ο Νταλα-Γιώργος στο φεστιβάλ της ΚΝΕ!!!

ΕΠΩΝΥΜΩΣ

Δε μας παίζεις ρε Νταλάρα;

Αναδημοσίευση από την Κατιούσα (αποσπάσματα)

Είναι μεγάλη κουβέντα ποιος και με τι κριτήρια πρέπει να έρχεται στο Φεστιβάλ. Αλλά έχει νόημα με καλοπροαίρετα άτομα, που δεν είναι έτοιμα να δουν το Νταλάρα για να χάσουν το δάσος και το χαρακτήρα της Κόκκινης Πολιτείας που στήνεται κάθε χρόνο.

Χτες άρχισε ξαφνικά να γίνεται ένας μικρός χαμός στο μικρόκοσμο των αριστερών social media, γιατί ανάμεσα στα καλλιτεχνικά ονόματα που θα παραστούν στο φετινό Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή είναι και αυτό του Γιώργου Νταράλα, που το έκανε Νταλάρας για λόγους ευφωνίας, αλλά αυτό να ‘ταν το πρόβλημα στη δική του περίπτωση…
…Γιατί έρχεται λοιπόν ο Νταλάρας;
Φέτος συμπληρώνονται 35 χρόνια από το θάνατο του Λοΐζου κι ογδόντα χρόνια από τη γέννησή του. Κατά συνέπεια -υποθέτω πως- θα υπάρξει κάποιο σχετικό αφιέρωμα στο Φεστιβάλ. Στις 7 του Σεπτέμβρη στο Θέατρο Πέτρας, λίγα χιλιόμετρα πέρα απ’ το Πάρκο Τρίτση και μερικές μέρες πριν το Φεστιβάλ, θα γίνει συναυλία προς τιμήν του Λοΐζου, όπου θα τραγουδήσουν οι: Γιώργος Νταλάρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μίλτος Πασχαλίδης. Με αλφαβητική σειρά -γιατί όλα μπορούν να παρεξηγηθούν…
…Το Φεστιβάλ της ΚΝΕ δεν καλεί γενικά καλλιτέχνες-ονόματα, για να μας πουν τα δικά τους και να τραβήξουν κόσμο. Τους καλεί πολλές φορές σε συγκεκριμένο πλαίσιο, όπως πριν από μερικά χρόνια, με το Λουκιανό Κηλαηδόνη που είχε έρθει μια χρονιά να πει τραγούδια από τους πρώτους του δίσκους, τα “Μικροαστικά” και τα “Απλά Μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας”. Σημασία δε έχει μόνο ποιος έρχεται, αλλά με τι όρους το κάνει και τι πρόκειται να μας πει.

Ο Νταλάρας είχε έρθει και στο Φεστιβάλ του 98′, τελευταία φορά, αν δεν κάνω λάθος, όταν ήταν ακόμα 4ήμερες οι εκδηλώσεις και γίνονταν στα Ιλίσια, στην Πανεπιστημιούπολη. Αλλά τότε δεν είχε γίνει αντίστοιχος ντόρος. Δεν το λέω ως επιχείρημα, απλή διαπίστωση κάνω….

…Ο Νταλάρας ήταν διαχρονικά Πασόκος, κάτι που ίσχυε από αρκετά παλιά και δεν περιμέναμε το μνημόνιο και τη σχετική τοποθέτησή του, για να το μάθουμε. Όσοι διαβάζουν τακτικά το Ριζοσπάστη, έστω κι από το διαδίκτυο, θα θυμούνται πχ την κριτική που του έκανε η στήλη “Αποκαλυπτικά”, όταν έκανε φιλάνθρωπες δωρεάν συναυλίες για να χαρεί ο λαός εν μέσω κρίσης, κι ερμήνευε τη θέληση του κόσμου, που δεν είχε ψηφίσει το “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο”.
Ο Γ. Νταλάρας σερβίρει τη στοίχισή του με την αντιλαϊκή πολιτική, πασπαλισμένη με μπόλικο στυγνό αντικομμουνισμό. Οσες υποκριτικές φιέστες στο όνομα του λαού κι αν διοργανώσει θα είναι στάχτη στα μάτια, αφού ο ίδιος είναι ταγμένος με την πολιτική που καταδικάζει τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα στη φτώχεια και την εξαθλίωση…
Ο Νταλάρας είναι μια συμβιβασμένη φωνή του συστήματος. Αλλά αν θέσουμε πολύ αυστηρά κριτήρια, δε θα βρούμε πολλούς ‘καθαρούς’ καλλιτέχνες, αφού όλοι σχεδόν αναγκάζονται να κάνουν μικρούς ή μεγαλύτερους συμβιβασμούς για να επιπλεύσουν στο χώρο. Κάποιοι είχαν γίνει υπουργοί (χωρίς προφανώς αυτό να κρίνει συνολικά το έργο τους) και κάποιοι άλλοι είχαν τραγουδήσει παλιότερα σε “λευκές νύχτες” ή σε εκδηλώσεις πολυεθνικών εταιριών, για τους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Και το χειρότερο είναι ότι τελικά όλα αυτά δεν ήταν υποχρεωτικές επιλογές, για να βγουν τα προς το ζην…
…Εσύ δηλαδή δεν έχεις πρόβλημα με το Νταλάρα;

