνεχίζουμε...

«Σύντροφοι που πέσατε στη μάχη για να 'ναι ο λαός αφέντης στον τόπο του, σύντροφοι που στο δίλημμα υποταγή ή σύγκρουση επιλέξατε έναν αγώνα δίκαιο, ταξικό, αντιιμπεριαλιστικό, εμείς μέλη και στελέχη της νεολαίας του Κάπα Κάπα Εψιλον, της ΚΝΕ, βαδίζουμε στα χνάρια σας, μελετάμε την Ιστορία του επαναστατικού κινήματος, του Κόμματός μας, διδασκόμαστε κι απ' αυτήν ειδικά την ξεχωριστή ιστορική στιγμή, την ένοπλη αναμέτρηση, όπως εκφράστηκε στον αγώνα του ΔΣΕ. Δηλώνουμε πίστη στο δίκιο του αγώνα, παίρνουμε τη σκυτάλη και συνεχίζουμε».

Τα λόγια που ακούγονται από τα μεγάφωνα της μεγάλης πολιτικής συγκέντρωσης της ΚΝΕ, το πρωί της Κυριακής, στο μνημείο των μαχητών της Φλώρινας, την ώρα που δυο σύντροφοι καταθέτουν τυλιγμένα στην κόκκινη σημαία «τα ευρήματα - ίχνη του δικού σας περάσματος από αυτόν εδώ τον τόπο, τα όπλα και τα πυρομαχικά σας», αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο, την υπόσχεση που έδωσαν όσοι συμμετείχαν από την περασμένη Παρασκευή έως την Κυριακή στο 25ο Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ. Μια ακόμα έντονη στιγμή από τις πολλές που θα μείνουν για πολύ καιρό χαραγμένες στη μνήμη των χιλιάδων, νέων και μεγαλύτερων που αντάμωσαν στην καρδιά του Βίτσι, στην καρδιά της λεύτερης Ελλάδας και των μεγάλων μαχών

που έδωσε πριν από 70 χρόνια ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας.

Ωστε να τιμήσουν «όλους εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους, αλλά και εκείνους που επέζησαν και συνέχισαν να παλεύουν αλύγιστοι», όπως ανέφερε και στην κεντρική ομιλία της εκδήλωσης ο Νίκος Αμπατιέλος, Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, θυμίζοντας μεταξύ άλλων ότι «από το 2006, όπου για πρώτη φορά το Διήμερο της ΚΝΕ έκανε στάση στο Γράμμο, το 2008 στις Πρέσπες, το 2009 και το 2012 ξανά στο Γράμμο, στη Λυκόραχη, όλα αυτά τα χρόνια χιλιάδες μέλη και φίλοι της ΚΝΕ διαπαιδαγωγηθήκαμε, πήραμε ζωντανά μαθήματα Ιστορίας, αλλά και δύναμη για τη συνέχεια, για τις σημερινές μάχες, κόντρα στις δυσκολίες της καθημερινής πάλης, αλλά και για την καλύτερη προετοιμασία για τις μεγάλες ταξικές αναμετρήσεις που έρχονται...

Οι μαχητές και οι μαχήτριες του ΔΣΕ, που πολέμησαν με πρωτοφανέρωτη τόλμη, που πότισαν με το τίμιο και ανυπότακτο αίμα τους τούτα τα βουνά, ήταν σίγουροι ότι η θυσία τους δεν θα πάει χαμένη. Οτι η ταξική πάλη δεν θα τελειώσει μαζί τους, αλλά θα ριζώσει πιο βαθιά την επαναστατική σπορά. Οτι το Κόμμα θα τραβήξει μπροστά κάτω από όλες τις συνθήκες.
Αυτή η ιδεολογική και ηθική υπεροχή, η υπεράσπιση ιδανικών και αξιών είναι που τους έδινε και τη δύναμη να παλέψουν ενάντια σε ασύγκριτα πολλαπλάσιες δυνάμεις, και να φτάνουν να νικούν ακόμα και το θάνατο».

Οταν οι βουνοκορφές των «σταυραητών» έσμιξαν ξανά

Κάτω χαμηλά, μέσα απ' το πυκνό δάσος της οξιάς, μια φάλαγγα χιλιάδων ξεπροβάλλει. Σάββατο πρωί, με τις κόκκινες σημαίες και συνθήματα, τραβάνε τον ανήφορο για την κορφή Γκόγκου Γκλάβα. Λίγη ώρα μετά, ψηλά στην κορφή, χιλιάδες ψυχές ανασαίνουν. Λέσιτς, Πολενάτες, Κουκλουθούρια, κι ως πέρα στις Πρέσπας τα χωριά, τις Καρυές, το Λευκώνα, το Πλατύ, το Λαιμό και την Πύλη, το βλέμμα αγκαλιάζει τα χώματα και τις βουνοκορφές της λεύτερης Ελλάδας, τα άπαρτα έως το τέλος κάστρα των «σταυραητών» του ΔΣΕ στο Βίτσι. Πάνω εδώ, ακούγοντας το ζωντανό μάθημα ιστορίας για τις μάχες, τις κινήσεις, τους ελιγμούς, τις επιθέσεις και τις αντεπιθέσεις, τα μάτια ανάβουν. Κεφάλια γυρνάνε ψάχνοντας σημεία στον ορίζοντα. Τα συνθήματα για τους μαχητές στο Βίτσι που δε λύγισαν ποτέ αντηχούν μακριά, έως τη θρυλική κορφή της Βίγλας Λούτζερ, κοντά δύο χιλιόμετρα μακριά απ' όπου άλλες εκατοντάδες φωνές και κόκκινες σημαίες απαντάνε: «Ενας αιώνας αγώνας και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία». 70 χρόνια μετά, οι δυο βουνοκορφές συνομιλούν ξανά... Κάτω στο διάσελο, μαθητές σχηματίζουν με τα σώματά τους το σήμα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας...

