Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2019

Επίκαιροι Σχολιασμοί


Το Αραξο-βόλι των πυρηνικών
Υπάρχουν σχέδια εγκατάστασης πυρηνικών όπλων στη βάση του Αράξου και για τον λόγο αυτό κατέθεσαν στη Βουλή προς τον υπουργό Εθνικής Άμυνας οι βουλευτές Νίκος Καραθανασόπουλος, Γιώργος Μαρίνος, Νίκος Παπαναστάσης και Θανάσης Παφίλης.
Θυμίζουμε ότι οι εγκαταστάσεις του Αραξου χρησιμοποιούνταν τουλάχιστον μέχρι το 2001 για αποθήκευση πυρηνικών όπλων, ενώ η βάση διαθέτει και σήμερα τέτοιες «θέσεις» έτοιμες για χρήση, είτε αυτό αποφασιστεί στο πλαίσιο της κόντρας ΗΠΑ - Τουρκίας, είτε ως απόφαση των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ για διασπορά πυρηνικών όπλων σε νέες τοποθεσίες στην Ευρώπη, μετά την αποχώρηση των Αμερικανών από τη Συνθήκη για τα πυρηνικά μεσαίου βεληνεκούς, στον ανταγωνισμό τους με τη Ρωσία.
Αυτό το γεγονός αποτελεί ένα ακόμη μεγάλο κίνδυνο για την πατρίδα μας και τον λαό μας.


Το «αναπτυξιακό» νομοσχέδιο της ΝΔ

Κατά τη συζήτηση του «αναπτυξιακού» νομοσχεδίου της κυβέρνησης της ΝΔ ήταν ολοφάνερη η προσπάθεια  να δημιουργηθεί ευνοϊκό πεδίο για το μεγάλο κεφάλαιο σε βάρος των εργαζόμενων, του ελληνικού λαού και αυτή η προσπάθεια δεν μπορεί να κρυφτεί.
Όποια σελίδα του νομοσχεδίου κι αν κοιτάξει κανείς, "θα τρίβει τα μάτια του". Ο εκσυγχρονισμός της κρατικής λειτουργίας την οποία διακηρύσσουν, αφορά την πιο αποτελεσματική στήριξη του μεγάλου κεφαλαίου για να μετατρέψει παραλίες, βουνά, γειτονιές των πόλεων, σε πεδία τοποθέτησης των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων του.
Δίνουν «Γη και ύδωρ» στους επιχειρηματικούς ομίλους και τσακίζουν τις ανάγκες και τη ζωή του λαού.

«Επιστροφή στην κανονικότητα» και εργασιακή ζούγκλα

Τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα της  «επιστροφής στην κανονικότητα», για τα οποία μιλάνε τα κυβερνητικά στελέχη με αφορμή την τροπολογία για την πλήρη άρση των «κεφαλαιακών ελέγχων» («capital controls») που ξεκίνησε  από την 1η Σεπτέμβρη, και αποτελούν πρόκληση για το λαό, αλλά και στάχτη στα μάτια του. Η εργασιακή ζούγκλα είναι η περίφημη «επιστροφή στην κανονικότητα», για την οποία μιλάει η κυβέρνηση, κρύβοντας ότι τα παραπάνω μέτρα προωθούνται σε όλες τις χώρες της ΕΕ και είναι απαιτήσεις του κεφαλαίου για την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων.
Αλλωστε, το τέλος των «capital controls» δεν σημαίνει και το τέλος των μνημονιακών νόμων, που παραμένουν ανέγγιχτοι και ενισχύονται. που είναι η στρατηγική του κεφαλαίου για την ανάπτυξη, οι κατευθύνσεις της ΕΕ. Από αυτά τα «δεσμά» θα απαλλαγεί ο λαός μόνο με την πάλη του.

Γυάρος, το θανατονήσι...
Μνημείο του ΚΚΕ στη Γυάρο


Οι συνθήκες που αντιμετώπισαν οι κρατούμενοι στη Γιούρα όπου μεταφέρθηκαν απ' όλες τις φυλακές της χώρας είναι πρωτοφανείς. Από τις πρώτες μέρες της Γιούρας (Ιούλης - Οχτώβρης 1947), κύριο χαρακτηριστικό της εποχής αυτής είναι η ωμή βία. Βασανιστήρια φριχτά. Κτηνωδία. Φρίκη. Στην πρώτη γραμμή της κτηνωδίας είναι η καινούρια άφιξη κρατουμένων. Η «υποδοχή». Πρέπει να 'ναι τρομερή η υποδοχή, απρόβλεπτη, να ξεπερνά κάθε προετοιμασία του καινουριοφερμένου. 