Για να το θέσω απλά: θα προτιμούσα να μην είναι, αλλά δε με χαλάει που είναι. Αν με αρρωσταίνει η παρουσία του, έχω άπειρες επιλογές για να δω και να μη με απασχολήσει ποτέ. Προσωπικά όμως θα πάω να τον ακούσω, ακόμα κι από περιέργεια, λόγω του ντόρου που έχει γίνει. Κι αν τυχόν πει καμιά μουσμουλιά (που δεν το πιστεύω, γιατί ξέρει από “τακτ” ο καλός δημοσιοσχετίστας, Νταλάρας), να του ρίξουμε γιούχα και ντομάτες, όλοι μαζί, οργανωμένα. Ή και προληπτικά, που λέει ο λόγος, από την Πέμπτη, στην παράσταση του Ζαραλίκου. Ο οποίος είχε σατιρίσει κάποτε πολύ εύστοχα και το Μικρούτσικο (που έπαιζε την ίδια μέρα στο Φεστιβάλ): –Όλο “επτά σε παίρνει αριστερά”, κι όλο ΠΑΣΟΚ είναι…–Μα δεν καταλαβαίνεις πως η παρουσία του Νταλάρα ενοχλεί και συντρόφους σου, Κουκουέδες;

Μα ναι, ασφαλώς. Με αυτούς όμως θα είχα πολύ διαφορετική βάση συζήτησης. Γιατί ξέρουν πολύ καλά τι είναι το Φεστιβάλ και δεν προσπαθούν να το στρεβλώσουν ή να το κρύψουν πίσω από έναν Νταλάρα. Το Φεστιβάλ είναι μια ανεπανάληπτη εμπειρία, κάτι μοναδικό στο είδος του, μια Πολιτεία που την θάβουν τα πληθωρικά και πολυφωνικά ΜΜΕ, μια εναλλακτική πρόταση με πλούτο ιδεών, εκδηλώσεων, συζητήσεων, μηνυμάτων. Είναι ανοιχτό, πιο μαζικό από οτιδήποτε έχουμε δει οι περισσότεροι στη ζωή μας (εκτός κι αν κάποιος έχει πάει στην πορεία της Πρωτομαγιάς στην Αβάνα ή στην κηδεία του Φιντέλ). Μαζικό άνοιγμα στη νεολαία, στον κόσμο που πρέπει να σηκωθεί από τους καναπέδες του και όχι σε πολιτικές γκρούπες (γιατί κάποιοι έτσι καταλαβαίνουν και μετράνε το άνοιγμα).

Είναι πολύ μεγάλη κουβέντα ποιος και με τι κριτήρια πρέπει να έρχεται στο Φεστιβάλ. Και πολύ ενδιαφέρουσα επίσης. Αλλά χρειάζεται γνώση κάποιων δεδομένων -που εγώ τουλάχιστον δεν την έχω- πριν πετάξουμε το μακρύ και το κοντό μας. Και προπαντός, καλή προαίρεση, από άτομα που δεν είναι πρόθυμα κι έτοιμα από καιρό να σβήσουν όλα τα παραπάνω ή να τα κάνουν γαργάρα, με αφορμή ένα πουκάμισο αδειανό, έναν Νταλάρα. Χρειάζεται κουβέντα με άτομα που τα καταλαβαίνουν όλα αυτά και νιώθουν την ανάγκη να τα προφυλάξουν, να τα κρατήσουν μακριά από τον (κάθε) Νταλάρα. Αυτή είναι η διαφορά, και με αυτούς μπορεί να γίνει συζήτηση. Και ποιος σου λέει ότι δε γίνεται, στην τελική…;