Απ' την κορφή του Λούτζερ σηματωροί χαιρετούν τους συγκεντρωμένους στην Γκόγκου Γκλάβα

 Τα πολυβολεία του ΔΣΕ στην Μπέλα Βόδα αγναντεύουν την κατασκήνωση της ΚΝΕ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ

Τιμάμε αυτούς που νίκησαν το θάνατο

Δήλωση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη συγκέντρωση στη Φλώρινα

Σε δήλωσή του την Κυριακή, πριν την πολιτική συγκέντρωση στο μεγαλοπρεπές μνημείο στη Φλώρινα, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, ανέφερε: «Τιμάμε αυτούς που νίκησαν το θάνατο, τιμάμε τα 70 χρόνια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, όλους τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες που έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους, για να ξημερώσει λεύτερη η πατρίδα, απαλλαγμένη από εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Φέτος, το Διήμερο της ΚΝΕ, μαζί με την κατασκήνωσή της, έγινε εδώ στη Φλώρινα, στο Πισοδέρι, με πλούτο καλλιτεχνικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, με συζητήσεις, με αναμνήσεις, αλλά κυρίως για το τι θα κάνουμε σήμερα και τι πρέπει να πράξουμε αύριο.
Η νεολαία της πατρίδας μας είναι μπροστάρης στον αγώνα, μαζί με την εργατική τάξη, μαζί με τα λαϊκά στρώματα, για να ανατρέψουν αυτό το βάρβαρο καθεστώς της εκμετάλλευσης, της ανεργίας, της φτώχειας, ένα σύστημα και ένα κράτος που γεννά μόνο πολέμους και βάσανα για τους λαούς».

Στη σπηλιά του Ζαχαριάδη

Το πρωί του Σαββάτου, πλήθος νέων, μελών και φίλων της ΚΝΕ ξεκίνησαν με τα πούλμαν από το χώρο της κατασκήνωσης και έφτασαν στην περιοχή Λαιμός, όπου βρίσκεται το μνημείο που είχε ανεγερθεί προς τιμήν του ΔΣΕ το 2008. Εκεί μίλησε ο Κώστας Σταμπολίδης, μέλος του Γραφείου Περιοχής Δυτικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, σχετικά με τη μεγάλη ιστορική σημασία του τόπου, σημειώνοντας, μεταξύ άλλων: «Είμαστε κυριολεκτικά στην καρδιά της "Ελεύθερης Ελλάδας". Στο βουνό από πίσω βρίσκεται το ηρωικό Μάλι Μάδι, όπου ο ΔΣΕ έδωσε μια από τις ιστορικότερες μάχες του. Αυτή η περιοχή πέρασε στον ΔΣΕ στο α' εξάμηνο του '47, την κράτησε μέχρι τέλους και σ' αυτά εδώ τα εδάφη έχουν δοθεί από τις πιο σκληρές πολεμικές αναμετρήσεις».

Στη συνέχεια, επισκέφτηκαν τη σπηλιά που χρησιμοποιούσε σαν καταφύγιό του ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης. Μόλις έφταναν στο σημείο, οι επισκέπτες έμπαιναν ανά 10 - 20 άτομα μέσα στο χώρο της σπηλιάς, η οποία βρίσκεται πολύ καλά κρυμμένη μέσα σε δασώδη περιοχή, ενώ από την πορεία τους δεν έλειψαν τα συνθήματα όπως το «Οι μαχητές του Βίτσι δεν λύγισαν ποτέ, δόξα και τιμή στον ΔΣΕ».
 

 Η σπηλιά του Ζαχαριάδη

Στο Βροντερό και στο νοσοκομείο του ΔΣΕ

Επίσκεψη στο Βροντερό και στη σπηλιά όπου λειτούργησε ένα από τα νοσοκομεία του ΔΣΕ, έκανε το πρωί του Σαββάτου ένα μέρος των κατασκηνωτών του 25ου Αντιιμπεριαλιστικού Διημέρου της ΚΝΕ.

Η πεζοπορία τους ξεκίνησε από το σημείο όπου βρίσκεται το μνημείο του Πέτρου Κόκκαλη, πάνω στο οποίο αναγράφεται: «Μπήκε βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή, πιο βαθιά στη γνώση του κόσμου, στρατεύτηκε για τη δημιουργία του μελλούμενου πολιτισμού». Στη συνέχεια πορεύτηκαν για περίπου μια ώρα, παράλληλα με τα βουνά όπου φαίνεται η οριογραμμή με την Αλβανία, και συνάντησαν μια σειρά σημεία που αξιοποιήθηκαν για τις ανάγκες του αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού, όπως η σπηλιά που αξιοποιήθηκε ως τσαγκαράδικο και η σπηλιά - ραφτάδικο. Τέλος, έφτασαν στο νοσοκομείο - σπηλιά. Η σκέψη ότι ο ΔΣΕ, μέσα στη φωτιά της μάχης, ταυτόχρονα με τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες που αγγίζουν αυτά τα βουνά, μερίμνησε και έφτιαξε νοσοκομείο και εξασφάλισε το μέγιστο για τους τραυματίες, προκάλεσε δέος.

 Στη σπηλιά του Νοσοκομείου

Το τραγούδι που δεν κόπηκε ποτέ στη μέση...

Λίγο μετά τις 7 το βράδυ του Σαββάτου, η ομίχλη σκεπάζει ξαφνικά τα πάντα. Μια ησυχία απόκοσμη απλώνεται στο χώρο της κατασκήνωσης. Στα λίγα μέτρα, δεν διακρίνει κανείς παρά σκιές μέσα στην αχλύ. Από το βήμα της κατασκήνωσης, η Γραμματέας της Οργάνωσης Δυτικής Μακεδονίας, Τίνα Κουζιάκη, υποδέχεται τους κατασκηνωτές. «Παρά την ομίχλη και το ψιλόβροχο, συνεχίζουμε». Χειροκροτήματα και συνθήματα. Στη σκηνή ανεβαίνει το συγκρότημα της ΚΝΕ για να παρουσιάσει ανέκδοτα τραγούδια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Τραγούδι το τραγούδι, λέξη τη λέξη, μπλέκονται η πραγματικότητα με τη διήγηση. Λίγο ακόμα και κάπου εκεί θαρρείς και θα ξαναδείς τις μονάδες του λαϊκού στρατού να ξαναπιάνουν το τραγούδι σε κάποια ανάπαυλα της μάχης. Τα ανταρτολημέρια της Βίγλας διηγούνται την ιστορία που χαράχτηκε πια για πάντα πάνω τους, τότε που «άναψαν οι κορφές στη γη και στον αέρα, της πάλης η παντιέρα που ανέμισε πλατιά». Οι μαχητές μέσα από τα τραγούδια τους διηγούνται ξανά για τη μεγάλη απόφαση, να κάνουν «στάχτη θρύψαλο τ' αφέντη τη φοβέρα, για να χαράξει η μέρα που θα ρθει η λευτεριά». Τραγουδάνε και πάλι, να μάθουν οι επόμενοι για τις νίκες τους, για «τα οχυρά στη Νάουσα που δεν υπάρχουν πια, μπήκαν οι αντάρτες, τους βάλανε φωτιά», το «Καρπενήσι που 'πεσε και ο λαός γιορτάζει». Για τη δόξα τη ζηλευτή, τον τιμημένο θάνατο για το δίκαιο σκοπό. Για την πιο τρανή φωνή, αυτή των τουφεκιών τους. Ομάδες ομάδες, πιάνονται σε κύκλους, να χορέψουν οι σύντροφοι. Δυο μεγάλα φώτα ψάχνουν μες στο πυκνό δάσος απ' όπου αντηχεί ξανά ο όρκος του μαχητή του ΔΣΕ... «Εγώ παιδί του λαού...». Απ' τις κορφές ψηλά, μες στην ομίχλη, πικρολαλεί ξανά τ' αυτόματο του Αυγερινού...