Η Γυάρος είχε πέντε (5) όρμους
Ο 1ος όρμος ήταν ο όρμος - «πρωτεύουσα», που έφτασε να έχει στις σκηνές του έως 5.500 άτομα. Ανάμεσα σε δύο χαράδρες χτίστηκε το στρατόπεδο.


Η δεξιά χαράδρα είναι ακόμα «στοιχειωμένη» από τα συστηματικά και μελετημένα βασανιστήρια, από τον πόνο, το αίμα, αλλά και την αντοχή των κρατουμένων. Εκεί βρίσκεται, ακόμα, η συκιά, όπου «κρεμούσαν τους κρατούμενους από τους αγκώνες, νύχτες ολόκληρες, και το πρωί δερνόταν εκεί πάνω το παραλυμένο κορμί, μέχρι που παρέλυε. Τότε φώναζαν το γιατρό». Εκεί ήταν και το «ηλιακό πειθαρχείο» ή «Ελ Ντάμπα», ένα συρμάτινο κλουβί, όπου o κρατούμενος κλεινόταν εκτεθειμένος στις καιρικές συνθήκες και στους ξυλοδαρμούς. Εκεί και το νεκροταφείο των κρατουμένων...
Στο 2ο όρμο έριξαν τους κρατούμενους της πρώτης μεταγωγής. Η δύναμή του έφτασε τους 1.500.
Ο 3ος όρμος χρησιμοποιήθηκε για την απομόνωση των διανοούμενων και των στελεχών. Η δύναμή του έφτασε τους 990.
4ος όρμος: Ηταν ο όρμος που σήκωσε το μεγαλύτερο βάρος της καταναγκαστικής δουλειάς. Η δύναμή του έφτασε τους 2.000. Χαρακτηριστικό είναι το μαρτύριο της πέτρας. «Ολος ο όρμος για πέτρα. Τους στέλνουν  στα βουνά να σπάσουν πέτρα. `Η στο Γλαρονήσι κοντά (3 χιλιόμετρα) πορεία στα κατσάβραχα. Φέρνουν την πέτρα μπρος στον όρμο και τη ρίχνουν στη θάλασσα. Δυο χιλιάδες άνθρωποι μήνες ολόκληρους τσακίζονται 10 ώρες τη μέρα να πετούν πέτρα στη θάλασσα! Το μαστίγιο δουλεύει συνέχεια, σ' όποιον δεν παίρνει μεγάλη πέτρα, σ' όποιον περπατά αργά... Ο Κούτρας κάθεται σ' ένα ύψωμα κινώντας το μαστίγιο. Και φωνάζει: "Δουλεύετε, δουλεύετε. Οταν κάνετε το γιοφύρι απ' τη Γιούρα στη Σύρα, τότε θα φύγετε"...» (από το βιβλίο «Γιούρα το θανατονήσι»).
                                      Η συκιά του Γλάστρα
Ο 5ος όρμος, όρμος υου τρόμου ιδρύθηκε στις αρχές του 1948, μέχρι τότε ήταν γνωστός ως το πειθαρχείο - πηγάδι. «Δε σε στέλνανε εκεί για τιμωρία.
Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του Γ. Κατσαντώνη, κρατούμενου στη Γυάρο: «Δύο χιλιάδες εφτακόσιες μέρες σ' αυτό το νησί του διαβόλου, εννιά μίλια ανατολικά απ' τη Σύρο, άγονο, άνυδρο, με μόνους κάτοικους τους αρουραίους, τους σκορπιούς και τα γαϊδουράγκαθα, να σε δέρνει μερόνυχτα εκείνος ο δαιμονισμένος άνεμος, να σε τυφλώνει η αντάρα του αγριεμένου πελάγου και να μη βλέπεις καΐκι για παρηγοριά μέρες πολλές, σκασμένος από τη δίψα, νηστικός και άρρωστος, χωρίς γιατρό και περίθαλψη καμιά, και από πάνω να λυσσομανάει ο βούρδουλας - τα μπαμπού - του Γλάστρα, φορτωμένος πέτρες και βράχια όλη μέρα στην ανηφόρα προς το "Ιστίμπεη", να σπαρταράς κρεμασμένος στη "Συκιά" για "παραδειγματισμό"».
Εδώ και λίγες μέρες, στον μαρτυρικό τόπο της Γυάρου στέκει το Μνημείο του ΚΚΕ, Η «Ρωγμή», η γλυπτική σύνθεση του Αντώνη Μυρωδιά, δεσπόζει εδώ και λίγες μέρες στον μαρτυρικό τόπο της Γυάρου. μια μικρή αποπληρωμή του χρέους στους χιλιάδες αλύγιστους, που πέρασαν από το κακοτράχαλο νησί στα 21 χρόνια λειτουργίας του (χρησιμοποιήθηκε και στη διάρκεια της Χούντας) ως τόπου φυλάκισης και εξορίας των αλύγιστών της ταξικής πάλης.
Για να μην ξεχνάμε του «Παρθενώνες της Εθνικοφροσύνης» και την μετεμφυλιακή δεξιά.