Και ένα δικό μου σχόλιο στις εφημερίδες μας «Ειδήσεις» και «Πρωίνή» τον Μάρτη του 2012

Εν Ριπή Οφθαλμού

 «Νταλάρας»

Από την Κοκκινιά του 49 που ένα παιδί γεννήθηκε από λαϊκή δημοκρατική οικογένεια μέχρι σήμερα ήταν μεγάλη η απόσταση που έπρεπε να διανυθεί. Και από τότε που στις δικές μου παρέες τον αποκαλούσαμε «Άγιο Γεώργιο», όχι μόνο για την φωνή του και τα τραγούδια που ερμήνευσε, αλλά και για την προσωπική στάση ζωής, άλλαξαν πολλά…, «έπιασε ο πούτσος του τυρί», που λέει σοφά και ο λαός μας…

Εδώ και χρόνια ο Γ. Νταλάρας έχει στοιχιστεί με την κυρίαρχη πολιτική. Σήμερα δε σιγοντάρει τη συντονισμένη επιχείρηση αποπροσανατολισμού των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων, ώστε η λαϊκή οργή απ’ τα βάρβαρα μέτρα που ξεθεμελιώνουν κάθε κατακτημένο με αγώνες δικαίωμα, να στραφεί  σε λογικές του τύπου «σφάξε με αγά μ’ ν’ αγιάσω»

Έτσι κάνει περατζάδες από τα ΜΜΕ υπερασπιζόμενος την αντιλαική πολιτική και το ΠΑΣΟΚ με μπόλικο στυγνό αντικομουνισμό. «Δεν είναι λέει θυμωμένος με τα βάρβαρα μέτρα, αλλά με το σταλινικό ΚΚΕ που δεν ενώνεται με τα άλλα κόμματα…που διώχνει τον κόσμο…, που δεν έχει προτάσεις…» λέει… πάγια τακτική των συμβιβασμένων που υπερασπίζονται τα μέτρα της πλουτοκρατίας και θέλουν να βρουν μαχανάδες για τη στάση τους.

Για να χαρεί δε λίγο ο «καημένος» ο λαός, αυτές τις μέρες της κρίσης, δίνει «φιλάνθρωπες» συναυλίες… φαίνεται ότι, όταν τραγουδά το θαυμάσιο τραγούδι του Κουγιουμτζή που λέει:

«…με τραγούδια για τη φτώχεια και την ξενιτιά, ρετιρέ παίρνω στην Κηφισιά…», σκέπτεται τη σύζυγό του Άννα Νταλάρα που ως υφυπουργός εργασίας εφάρμοζε το πρώτο μνημόνιο και ως βουλευτής ψήφιζε το δεύτερο…

Όποιος πράγματι ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα του λαού, αφ' ενός, καταδικάζει απερίφραστα την πολιτική που ξεθεμελιώνει κάθε εργατικό και λαϊκό δικαίωμα και, αφ' ετέρου, οφείλει πλάι στην όποια πρωτοβουλία παίρνει να καλεί το λαό να ξεσηκωθεί και να διεκδικήσει τα δίκια του και όχι να προσφέρει «παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του». Γι΄αυτό στις συναυλίες τελείωσαν τα «ούρα» και άρχισαν τα «γιούχα»… αν το κατάλαβες  Νταλάρα, ε Νταλάρα…

Όπως είπε και ο μεγάλος Χάρυ Κλιν.

«Δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα».

Εγώ θα σου προτείνω να συμπεριλάβεις και το τραγούδι του «ασυμβίβαστου» Άκη Πάνου που εσύ πρωτοερμήνευσες, που λέει:

«…Και κάνοντας υπόκλιση μέχρι τους αστραγάλους
παρέα με παράσιτα και με λακέδες άλλους
και κάνοντας υπόκλιση μέχρι τους αστραγάλους
για τους πολύ σημαντικούς και τους πολύ μεγάλους
 και κάνοντας συμβιβασμούς με τη συνείδησή του
έζησε με το τίποτα και πέθανε μαζί του…»

Κώστας Πινέλης

(Δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες "Ειδήσεις" και "Πρωϊνή" του Κιλκίς)

ΟΓΕ

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ: Καλεί σε αγώνα για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Παιδεία με αφορμή τη νέα σχολική χρονιά

Δευ 11 Σεπτεμβρίου 2017 16:08 από Η Άλλη Άποψη

Κάλεσμα στις μητέρες να διεκδικήσουν αγωνιστικά αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Παιδεία για όλα τα παιδιά, απευθύνει η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας, με αφορμή τη σημερινή έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Σε ανακοίνωσή της, σημειώνει τα εξής:

«Σήμερα υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, ώστε όλα τα παιδιά μας να μορφώνονται, να αναπτύσσονται ολοκληρωμένα, να χαίρονται την παιδική και εφηβική τους ηλικία.