 

Από τον "Ριζοσπάστη" της 5 Ιούλη 2016

Συμμετοχή των Θρακών στον Μακεδονικό Αγώνα και στους Βαλκανικούς Πολέμους

ΘΡΑΚΗ-Ιστορία, Λαογραφία, Μουσική, ήθη και έθιμα

Συμμετοχή των Θρακών στον Μακεδονικό Αγώνα και στους Βαλκανικούς Πολέμους

                Η Θράκη είχε πάντα μεγάλη συμμετοχή στους εθνικούς αγώνες, αλλά δεν κατόρθωσε να αναδείξει τους ήρωες της, τα δικά της παιδιά δηλαδή, όπως συνέβη με άλλες περιοχές της Ελλάδας. Με αποτέλεσμα να μην ξέρουν ούτε οι Θρακιώτες τους ήρωές τους. Και δεν ήταν λίγοι… Άλλωστε και στο επίπεδο της ιστοριογραφίας η Θράκη είναι αδικημένη από τους μεγάλους ιστοριογράφους, αλλά εδώ, όχι με δική της ευθύνη.

Η ένοπλη δράση των σκλαβωμένων θρακών εναντίον των Τούρκων συνεχίστηκε και μετά το 1829, μετά δηλαδή  την ανεξαρτησία της Νότιας Ελλάδας και την δημιουργία του πρώτου ελεύθερου Ελληνικού Κράτους, επί ένα περίπου αιώνα μέχρι το 1920, έτος απελευθέρωσης της Θράκης.
Οι Θρακικές ένοπλες ομάδες με τη δράση τους περιόριζαν τις αυθαιρεσίες και τις βαρβαρότητες των Τούρκων στις υπόδουλες ακόμη περιοχές του Ελληνισμού.
Θα αναφέρουμε ορισμένους μόνο από τους Οπλαρχηγούς των Θρακικών ένοπλων Ομάδων που έδρασαν κατά των Τούρκων κατακτητών από το 1829 μέχρι το 1920.
Καπετάν Κωστής Ιγνάτογλου ή Τσάνταλης απ’ την Τσαντώ, Καπετάν Βαγγέλης Ματσιάνης απ’ τα Λάβαρα, Καπετάν Νικόλας απ’ το Σχολάρι, Καπετάν Μπαχτσεβάνογλου από την Κούρναλη της Ραιδεστού, Καπετάν Στεφανής από το Σιμιτλή.

Οι εναντίον των Βουλγάρων αγώνες των Θρακών
Με την έναρξη του β’ μισού του 19^ου αιώνα στα προβλήματα των Θρακιωτών από τους Τούρκους, προσετέθη και ο εθνικισμός των Βουλγάρων που ως τότε (1850) πολεμούσαν στα ορεινά της Ανατολικής Ρωμυλίας και της Βόρειας Θράκης και όσοι, λίγοι πάντως, συνοικούσαν  με τους Έλληνες, συμβίωναν αρμονικά μαζί τους. Από το 1857 με τις ταραχές που δημιούργησαν οι Βούλγαροι στην Φιλιππούπολη   ως την  ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας το 1870-1872 η κατάσταση επιδεινώθηκε σε βάρος των Θρακιωτών.

Με όλες τις δυσκολίες όμως οι Θρακιώτες δεν έλειψαν από τους εθνικούς αγώνες βοήθησαν έτσι την Κρητική Επανάσταση του 1866 με την συμμετοχή μεγάλων ομάδων νέων πολεμιστών και με την ίδρυση μυστικών εταιρειών, πράγμα που επιβάρυνε τις ήδη τεταμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις, που εκμεταλλεύθηκαν οι Βούλγαροι πετυχαίνοντας την έκδοση του φιρμανιού ιδρύσεως της Εξαρχίας (10 Μάρτη 1970). Η Βουλγάρικη εξέγερση του 1876 προετοίμασε το έδαφος για την προώθηση των σλαβικών συμφερόντων σε βάρος των ελληνικών και την προσάρτηση των ελληνικών επαρχιών της ΒΑ Θράκης στη Βουλγαρία υπό την καθοδήγηση του Ρώσου πρέσβη στην Πόλη Ιγνάτιε και με την ανοχή των Μεγάλων δυνάμεων.

Ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1876-1878 με τις νίκες των ρωσικών δυνάμεων και την κατοχή της Θράκης από τους Ρώσους, υπήρξε μοιραίος για τα συμφέροντα του Θρακικού Ελληνισμού. Οι Ρώσοι εργάστηκαν σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων με αποκορύφωμα τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου του 1878 και την δημιουργία της αυτόνομης επαρχίας της Ανατολικής Ρωμυλίας με την Συνθήκη του Βερολίνου (Ιούλιος 1878) που οδήγησε τελικά, με την ποικιλότροπή ρωσική βοήθεια, στην πραξικοπηματική προσάρτηση της στη Βουλγαρία τον Ιούνιο του 1886. Στο μεταξύ διάστημα είχε προηγηθεί μια χωρίς προηγούμενο καταδίωξη του Ελληνισμού της Θράκης από τους Βουλγάρους και τους Ρώσους που προωθούσαν τα δικά τους συμφέροντα για κάθοδο στο Αιγαίο και έλεγχο της ΝΑ Ευρώπης.

Μετά το 1886 ο αφελληνισμός της Θράκης έγινε πιο συστηματικός με συλήσεις ναών, μονών, κλείσιμο ελληνικών σχολείων και με τη δημιουργία μιας δραματικής σε βάρος των Ελλήνων κατάστασης που επιδείνωσε η Ελληνοβουργαρική διαμάχη στην Μακεδονία.