                                     Το Μνημείο του ΚΚΕ στη Γυάρο

 Κώστας Πινέλης
(Δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες "Ειδήσεις" και "Πρωϊνή του Κιλκίς)
 


30 χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου


Ε Π Ω Ν Υ Μ Ω Σ
30 χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου

Πριν από 30 χρόνια, στις 9 Νοέμβρη 1989, έπεσε το τείχος του Βερολίνου, σηματοδοτώντας την ανατροπή της σοσιαλιστικής εξουσίας στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία (ΓΛΔ) μετά από δεκαετίες στοχευμένης ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης.
Σε αυτήν τη «στρογγυλή» επέτειο - παρά τα πανηγυρικά αφιερώματα για την «επανένωση» και τις φωτογραφίες ανθρώπων που γιόρταζαν  στους δρόμους του Βερολίνου - ο απολογισμός των υποσχέσεων για τα «ανθισμένα τοπία» που περίμεναν τους Ανατολικογερμανούς και για «μια ανοιχτή χώρα με ελεύθερους ανθρώπους», είναι αναπόφευκτος, ιδιαίτερα στη Γερμανία.
Στο Βερολίνο που οι άνθρωποι γιόρταζαν  την πτώση του τείχους, που υποτίθεται ότι - μεταξύ άλλων - θα σταματούσε τη διαφυγή Ανατολικογερμανών προς τη Δυτική Γερμανία, σχεδόν κανείς δεν φανταζόταν τότε ότι πολλές περιοχές της πρώην Ανατολικής Γερμανίας θα αντιμετώπιζαν ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης», αναφέρει αφιέρωμα της γερμανικής εφημερίδας «Die Zeit». Η έρευνα της εφημερίδας επεξεργάστηκε τα δεδομένα για εκατομμύρια μεταναστών από την Ανατολική στη Δυτική Γερμανία, το διάστημα 1991 - 2017, αναδεικνύοντας μία από τις λιγότερο γνωστές περιόδους της γερμανικής μεταπολεμικής ιστορίας.
«Μετά την επανένωση σχεδόν το 1/4 του πληθυσμού της πρώην ΓΛΔ - πάνω από 3,5 εκατ. άνθρωποι - μετακόμισε στη Δυτική Γερμανία. Μόνο το έτος 1989 - 90 εγκατέλειψαν την Ανατολική Γερμανία περίπου 800.000 άνθρωποι, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων αναγκάστηκε να μεταναστεύσει, επειδή έκλεισαν επιχειρήσεις και η ανεργία αυξήθηκε δραστικά», αναφέρεται. Υπολογίζεται ότι χάθηκαν τουλάχιστον 4 εκατ. θέσεις εργασίας . Είναι πελώριο ψέμα ότι η πτώση του τείχους ένωσε τους λαούς της Ευρώπης, ότι έφερε την ελευθερία
Ξαφνικά, οι Ανατολικογερμανοί ήταν «ελεύθεροι» να βρουν τον δρόμο τους στην «αγορά εργασίας». Εκεί ήρθαν αντιμέτωποι με μια απαγόρευση που δεν μπορούσαν να φανταστούν. Την ανεργία. Ένα από τα κυρίαρχα αισθήματα όσων είχαν ζήσει στη ΓΛΔ, ήταν η ματαίωση, η αίσθηση ότι πλέον δεν μπορούν να προσφέρουν μέσω της εργασίας τους.
«Το πνεύμα αισιοδοξίας που είδαμε πριν από 30 χρόνια, ή ακόμα και πριν από 10 χρόνια, δεν είναι αντιληπτό σήμερα», αναγκάζεται να παραδεχτεί ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Βερολίνου, Κλάους Λέντερερ, αρμόδιος για τη διοργάνωση των εορτασμών της πρωτεύουσας. Η διάθεση είναι «στοχαστική, αλλά γιορτάζουμε (...) Επιστρέφουμε στην ιστορία και μιλάμε για το μέλλον».
Ο ίδιος αναφέρει ότι τα 30χρονα δεν θα γιορταστούν πανηγυρικά, αλλά κυρίως είναι μια «στάση για σκέψη»: Πρώτον, για τις «παραλείψεις και ελλείψεις στη διαδικασία ενοποίησης» και δεύτερον για να αποφευχθεί η εκμετάλλευση των «αναμνήσεων» από «εθνικιστικές συλλογικότητες».