Όμως η πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσουν τα παιδιά μας και η οικογένειές μας με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, μας φορτώνει με χιλιάδες αγωνίες για το παρόν και το μέλλον.

Άλλη μία σχολική χρονιά ξεκινάει:

Με πάρα πολλά κενά σε εκπαιδευτικούς στα Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια. Αντί για τις χιλιάδες προσλήψεις που έταζε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, έγιναν χιλιάδες απολύσεις αναπληρωτών καθηγητών. Αποτέλεσμα ειδικότητες να καταργούνται, διδακτικές ώρες να χάνονται, να συγχωνεύονται τμήματα και σχολεία να κλείνουν, τα ολοήμερα να λειτουργούν με ακόμα χειρότερους όρους, η Ειδική Αγωγή μπαίνει και άλλο στο περιθώριο.

Ενώ στοιβάζονται τα παιδιά μας σε τάξεις με 27-30 μαθητές, ενώ λειτουργούν τα ολοήμερα σαν παιδοφυλακτήρια, όπως-όπως με "προσωρινά μπαλώματα" για να καλύψουν τις χιλιάδες ελλείψεις εκπαιδευτικών, με τεράστια κενά στη συντήρηση και την ασφάλεια των σχολικών κτιρίων.

Και η κρατική χρηματοδότηση των σχολείων παραμένει τραγικά μειωμένη. Έτσι μας ζητάνε να βάζουμε όλο και πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη για να καλύπτουμε ανάγκες λειτουργίας του σχολείου φορτώνοντας στις πλάτες μας όσα το κράτος έπρεπε να διαθέτει δωρεάν για όλα τα παιδιά. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση χαρίζει απλόχερα φόρους και ζεστό χρήμα σε εφοπλιστές, βιομηχάνους, στους εξοπλισμούς του ΝΑΤΟ...

Και η κυβέρνηση, στο δρόμο των προηγούμενων προωθεί τα σχολεία-μπίζνες, που θα βγάζουν τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς στο κυνήγι των χορηγιών, σχολειά πολλών ταχυτήτων, όπου τα παιδιά θα μορφώνονται (;) ανάλογα με το πορτοφόλι των γονιών τους.

Με το νέο νομοσχέδιο για το Λύκειο το μετατρέπουν ακόμα περισσότερο σε εξεταστήριο που θα στέλνει μαζικά τους μαθητές στα φροντιστήρια και την παραπαιδεία.

Με ομήρους τις καθαρίστριες στα σχολεία, που παραμένουν συμβασιούχοι με μισθούς πείνας, δείχνει η κυβέρνηση την αδιαφορία της και για την καθαριότητα των σχολικών μονάδων και για την υγεία των παιδιών μας.

Κυβέρνηση και ΕΕ στερούν από τα παιδιά μας ό,τι σήμερα δικαιούνται.

Νέα μητέρα, σε καλούμε στο δρόμο της αγωνιστικής διεκδίκησης και απαιτούμε:

- Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλα τα παιδιά, Ελλήνων και μεταναστών.

- Την άμεση κάλυψη όλων των εκπαιδευτικών κενών, με μαζικούς διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών.

- Είκοσι μαθητές ανά τμήμα, όχι στα 27αρια και 30αρια τμήματα, όχι στις συγχωνεύσεις τμημάτων.

- Ούτε ένα ευρώ από την τσέπη των γονιών, των εκπαιδευτικών ή των συλλόγων για πληρωμή λειτουργικών εξόδων, τραπεζοκόμων, εκπαιδευτικών εκδρομών, βιβλίων κ.λπ..

- Δωρεάν μεταφορά όλων των μαθητών-φοιτητών με τα ΜΜΜ.

- Δωρεάν ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη όλων των μαθητών και δωρεάν παροχή των απαραίτητων πιστοποιητικών υγείας.