Έτσι ήρθε το τραγικό έτος 1906, όταν οι Βούλγαροι επιτέθηκαν και λεηλάτησαν ελληνικά σπίτια, εκκλησίες, σχολεία, μονές στην Φιλιππούπολη, στην Βάρνα, στον Πύργο, στην Αγχίαλο. Ο Ελληνισμός άντεξε για ακόμη μια φορά. Σταθμός στην ιστορία της Θράκης ήταν ο θρακικός αγώνας, τον οποίο Έλληνες αξιωματικοί είχαν οργανώσει στη Θράκη την τριετία 1903-1906 με εμψυχωτές τον υποπρόξενο του Δεδέαγατς Ίωνα Δραγούμη, τον Στυλιανό Γονατά κ. ά.

Οι αγώνες στη Αν. Θράκη και την Αν. Ρωμυλία

Οι Έλληνες της Θράκης ευρεθέντες μπροστά στην υπό των Βουλγάρων διαμορφωθείσα κατάσταση αντέδρασαν και οργάνωσαν τη διεξαγωγή του εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων αγώνα όπως γράφουμε παραπάνω κατά την πρώτη περίοδο (1903-1906) και κατά την δεύτερη περίοδο (1907-1909).

Ενδεικτικά να αναφέρουμε την δράση κάποιων οργανωμένων ομάδων και  οπλαρχηγών.

Καπετάν Θοδωρής ή Θοδωράκιως Αμπατζόπουλος. Γιος τον Ιωάννη Αμπατζή (ράφτη) και της Καλλίτσας..
Γεννήθηκε το 1884 στη Βιζύη Είκοσι χρονών, το 1905, κατατάσσεται στο δεύτερο Τάγμα Ευζώνων και αποσπάται στην ανακτορική φρουρά. Το 1907 γυρίζει στη Βιζύη και γίνεται από τα πιο ενεργά μέλη της μυστικής οργάνωσης, που ο πρόεδρος της ήταν ο Μητροπολίτης Βιζύης Άνθιμος και στρατιωτικός διευθυντής ο Κλείτος. Από τον Ιούλιο τον 1908 έγινε οπλαρχηγός Ένοπλης Ομάδας, της οποίας η δύναμη αυξομειωνόταν ανάλογα με τις ανάγκες τον αγώνα.
Το 1908, μετά την επανάσταση των Νεότουρκων και τη διακήρυξη του Συντάγματος, οι Βούλγαροι δε σταμάτησαν τις Θηριωδίες τους στη Θράκη. Έτσι, στις αρχές Οκτωβρίου τον 1908, οι Βούλγαροι δολοφόνησαν δυο Έλληνες από τις Σοφίδες, ένα χωριό δυο ώρες δυτικά της Βιζύης. Ο ένας από αυτούς ήταν αδερφός τον Μαργαρίτη Παπασάββα, δάσκαλου του Αμπατζοπουλου.
Τότε συγκεντρώθηκαν από τα γύρω χωριά 18-20 παλικαριά, μεταξύ των οποίων και ο αδερφός του Αμπατζόπουλου, Δημοσθένης, ο Δημήτριος Σταυράκογλου από τη Βιζύη, ο Αριστείδης Κωνσταντίνου Χατζηδημήτρης από το Κρυόνερο και ο Μπακιρτζής από τις Σοφίδες.
Από άλλες πηγές μαθαίνουμε για τη συμμετοχή στο σώμα τον Αμπατζοπουλου τον Ιωσήφ Παπαδοπούλου, τον Γεωργίου Κάλφα τον Γιάννη Τεκνετζή από τη Βιζύη καθώς και κάποιον Απόστολου Σφίνιου.
Με αρχηγό τον καπετάν Θοδωρή Αμπατζόπουλο αποφασίστηκε να επιτεθούν στο βουλγάρικο χωριό Πινακά, που ήταν η γενέτειρα τον Σισμάνωφ και το χρησιμοποιούσαν οι Βούλγαροι Κομιτατζήδες ως ορμητήριο για τις επιδρομές τους.
Στη σtιμπλοκή που ακολούθησε σκοτώθηκαν αρκετοί Βούλγαροι και τραυματίστηκε ένας μόνο Έλληνας . Ο βασικός όμως στόχος, που ήταν η εξόντωση τον Σισμάνωφ, απέτυχε, γιατί τη νύχτα της επίθεσης απουσίαζε από το χωριό.
Μετά την επίθεση στο χωριό Πινακά και ύστερα από τη σφαγή δώδεκα Ελληνοπούλων ηλικίας 8 μέχρι 12 χρονών, στην περιοχή των Σοφίδων, η ομάδα του Αμπατζοπουλου συνέχισε τη δράση της στα 1909 με εκκαθαρίσεις βουλγάρικων συμμοριών στα βουνά του Σαμμάκοβον, στο Μικρό Αίμο, στο Κρυόνερο και στο όρος Ντόμπροβα.
Βεβαίωση του Στυλιανού Γονατά για τη δράση του Αμπατζόπουλου

Ο υπογεγραμμένος Στυλιανός Γονατάς βεβαιώ ότι ο Θεόδωρος Αμπατζάπουλος εκ Βιζύης της Θράκης διετέλεσαν οπλαρχηγός μικρά ομάδος δράσης κατά τα έτη 1907 - 1909 εις το διαμέρισμα Σαράντα Εκκλησιών της Θράκης, ήτις συνετέλεσαν εις τον φρονημάτισαν του πληθυσμού του διαμερίσματος εκείνου και του περιορισμού της δράσεως των Βουλγάρων. Ο ίδιος φόνευσε τον επί κεφαλής των εκείσε Βουλγάρων κομιτατζήδων Σισμάνωφ και επεδείξατο καθ' όλην την διάρκεια της δράσεώς του διαγωγήν αξίαν παντός επαίνου.