Η αλήθεια για το τείχος του Βερολίνου
Το τείχος του Βερολίνου το επέβαλε η ιμπεριαλιστική επέμβαση και υπονόμευση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Τα σύνορα ανάμεσα στο Δυτικό και στο Ανατολικό Βερολίνο , που ας υπενθυμίσουμε βρισκόταν ολόκληρο στο έδαφος της Λαϊκής Γερμανίας, έκλεισαν στις αρχές Αυγούστου 1961. Μέχρι τότε και επί 12 χρόνια (από το 1949) τα σύνορα δεν ήταν ασφαλισμένα, ούτε καν υπό έλεγχο. Περνούσαν μέσα από δρόμους, συγκροτήματα σπιτιών, κήπους και υδάτινους δρόμους. Μισό εκατομμύριο άνθρωποι τα διάβαιναν καθημερινά.
Αλλά το Δυτικό Βερολίνο ήταν η πόλη-μέτωπο του ψυχρού πολέμου που ξεκίνησε ο ιμπεριαλισμός. Ήταν "το παλούκι στο κρέας της Ανατολής", όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά. Εκεί δρούσαν πάνω από 80 οργανώσεις κατασκοπείας και τρομοκρατίας. Από εκεί γινόταν κερδοσκοπία με το νόμισμα, ενώ είχαν εγκατασταθεί και γραφεία για τη στρατολογία εργατικών δυνάμεων από τη Λαϊκή Γερμανία, κανονικό ανθρωποεμπόριο με "κεφαλική τιμή".
Στις 10 Ιούλη 1961, ο δυτικογερμανικός Τύπος απαιτούσε κατά της Λαϊκής Γερμανίας "να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα του ψυχρού πολέμου, του πολέμου των νεύρων και του πολέμου των πυροβολισμών... Γι' αυτό, δεν χρειάζονται μόνο συμβατικές στρατιωτικές δυνάμεις και εξοπλισμοί, αλλά και η υπονόμευση, η θέρμανση της εσωτερικής αντίστασης, η δουλειά στην παρανομία, η αποσύνθεση της εξουσίας, το σαμποτάζ, η διατάραξη των συγκοινωνιών και της οικονομίας, η ανυπακοή, η ανταρσία..
Ήταν εκείνες τις μέρες που το ΝΑΤΟ στην Κεντρική Ευρώπη τέθηκε σε κατάσταση συναγερμού και τα τανκς του μπήκαν στο έδαφος της Λαϊκής Γερμανίας. Ήταν την ίδια περίοδο που ο τότε υπουργός Αμυνας της Δυτικής Γερμανίας Φραντς Γιόζεφ Στράους δήλωνε ότι πρέπει να είναι κανείς προετοιμασμένος για ένα είδος εμφυλίου πολέμου στη Γερμανία!
Στις 11 Αυγούστου 1961 η βουλή της Λαϊκής Γερμανίας έδωσε εντολή στην κυβέρνηση να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα για τη διασφάλιση της ειρήνης και της ασφάλειας του σοσιαλισμού. Τη νύχτα της 12 με 13 Αυγούστου τα σύνορα έκλεισαν.
Ο σοσιαλισμός του 20ού αιώνα, στη Σοβιετική Ενωση και στις άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, δεν ήταν μια κοινωνία χωρίς αδυναμίες και ελλείψεις. Επιπλέον, λαθεμένες στρατηγικές επιλογές, ιδιαίτερα τη δεκαετία του '50 και του '60 και κορυφώθηκαν στην πορεία, οδήγησαν στην καταστροφή της εργατικής εξουσίας. Η ανατροπή του σοσιαλισμού έγινε δυνατή πρώτα απ' όλα επειδή υιοθετήθηκαν νόμοι της λεγόμενης "ελεύθερης αγοράς".
Το ΚΚΕ μελέτησε στο 18ο Συνέδριό του τα λάθη που έγιναν και άσκησε κριτική. Δεν πέταξε το παιδί μαζί με τα νερά, όπως κάνουν οι οπορτουνιστές. Έβγαλε διδάγματα, με σκοπό να διεξαχθεί από καλύτερες θέσεις η εργατική και λαϊκή πάλη σήμερα.
Για να ανοίξει ο δρόμος για τη λαϊκή εξουσία και οικονομία. Ο σοσιαλισμός είναι αναγκαίος και επίκαιρος. Καμία δύναμη δεν μπορεί να κλείσει το δρόμο στο μέλλον της ανθρωπότητας».