- Παροχή ενός γεύματος σε όλους τους μαθητές από το κράτος.

Για σένα, νέα μητέρα, υπάρχει ένας σύλλογος ή ομάδα της ΟΓΕ στη γειτονιά σου, που παλεύει διαχρονικά για το δικαίωμα των παιδιών μας στη Μόρφωση, στον Αθλητισμό, στον Πολιτισμό, στη ΖΩΗ με δικαιώματα, με βάση τις σύγχρονες κατακτήσεις της επιστήμης και της τεχνολογίας.

Έλα να μας γνωρίσεις και να αγωνιστούμε μαζί!»

Αχ αυτές οι «αξίες»

Αχ αυτές οι «αξίες»… (Του Γιώργου Μαργαρίτη) 

Στα 1943 ο τότε πρωθυπουργός του ναζιστικού καθεστώτος της Ελληνικής Πολιτείας, ο Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, αρθρογραφούσε στο περιοδικό Νέα Ευρώπη για τις κοινές ευρωπαϊκές αξίες. Αν και γιατρός –καθηγητής της μαιευτικής– θεωρούσε τον εαυτό του επαρκώς μορφωμένο ώστε να συγγράψει περί των αρχαίων αμφικτυονιών και να θεμελιώσει επ’ αυτών την πεποίθησή του ότι η ναζιστική Νέα Ευρώπη αποτελεί ένα είδος «Κοινού των Ευρωπαίων» προορισμένου να καλλιεργήσει το ευρωπαϊκό πνεύμα και να αναδείξει τις κοινές αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Το σχετικό του άρθρο κόσμησε τις σελίδες του περιοδικού δίπλα σε διάσημα ονόματα του ναζισμού από όλα σχεδόν τα κράτη της Ευρώπης.  

Εκείνο τον καιρό οι θεωρητικοί ταγοί των ευρωπαϊκών αξιών και της συνακόλουθης αντικομμουνιστικής σταυροφορίας φοβόντουσαν μόνο ένα πράγμα: την αποκοπή τους από τις αξίες αυτές και από τον κόσμο τον ευρωπαϊκό μέσα στον οποίο αυτές ανθίζουν. Στις συνεντεύξεις και των τριών ηγετών της Ελληνικής Πολιτείας το σταθερό μοτίβο ήταν ότι η «ελληνική κυβέρνηση» συντάσσεται με την γενική πολιτική της Νέας Ευρώπης σε όλα τα θέματα: στο εβραϊκό ζήτημα, λόγου χάρη. Έσπευδαν δε μετά βδελυγμίας να στιγματίσουν όλες εκείνες τις ενέργειες που θα έδειχναν το «μη ευρωπαϊκό» πρόσωπο των Ελλήνων, που θα πρόβαλλαν την «ιδιαιτερότητα» ετούτης της χώρας με κίνδυνο να την οδηγήσουν στην ευρωπαϊκή απομόνωση. Ενέργειες όπως η αντίσταση του λαού της Κρήτης στην γερμανική αερομεταφερόμενη εισβολή, οι διαδηλώσεις και οι απεργίες των εργαζόμενων, τα χτυπήματα της Αντίστασης, στιγματίστηκαν με τους πλέον οξείς τόνους, διασύρθηκαν μέσα από μαύρη προπαγάνδα και αδίστακτο ψέμα. Στους αγώνες του «δικού τους» λαού οι  εγχώριοι ναζί έβλεπαν τρομοκρατία, ακρότητες και εγκλήματα, ανάξια των «ευρωπαϊκών αξιών». Αυτοί, βλέπετε ήταν Ευρωπαίοι…

Πολλά χρόνια αργότερα ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός δείχνει να πέτυχε τον πρώτο από τους δύο κεντρικούς στόχους του ναζιστικού προγράμματος: τη νίκη επί του μπολσεβικισμού. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής αποκαταστάθηκε στα σοσιαλιστικά κράτη και κυριάρχησε σε όλη την ήπειρο. Ο έτερος των στόχων, «η νίκη επί της πλουτοκρατίας», δηλαδή ενάντια στον αμερικανικό καπιταλισμό δεν επετεύχθη, το αντίθετο μάλιστα. Και έτσι η πολυπόθητη επιστροφή στις πριν το 1917 ή το 1914 εποχές έμεινε ανάπηρη. Δεν υπήρξε μια νέα ευρωπαϊκή Μπελ Επόκ.