Άλλοι αντάρτες από την περιφέρεια της Βιζύης, όπως τους κατονομάζει o επίσης αντάρτης, Λεωνίδας Χατζηϊωάννου, ήταν οι:
Δήμος Σιδεράς από τη Βιζύη
Παρασκευάς από το Σκεπαστό,
Ηλίας από το Σοργάς και
Μιμίκος από το Φανάρι της Σηλυβρίας.
Σύμφωνα πάντα με την παραπάνω αφήγηση, μερικοί από τους "χορηγούς", που συντηρούσαν τα αντάρτικα σώματα, ήταν οι:
Μαρίνος Μαρινέλης από το Κωστή Αγαθουπόλεως,
Αναστάσιος Χατζηγιάννης από τις Σαράντα Εκκλησιές,
Κύρκος Κύρκου, γιατρός από το Σαμμάκοβι,
Τσορμπατζής Κωστάκης και
Κοσμάς ο τσαγκάρης από το Αχμάτμπεη.

Συμμετοχή των Θρακών στον Μακεδονικό αγώνα

Εκτός απ’ τους αγώνες που έδωσαν οι Θράκες μέσα στην κύρια εδαφική περιοχή της Θράκης εναντίον των Βουλγάρων, ένοπλα σώματα  πήγαν στο γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας και αγωνίστηκαν μαζί με τους ντόπιους Μακεδόνες, τους Κρήτες και τους άλλους αγωνιστές που ήρθαν απ’ τη υπόλοιπη στεριανή Ελλάδα (Μοραΐτες, Στερεολαδίτες, Ηπειρώτες κ.λ.π.) και πολύ απ’ αυτούς έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της Μακεδονίας.

Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε:

Από το Βιλαέτι της Ανδριανούπολης: από το Σκεπαστό, τον Σκοπό, τις 40  Εκκλησιές, τον Πύργο, το Ερικλέρ, το Ευκάριο κ.λ.π. Σύνολο αγωνιστών 44.

Από το Σαντζάκι της Βιζύης: από τη Σαρακίνα, από το Τουρλιά, από το Σαμάκοβο κ.λ.π. Σύνολο 27 αγωνιστές

Από το Σαντζάκι της Σωζουαγαθούπολης: από το, Αγ. Στέφανο, από το Κωστί, το Βασιλικό, το Μπροντίβο κ.λ.π. σύνολο 15 αγωνιστές.

Μακεδονομάχοι απ’ την Ξάνθη (14 Αγωνιστές), την Αλεξανδρούπολη (11 αγωνιστές μεταξύ των οποίων ο Αντώνης Λεονταρίδης ιδρυτής Αστικής σχολής, πρόκριτος, και ο Μητροπολίτης Ιωακείμ. Την Ελευθερούπολη (Πράβι),. Την Κομοτηνή (12 αγωνιστές μεταξύ των οποίων ο ιατρός Αβδής, ο Χρύσανθος Φιλιππίδης αργότερα αρχιεπίσκοπος Αθηνών.

Πρέπει να αναφέρουμε ειδικά μερικούς Μακεδονομάχους όπως:

 

Καπετάν Γκαίτε Τζοβαρόπουλος: Γεννήθηκε το 1882 στο Καβακλή Αν. Ρωμυλίας. Σπούδασε δάσκαλος στα Ζαρίφεια Διδασκαλεία της Φιλιππούπολης. Με το ξέσπασμα του Μακεδονικού αγώνα διορίστηκε δάσκαλος στο Σέλι του Ν. Ημαθίας. Όπου με εντολή του Γενικού Κέντρου Άμυνας Θεσσαλονίκης ανέλαβε τη διοίκηση του αγώνα της περιοχής Διετέλεσε Νομάρχης Πέλλας-Φλώρινας και βουλευτής Θεσσαλονίκης.. Πρόσφερε πολλαπλές υπηρεσίες τόσο κατά τη διάρκεια , όσο και μετά τον επίσημο τερματισμό του Μακεδονικού Αγώνα με περιοχή δράσης τη Θεσσαλονίκη και την Ημαθία. Με προδοσία συνελήφθηκε από τους Τούρκους και φυλακίστηκε στο Γεντί Κουλέ. Το 1916 υπηρέτησε διευθυντής της νομαρχίας Σερρών από όπου συνελήφθηκε από Βουλγάρους και οδηγήθηκε στη Σόφια όπου υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Η πατρίδα τίμησε τον μεγάλο αυτό πατριώτη με το βαθμό του πράκτορα Α’ τάξης και το μετάλλιο του Μακεδονικού αγώνα. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1949.

Καπετάν Μακούλης ή Μάκουλας Ανδρέας

Ο Ανδρέας Μακούλης κατάγονταν από το Στενήμαχο της Ανατολικής Ρω-

μυλίας. Εκεί έζησε μέχρι το εικοστό πέμπτο έτος της ηλικίας του. Όταν τον

έστειλαν στο Δημοτικό σχολείο και τον υποχρέωσαν να μάθει τη Βουλγάρικη

γλώσσα αντέδρασε τόσο πολύ, που χτύπησε το Βούλγαρο δάσκαλο. Παρακολούθησε μόνο το ελληνικό σχολείο και απέκτησε πολλές γνώσεις της Ελληνικής παιδείας. Έμαθε την τέχνη του βυρσοδέψη και διακρίθηκε ως καλός τεχνίτης. Από μικρός ενδιαφέρονταν για την Ελλάδα και για τους αγώνες της. Διακρίνονταν για τον πατριωτισμό, τη γενναιότητα, την καταπληκτική δραστηριότητα και την ευφυΐα του. Ήταν αγνός στο ήθος, αγαθός στη ψυχή, θαρραλέος και αισιόδοξος. Ήταν γιγαντόσωμος και πολύ γυμνασμένος. Φαίνονταν 

 μεγαλύτερος της ηλικίας του.

Του έμειναν πολλά απωθημένα κατά των Βουλγάρων από τα δεινά, που υπέστησαν οι Έλληνες Στενημαχιώτες στα παιδικά του χρόνια. Πληγώθηκε η παιδική του ψυχή και έβαλε ως σκοπό της ζωής του να σώσει τη Μακεδονία από τις κατακτητικές βλέψεις των Βουλγάρων. Πληροφορούνταν από τα τότε μέσα μαζικής ενημέρωσης τα βάσανα και τα μαρτύρια των Ελλήνων Μακεδόνων από τη διπλή σκλαβιά των Τούρκων και Βουλγάρων. Καλλιέργησε πολύ το εθνικό του πατριωτικό συναίσθημα. Θέλησε να φύγει από τη Στενήμαχο, αλλά έγινε αντιληπτός από τις βουλγαρικές αρχές της πόλης. Έκτοτε παρακολουθείτο ως ύποπτος. Τον επιστράτευσαν με τη βία και δεν άντεξε. Μια νύκτα του Οκτωβρίου του 1906 βρήκε κατάλληλη ευκαιρία μαζί με άλλους Έλληνες. και με κίνδυνο της ζωής τους λιποτάκτησαν από το στρατό. Ήλθε στη Μακεδονία. Τον ακολούθησε η οικογένειά του, γιατί οι Βούλγαροι καταστρέψανε την περιουσία της.  Ήξερε την τέχνη του πολέμου και το προξενείο τον ονόμασε ανθυπολογαχό. Οπλαρχηγός με μεγάλη αποτελεσματικότητα και πολύ αγαπητός, που έδρασε στην περιοχή των Σερρών. Σκοτώθηκε στις 15 Ιούλη του 1907 κοντά στο χωριό Δοβίτσα.

Χρυσόστομος Χρυσομαλλίδης ή Παπαδράκος ήταν ιερέας μακεδονομάχος. Γεννήθηκε στην Ηράκλεια τής Θράκης το 1872. Το 1888 εισήλθε στη Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και στον Μακεδονικό Αγώνα. Στην Μακεδονία μαζί με Κρήτες εθελοντές έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στις περιοχές της Καστοριάς και της Φλώρινας. Το ψευδώνυμο Παπαδράκος του δόθηκε κατά την δράση του στον Μακεδονικό Αγώνα.^[3]. Συμμετείχε επίσης ως στρατιωτικός ιερέας, στους Βαλκανικούς Πολέμους. 

Καπετάν Αμβρακιώτης, - (πραγμ. όν. Ιωάννης Αβράσογλου) (Στενήμαχος, Θράκης, 1875 - Αθήνα, 1967) Επάγγελμα: Στρατιωτικός, Μακεδονομάχος

Σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων (1892 - 1897) και ως ανθυπολοχαγός πήρε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. Μετά την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα πήγε (1904) στην τουρκοκρατούμενη

Στην αρχή εχρημάτισεν ως αρχηγός οργανωτής αντάρτικων σωμάτων, κατόπιν δε ως αρχηγός σώματος στην περιφέρεια Κοζάνης, όπου έδωσε πολλές μάχες κατά των Τούρκων και Βουλγάρων. Μετά προδοσία από τους Βουλγάρους συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Τουρκους στο Σαρή Γκιολ (Κρηστώνα Κιλκίς) και κλείστηκε στις φυλακές. Κατάφερε να δραπετεύσει και συνέχισε τον αγώνα σε άλλες περιοχές. Συνεργάστηκε και πολέμησε μαζί με τους Ακρίτα, Μαζαράκη Κων., Καούδη Ευθύμιο και άλλους. Συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους το 1912 -. 1913  

 

Αντάρτες του Αβράσογλου σε πορεία προς το Κιλκίς

Περιλαμβάνεται στον πίνακα του Κορομηλά που αφορά τους πρώτους οργανωτές αντάρτικων ομάδων όπως: Μωραΐτου Μιχαήλ, λοχαγοϋ, με το ψευδώνυμον Κόδρος, Κουρέβελη Σπυρίδωνος, λοχαγοϋ, με το ψευδώνυμον ,Καλύβας, Μαζαράκη Κωνσταντίνου,

ύπολοχαγοϋ, με το ψευδώνυμον Ακρίτας, Μηλίου

Σπυρίδωνος ή Σπυρομήλιου, υπομοιράρχου, υπό το ψευ­δώνυμον Μπούας, Έξαδακτύλου Αθανασίου, ύπολοχαγοϋ, υπό το ψευδώνυμον Αντωνίου, Κακουλίδου Γεωργίου, ύπολοχαγοϋ, ύπό το ψευδώνυμον Δράγας ή Αριστείδης, και Κάκάβου Δημητρίου άνθυπολοχαγοΰ, ύπό το ψευδώνυμον Ζώης.

 Οι Μακεδονομάχοι Γεώργιος Κακουλίδης με κατωγωγή από Κερασούντα Πόντου και 

Αβράσογλου Ιωάννης από την Στενήμαχο Αν. Ρωμυλίας.

Δίμπρας Π. (Κλείτος Παναγ.) Ο καπετάν Δίμπρας αρχικά εργάστηκε ως εθνεγέρτης στην Αν. Θράκη στην περιφέρεια Σαράντα εκκλησιών και κατόπιν στην Γευγελή ως αλευρέμπορος με το ψευδώνυμο Κλεισούρας. Αργότερα έγινε οπλαρχηγός και πήρε μέρος σε πολλές μάχες κατά Τούρκων και Βουλγάρων. Συνεργάστηκε με άλλους μακεδονομάχους ιδιαίτερα στη μεγάλη μάχη της Ζαγοριτσάνης.

Αναστάσιος Παπαϊωάννου γνωστός ως  Νίκανδρος ή Παπανίκανδρος: Από το Καβακλή της Αν. Ρωμυλίας Αρχιμανδρίτης. Σπούδασε στο Ιεροδιδασκαλείο της Χάλκης και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1906 στάλθηκε από Μακεδονικό κομιτάτο της Αθήνας, σαν πράκτορας του Μακεδονικού Αγώνα στο Σούμποσκον Καρατζιόβας (Αριδαίας) με την ιδιότητα διευθυντή σχολείου. Μετά από διαταγή του ελληνικού προξενείου Θεσσαλονίκης, χειροτονήθηκε ιερέας Καρατζιόβας και με την ιδιότητα αυτή προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες με πολυτιμότερη την κατάληψη της Καρατζιόβας (Αλμωπίας). Ως οπλαρχηγός αντάρτικου σώματος, ύψωσε την ελληνική σημαία πριν οι Σέρβοι προφτάσουν να την καταλάβουν.

Στέργιος Κουρούδης: Από το Καραγάτσι Αδριανούπολης. Υπάλληλος σιδηροδρόμων, πράκτορας, ταχυδρόμος, πολύτιμος μεταφορέας όπλων σε 3 βιλαέτια από το σταθμό Θεσσαλονίκης. Για περιπτώσεις προδοσίας διέθετε χρυσές λίρες για δωροδοκία Τούρκων με εντολή του Λάμπρου Κορομηλά.