Για την ακρίβεια συνέβη μάλλον το αντίθετο. Η συρρίκνωση της συμμετοχής του ευρωπαϊκού καπιταλισμού στο παγκόσμιο στερέωμα, όχι μόνο συνεχίστηκε αλλά και επιταχύνθηκε με ρυθμούς καταστροφικούς. Η διολίσθηση του ευρωπαϊκού μεριδίου στην παγκόσμια οικονομία –σε όρους ΑΕΠ- ανάμεσα στα 1913 και στα 1940 ήταν περίπου 7,2% (από 41,6 σε 34,4%, στοιχεία EUROSTAT).  Η οικονομική αυτή δυσπραγία ενός συστήματος που υπήρξε λίκνο της καπιταλιστικής οικονομίας και απόλυτος κυρίαρχός της ως το 1914, έδωσε δύο παγκόσμιους πολέμους και ανάμεσά τους, το σκληρό πολιτικό εργαλείο, τον ναζισμό. Αυτό το εργαλείο θα «θεράπευε την ασθένεια» -τον μπολσεβικισμό- με τρόπο ώστε ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός να μπορέσει να συνθλίψει το κόστος της εργασίας και να γίνει απόλυτα ανταγωνιστικός απέναντι στους αντιπάλους του –ειδικά τις ΗΠΑ.

Η Συνθήκη του Μάαστριχτ και η ενοποίηση του ευρωπαϊκού συστήματος δυνάμεων ως και σε νομισματική βάση, θα αποτελούσε θεωρητικά την αφετηρία μιας αναπτυξιακής έκρηξης που θα βελτίωνε τη θέση της Ευρώπης στον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη. Το πρόγραμμα ήταν το ίδιο, όπως και στη δεκαετία του τριάντα: η συρρίκνωση του εργατικού κόστους. Φυσικά στα 1991, δεδομένου ότι δεν υπήρχε πλέον η «ασθένεια» -η απειλή του κομμουνισμού- οι ρυθμοί έντασης της εκμετάλλευσης του ανθρώπινου μόχθου μπορούσαν να είναι πιο ήπιοι απ’ ό,τι στον καιρό του ναζισμού. Ο «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» έγινε το λάβαρο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας –όπως και του δικού μας ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ/ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρχε εξάλλου η δυνατότητα λεηλασίας των πρώην λαϊκών δημοκρατιών και του εργατικού δυναμικού τους που επέτρεπε πιο ήπιους ρυθμούς στην αποξήλωση του «κοινωνικού κράτους» όπως αρέσκονται να το ονομάζουν οι σοσιαλδημοκράτες.

Τα πρώτα αποτελέσματα της μεγάλης αντεπίθεσης που διακηρύχθηκε στο Μάαστριχτ υπήρξαν απογοητευτικά. Την πρώτη δεκαετία από τις υπογραφές της συνθήκης οι επιδόσεις του ευρωπαϊκού καπιταλισμού υπήρξαν καταστροφικές. Η οικονομία της ηπείρου αναπτύχθηκε κατά 12% περίπου ενώ, συγκριτικά η αντίστοιχη των ΗΠΑ αναπτύχθηκε 38% στο ίδιο διάστημα (1991-2001). Την ίδια στιγμή νέοι ανταγωνιστές –η Κίνα πρώτα απ’ όλα- άρχισαν να προβάλλουν στο προσκήνιο.

Τη στασιμότητα την ακολούθησε η ελεύθερη πτώση. Το μερίδιο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού (της Ευρώπης των 28) στην παγκόσμια οικονομία συρρικνώθηκε από το 31,4% το 2004 σε 23,8% το 2014 (Στοιχεία EUROSTAT). Η απώλεια 7,6 ποσοστιαίων μονάδων σε διάστημα δεκαετίας αποτελεί εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο στην παγκόσμια οικονομική ιστορία και βρίσκει οπωσδήποτε τη θέση της ανάμεσα στις μεγάλες ανατροπές της ιστορίας. Το πρόβλημα γίνεται ακόμα πιο καταστροφικό όταν συνυπολογιστούν και οι εσωτερικές ανατροπές που επέφερε η πτώση. Η διατήρηση των οικονομικών μεγεθών της βορειοδυτικής ζώνης της ηπείρου γίνεται ολοένα και περισσότερο σε βάρος των χωρών της νότιας ζώνης και, ακόμα περισσότερο, εκείνων της κεντρικής και ανατολικής πλευράς. Αυτό αυξάνει τις εσωτερικές εντάσεις και ξυπνά πολλές εκκρεμότητες του παρελθόντος.