Οι επιτυχίες των Ελλήνων από την έναρξη ακόμα του Μακεδονικού Αγώνα  ματαίωσαν τά βουλγαρικά σχέδια για την Μακεδονίαν. Οι “Έλληνες Μακεδονομάχοι κατόρθωσαν εντός δύο και μόνον ετών να έξουδετερώσουν ότι πέτυχαν οι Βούλγαροι διά θεμιτών και αθέμιτων μέσων επί οκτώ συνεχή έτη. Η αποτυχία αύτή στην άναμέτρησίν τους με τα Ελληνικά σώματα προκάλεσε την οργή των Βουλγάρων που έβλεπαν για μια ακόμη φοράν να ναυαγούν τα σχέδιά τους για Μεγάλη Βουλγαρία. Μη μπορώντας αλλιώς να αντιδράσουν  για το ναυάγιο των σχεδίων τους, στράφηκαν  προς έκδίκησι κατά τού ‘Ελληνισμού τής ‘Ανατολικής Ρωμυλίας.
Λεηλατήθηκαν και ερειπώθηκαν ή προσφάτως ανεγερθείσα Μαράσλειος Σχολή με την πολυτιμότατη βιβλιοθήκης της, η Σχολή ‘Αρρένων, το Παρθεναγωγείο και άλλα διδακτήρια. Την ίδια τύχη είχαν και ο ‘Ελληνικός Φιλαρμονικός Σύλλογος και όλα τα Ελληνικά κοινοτικά Ιδρύματα.
Μετά την Βάρνα και την Φιλιππούπολη, την ίδια τύχη είχαν και όλα τα υπόλοιπα κέντρα Ελληνισμού τής Ανατολικής Ρωμυλίας. 0 Πύργος, τό Εύσταθοχώρι, η Στενήμαχος, η Περιστερά, το Καβακλή, το Ακ — Μποννάρ, τα Βοδενά, η Κούκλαινα, το Τατάρ — Παζαρτζίκ, η Μεσημβρία, τα ‘Ελληνικά χωριά τού Μικρού Αίμου, η Σωζο&πολη καί ή ‘Αγχίαλος, όλα τους υπέστησαν τις ακρότητες τού βουλγαρικού όχλου.

Συμμετοχή των Θρακών στους Βαλκανικούς πολέμους

Είναι γνωστό και όπως αναφέραμε παραπάνω μετά την ίδρυση της Βουλγάρικης Εξαρχίας και την αύξηση του Βουλγάρικου εθνικισμού, άρχισε η προσφυγιά των Θρακών ιδιαίτερα αυτών της Ανατολικής Ρωμυλίας την περίοδο1885-1906 και μετά την περίοδο 1906-1914. Οι πρόσφυγες αυτοί εγκαταστάθηκαν στην Νότια Ελλάδα, ιδιαίτερα στη Θεσσαλία, αφού η Βόρεια Ελλάδα ήταν ακόμη σκλαβωμένη. Αυτοί στρατεύθηκαν κα πολέμησαν και στους Βαλκανικούς πολέμους και στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και στην Μικρασιατική Εκστρατεία 1919-1922

Να αναφέρουμε ενδεικτικά .κάποια σημαντικά ονόματα από τους πολλούς που συμμετείχαν στους Βαλκανικούς Πολέμους:

Παντελής Λεφάκης από το Σουφλί: Εκ των πρωτεργατών κατά τους Μακεδονικούς αγώνες της Εθνικής εν Θράκη Οργανώσεως, πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου στο Σουφλί και οργανωτής ενόπλων μονάδων εξ ανδρείων και αλκίμων Σουφλιωτών.

Ήτο ένας Εθναπόστολος στην χειμαζομένη εκείνη χώρα..
Φυλακίστηκε επί μίαν εβδομάδα στις φυλακές Θεσσαλονίκης στο  Επταπύργιο, περιμένοντας πλοίο για Πειραιά. Τον είχαν απελάσει, αφήνοντας την οικογένειά του στο Σουφλί.
Το 1912 κατατάχθηκε ως υπίατρος στον Ελληνικό Στρατό. Προσφέρει τις υπηρεσίες του στο μαχόμενο στράτευμα, μακράν πάσης μετόπισθεν υπηρεσίας.
Με το πρώτον τάγμα που μπήκε το 1912 εις την Θεσσαλονίκη την 26ην Οκτωβρίου 1912 ήταν και εκείνος ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΛΕΦΑΚΗΣ.
Επειδή μιλούσε εκτός της Γαλλικής και την Τουρκική γλώσσα, ήταν ιατρός προς περίθαλψη των Τούρκων αιχμαλώτων.
Μετά τον πόλεμο, η πριγκίπισσα Αλίκη εκτιμώσα τον χαρακτήρα και την ενεργητικότητά του, τον διορίζει Διευθυντήν στο Θεαγένειο Νοσοκομείο.
Πρόεδρος επί σειράν ετών του συλλόγου Μακεδονομάχων Θεσσαλονίκης μέχρι τέλος της ζωής του. Παρασημοφορήθηκε με το μεγαλύτερο παράσημο της Ελλάδος, τον Σταυρόν του Τάγματος του Σωτήρος, καθώς επίσης με τον Σταυρόν του Τάγματος του Βασιλέως Γεωργίου του Α’, του Μακεδονικού Αγώνα και με τα μετάλλια της μάχης ΚΙΛΚΙΣ - ΛΑΧΑΝΑ και της μάχης του ΟΣΤΡΟΒ0Υ.

  

Παπαλάμπρου Γεώργιος από την Περιστερά της Ανατολικής Ρωμυλίας. Η Περιστερά βρίσκεται Νοτιοδυτικά της Φιλιππούπολης και Δυτικά της Στενημάχου. Ο πατέρας του ήταν ιερέας στην Περιστερά. Ο ίδιος περάτωσε τις σπουδές του στο Ζαρίφειο Διδασκαλείο της Φιλιππούπολης και στη συνέχεια με εξετάσεις, εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή της Σόφιας.

Ένας άγνωστος Βορειοθράκας ήρωας, θύμα των βουλγαρικών διωγμών στις αρχές του 20ου αιώνα, ο οποίος τελικά έδωσε τη ζωή του το 1912, στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, τότε που η Ελλάδα άνοιγε τα φτερά της για την εθνική ολοκλήρωση. Δυστυχώς τα στοιχεία που γνωρίζουμε για τον ένθερμο αυτό πατριώτη, είναι περιορισμένα.  