Οι κυρίαρχες αστικές ελίτ της Ευρώπης, σχεδόν σε κατάσταση πανικού, στρέφονται σε ολοένα και πιο σκληρές πολιτικές για να εξορκίσουν το αδιέξοδο. Οι πολιτικές αυτές συνοψίζονται στις πολύ γνωστές πρακτικές του καπιταλισμού, όταν βρίσκεται σε κρίση: συγκέντρωση κεφαλαίου σε όφελος μονοπωλιακών επιχειρηματικών σχημάτων (σε βάρος στο κοινωνικό πεδίο των μεσοστρωμάτων και, στο γεωγραφικό, των λιγότερο ισχυρών κρατών) και ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης (καταστροφή όλων των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης).

Στο ιδεολογικό, στο θεωρητικό –και «νομιμοποιητικό»- πεδίο, όλα τα παραπάνω προαπαιτούν την αναθεώρηση της ευρωπαϊκής ιστορίας. Ο ναζισμός πρέπει να αποκατασταθεί, πόσο μάλλον όταν στον καιρό του κλήθηκε να απαντήσει σε προβλήματα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού που μπορούν να θεωρηθούν «πρόδρομα» των αντίστοιχων σημερινών. Εξάλλου ο ναζισμός είναι πάντοτε χρήσιμο εργαλείο όταν θέλεις να υποδουλώσεις εργάτες και λαούς. Το ουσιαστικό στοιχείο που προσφέρει η ναζιστική πολιτική πρόταση ήταν και είναι η άρνηση του «ρωμαϊκού δικαίου», δηλαδή η δυνατότητα αποβολής από το νομικό σύστημα –και τη συνακόλουθη προστασία- τεράστιων τμημάτων του πληθυσμού με φυλετικά, πολιτικά ή άλλα κριτήρια. Η από αέρος θανάτωση 2.000.000 ανθρώπων στα τελευταία χρόνια στο όνομα των πολέμων κατά της τρομοκρατίας θεωρείται έτσι ότι ανήκει στα θεμιτά των «ευρωπαϊκών –δυτικών-  αξιών» στο όνομα των πολέμων «κατά της τρομοκρατίας» (και των χημικών όπλων, προπαντός!). Η κατηγοριοποίηση του νεοφερμένου εργατικού δυναμικού ως «λαθρομετανάστες» -δηλαδή χωρίς χαρτιά και νομιμοποίηση- τον ίδιο στόχο υπηρετεί.

Στις ευρωπαϊκές αξίες λοιπόν πρέπει να συμπεριληφθεί ο ναζισμός. Αυτό που γίνεται τις ημέρες αυτές στην Εσθονία, δεν είναι ζήτημα φανατικών Εσθονών αλλά η μεθόδευση μιας πολιτικής επιλογής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Εσθονία –που μπορεί να παρουσιαστεί ως θύμα της σοβιετικής εποχής- προσφέρεται για ετούτη την αναβάθμιση. Το γεγονός ότι η άρχουσα τάξη της Εσθονίας (αριστοκράτες και αστοί) υπήρξε μια από τις πλέον αιματοβαμένες της σύγχρονης ιστορίας –με απίστευτα εγκληματικές επιδόσεις στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο- μάλλον προσόν θεωρείται στην σημερινή συγκυρία, παρά μειονέκτημα.

Η προεδρία της Εσθονίας είναι η από καιρό επιζητούμενη ευκαιρία για αλλαγή κλίμακας και τόνου στη νέα αντικομμουνιστική σταυροφορία. Το γεγονός ότι από την γενική καταδίκη των «ολοκληρωτισμών» η βασική εκδήλωση έχει ως θέμα την «Κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχτηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα», οδηγεί στο επόμενο βήμα. Ο ναζισμός βγαίνει από το κάδρο και μοναδικός στόχος απομένει ο κομμουνισμός. Η θεωρία των «δύο άκρων» φαίνεται πως πλέον έχει ξεπεραστεί.

Στον δικό μας τον καιρό, στην χώρα μας η άρχουσα τάξη φαίνεται πως προοδευτικά επιστρέφει στις «ευρωπαϊκές αξίες» του 1943. Στην ελληνική πολιτική σκηνή οι σοβαρές αυτές εξελίξεις συρρικνώθηκαν στο επίπεδο σκυλοκαυγά ανάμεσα σε εκπροσώπους και φορείς της ίδιας και της αυτής πολιτικής πρότασης. Η επιλογή της αστικής τάξης και του ελληνικού καπιταλισμού δείχνει να παραμένει σταθερή και αναλλοίωτη από τον καιρό της όχι και τόσο απόμακρης στο χρόνο Ελληνικής Πολιτείας. Μένουμε στη δύση, μένουμε στο ευρωπαϊκό καπιταλιστικό σύστημα ανεξάρτητα από την ποιότητα, την πολιτική και τη μορφή του τελευταίου: το ίδιο όταν ήταν ναζιστικό, το ίδιο όταν ήταν αποικιοκρατικό, το ίδιο όταν ήταν ιμπεριαλιστικό, το ίδιο όταν ήταν ρατσιστικό, το ίδιο και σήμερα που βουλιάζει αναθυμούμενο τις ναζιστικές δόξες του παρελθόντος του.

Η ελληνική άρχουσα τάξη ενδιαφέρεται μόνο για το πώς θα δείξει πιστή στη «δύση». Πώς δεν θα εκτεθεί με «μικρότητες» που θα δυσαρεστούσαν τους ισχυρούς τοκογλύφους μας. Πώς θα δείξει υπάκουη και πιστή στους ισχυρούς ακόμα και στα δύσκολά τους. Για να το πετύχει αυτό κάθε μέσο είναι θεμιτό. Τα χρόνια του μνημονίου καθημερινά το αποδεικνύουν. Ολόκληρη η χώρα σε υποθήκη, ολόκληρος ο λαός της σε εκποίηση. Και το θράσος να περισσεύει. Η Νέα Δημοκρατία θεωρεί ότι η μη συμμετοχή στις εσθονικές φιέστες «προσβάλλει τους Έλληνες πολίτες» και ότι αποτελεί «ελληνική ιδιαιτερότητα που μας οδηγεί σε μια ιδιότυπη ευρωπαϊκή και διεθνή απομόνωση». Ο Ευάγγελος Βενιζέλος συμπληρώνει ότι πρόκειται για «διαφοροποίηση της χώρας μας από το πλαίσιο –αξιακό και ιστορικό» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι γραφικοί του «Ποταμιού» προχωρούν ακόμα πιο πέρα. Αυτά σε μια χώρα και σε ένα λαό που το μόνο στοιχείο αξιοπρέπειας που τους έχει απομείνει είναι ο ασυμβίβαστος αγώνας ενάντια στον ναζισμό και τον φασισμό, σε όλες τις εκδοχές τους. Λόγια ραγιάδων, αντάξια ραγιάδων, ανάξια της ιστορίας του τόπου μας.  

Όσο για τον κο Κοντονή ψυχανεμιζόμαστε ότι ο ίδιος και το κόμμα του, ο ΣΥΡΙΖΑ, πολύ θα ήθελαν να βρεθούν με τα υπόλοιπα μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας στο Ταλίν και από κοινού να υμνήσουν τις «ευρωπαϊκές αξίες» που με επιμονή διαφημίζουν και εφαρμόζουν στα χρόνια της εξουσίας τους. Γνωρίζουν όμως ότι υπάρχει ένας ελληνικός λαός, ότι υπάρχουν εργαζόμενοι στη χώρα μας, που έχουν ακόμα τη θέληση και τη δύναμη να αντιδράσουν σε όσα τους συμβαίνουν. Τον φοβούνται αυτόν τον λαό, είναι το μόνο που φοβούνται.

Για το λόγο αυτό δεν πάνε στο Ταλίν. Περιορίζονται στο να δηλώσουν απολογούμενοι ότι μετέχουν και αυτοί της αντικομμουνιστικής σταυροφορίας καθότι το 1968 καταδίκασαν τους Σοβιετικούς στην υπόθεση της Πράγας. Ίσως το δικό τους διπλό πρόσωπο να δείχνει πιο θλιβερό από το άλλο, των άλλων ομολόγων τους της δύσης. Οι άλλοι βλέπετε, δε χρειάζεται να προσποιούνται και να υποκρίνονται. Μπορούν πλέον να διακηρύξουν ανοικτά την πίστη τους στις «ευρωπαϊκές αξίες»… 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ καθηγητής σύγχρονης Ιστορίας ΑΠΘ

αναδημοσίευση από το www.katiousa.gr