  

Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Ελλάς" στις 5 Δεκέμβρη 1912  

Δημοσίευση της εφημερίδας 'Χρόνος" το 1912 για τον Θάνατο του Παπαλάμπρου Γεωργίου

 

Παπαθεοφίλου Στέφανος έφεδρος ανθυπολοχαγός από την Στενήμαχο της Αν. Ρωμυλίας.  Έχασε τη ζωή του, πολεμώντας τους Βουλγάρους, στον Β' Βαλκανικό Πόλεμο αφού έπεσε στην μεγάλη μάχη του Κιλκίς.  Είναι καιρός τα σωματεία των Ανατολικορωμυλιωτών, να τιμήσουν όπως πρέπει τη μνήμη του Παπαλάμπρου, του Παπαθεοφίλου και των άλλων συμπατριωτών τους, η πατριωτική δράση των οποίων και ο ηρωικός θάνατός τους, παραμένει άγνωστος και με ευθύνη δική μας. Καιρός να τους γνωρίσουμε και να τους τιμήσουμε....

Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Ελλάς" την 1η Αυγούστου 1913.

 

Νίκογλου Φίλιππος από την Στενήμαχο της Αν. Ρωμυλίας. Ο γιατρός που έσωσε τη Θεσσαλονίκη από τους Βουλγάρους.

Η Θεσσαλονίκη ήταν το μήλο της έριδος των συμμάχων του Α’ Βαλκανικού Πολέμου. Όταν Σερβία, Βουλγαρία και Ελλάδα συμφωνούσαν να επιτεθούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όλοι είχαν στο μυαλό τους να καταλάβουν την δεύτερη σε σπουδαιότητα πόλη της Αυτοκρατορίας.
Κι εκεί που οι κατάσκοποι ήταν είδος σε ανεπάρκεια ήρθε ένας γιατρός ΄Ελληνας στο φρόνημα, αλλά Βούλγαρος στην υπηκοότητα. Ήταν ο Φίλιππος Νίκογλου ο οποίος είχε γεννηθεί στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1871. Είχε σπουδάσει γιατρός στη Ζαρίφεια Σχολή της Φιλιππούπολης (σημερινό Πλόβντιβ)  και είχε μετεκπαιδευτεί στη Γερμανία. Εργαζόταν ως χειρούργος ιατρός στη Σόφια μέχρι τη στιγμή που άρχισε ο πόλεμος και επιστρατεύτηκε ως στρατιωτικός γιατρός και μάλιστα χειρούργος.
Ο Νίκογλου άκουγε τους Βούλγαρους επιτελείς να κάνουν σχέδια να φθάσουν στη Θεσσαλονίκη και να την… απελευθερώσουν, όπως άκουγε και τα σχόλιά τους για τον ελληνικό στρατό που δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση στα χάλια που είχε να φθάσει στη πόλη!

Η ψυχή του πονούσε, αλλά δεν ήταν εύκολο να βρει κάποιον Έλληνα να ειδοποιήσει. Άλλωστε έπρεπε να είναι και ιδιαίτερα προσεκτικός. Σε καιρό πολέμου τέτοιες πρωτοβουλίες τιμωρούνται με εκτέλεση.

Όμως η τύχη, η καλή τύχη, στη προκειμένη περίπτωση έπαιξε το ρόλο της. Ο Νικόγλου συνάντησε στην Άνω Τζουμαγιά τον στρατιωτικό ακόλουθο της ελληνικής πρεσβείας στη Σόφια, τον Αθανάσιο Σουλιώτη, τον οποίο είχε καλέσει εκεί ο Βούλγαρος στρατηγός Θεοδόροφ. Ήταν μια κίνηση που στόχο είχε να ρίξει στάχτη στα μάτια των Ελλήνων. Ο Θεοδόροφ ποτέ δεν θα πήγαινε στο ραντεβού του με τον Έλληνα αξιωματούχο. Κατευθυνόταν ήδη προς τη Θεσσαλονίκη και η συνάντηση κλείστηκε απλά για να μην καταλάβουν οι Έλληνες τον πραγματικό προορισμό του. Ο Σουλιώτης αντί για τον Θεοδόροφ συνάντησε τον Νίκογλου που τον ενημέρωσε για όλα.
Από εκεί κι ύστερα η Αθήνα έμαθε τις προθέσεις των συμμάχων της κι ο Βενιζέλος ζήτησε επιτακτικά από τον Κωνσταντίνο να κατευθυνθεί προς τη Θεσσαλονίκη.

Μετά την αποστράτευση του ο Νίκογλου επέστρεψε στη Σόφια, όπου είχε γίνει γνωστή η συνάντηση του με το Λοχαγό Αθανάσιο Σουλιώτη και οι οπαδοί του Βουλγαρικού Κομιτάτου απειλούσαν τη ζωή του.

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1913, διέφυγε από τη Βουλγαρία και με τη βοήθεια φίλου του γιατρού, έφτασε αρχικά στη Θεσσαλονίκη, και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Το Ελληνικό κράτος τον παρασημοφόρησε το 1950, δια χειρός του Βασιλιά Παύλου, με τα διάσημα του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος του Γεωργίου του Α΄. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης τον τίμησε με την ανέγερση της προτομής του. Βρίσκεται στο μικρό πάρκο, στη συμβολή των οδών Βασιλίσσης Όλγας-Κοσμά Αιτωλού, λίγα μέτρα κοντά στο Λαογραφικό Μουσείο (τότε Βίλλα Ιακώβ Μοδιάνο). Επίσης ο Δήμος Θεσσαλονίκης έδωσε το όνομα του Νίκογλου σε δρόμο της πόλεως, ο οποίος εφάπτεται του Λαογραφικού Μουσείου Θεσσαλονίκης. Το ιδιαίτερο αυτής της προτομής είναι η ονομασία της μόλις και είναι ορατή απ’ τη φθορά του χρόνου, και κανείς θα μπορούσε να υποθέσει από τα χαρακτηριστικά του ανδρός, πως πρόκειται περί κάποιου εκπαιδευτικού, καθώς στην πόλη μας υπάρχουν αρκετές προτομές αφιερωμένες σε ανθρώπους των γραμμάτων. Στην πραγματικότητα η προτομή αυτή ανήκει στον Φίλιππο Νίκογλου, έναν από τους σημαντικότερους συντελεστές στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, του οποίου όμως η προσφορά συνήθως δεν μνημονεύεται στις ετήσιες εορταστικές επετείους…

                                      Η προτομή του Φίλιππου Νίκογλου στη Θεσσαλονίκη

 -----------------

Κώστας Πινέλης

                    (Δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες "Ειδήσεις και ¨Πρωϊνή του Κιλκίς)