Το Βερολίνο (Ανατολικά και Δυτικό) ήταν μέσα στα όρια
 της Ανατολικής Γερμανίας





Η πορεία του τείχους του Βερολίνου μέσα στην 
εδαφική επικράτεια της Ανατολικής Γερμανίας



Αναγκαίος ο Σοσιαλισμός!
 Έχουμε γράψει ότι στις δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης τα ποσοστά αυτών που νοσταλγούν τον Σοσιαλισμό είναι ιδιαίτερα υψηλά αλλά και στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες τα ποσοστά είναι επίσης πολύ ψηλά. Στην Ρουμανία για την οποία δεν αναφέραμε στοιχεία, μπορεί η περίοδος κατά την οποία βρισκόταν στην εξουσία ο Νικολάϊ Τσαουσέσκου να σήμανε για την Ρουμανία την επιβολή μίας από τις σκληρές κομμουνιστικού χαρακτήρα απολυταρχίες, όμως στις μέρες μας η ρουμανική νεολαία δηλώνει πως «τότε», δηλαδή πριν από την πτώση του καθεστώτος το 1989, «όλα ήταν καλύτερα».
Σύμφωνα με την έρευνα του Ιδρύματος Σόρος το 47% των νέων ηλικίας 14 έσω 18 ετών εκτιμά ότι το εκπαιδευτικό σύστημα είναι χειρότερο από εκείνο της κομουνιστική εποχής και το 46% δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στο σύστημα υγείας.
«Επί Τσαουσέσκου όποιος διέπραττε λογοκλοπή θα έμπαινε φυλακή. Σήμερα κερδίζει πάντα ο πιο δυνατός, χωρίς να έχει σημασία τι κάνει. Μόνο οι φτωχοί σέβονται τον νόμο» λένε οι νεολαίοι.

Και στις ΗΠΑ απαραίτητος ο Σοσιαλισμός!
Όπως δείχνουν οι έρευνες της μεγάλης αμερικανικής εταιρείας δημοσκοπήσεων «Gallup», το 2018 μόλις το 45% των νέων 18 – 29 ετών βλέπουν θετικά τον καπιταλισμό, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό το 2010 ήταν στο 68%. Παράλληλα, παγιώνεται ένα 51% των νέων που τα τελευταία οκτώ χρόνια απαντούν ότι είναι θετικοί προς τον σοσιαλισμό. Επίσης, το 58% των Αμερικανών 30 – 49 ετών παραμένουν σταθερά θετικοί προς τον καπιταλισμό, ωστόσο έχει αυξηθεί το ποσοστό εκείνων που είναι θετικοί προς τον σοσιαλισμό, φτάνοντας το 41% (από 36%). Είναι αυτές οι ηλικίες που όχι μόνο βίωσαν και βιώνουν την καπιταλιστική κρίση και τις συνέπειές της για τους εργαζόμενους, αλλά και που δεν βλέπουν καμία προοπτική στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής για βελτίωση των συνθηκών ζωής και εργασίας.


Κώστας Πινέλης
11-11-2019

(Δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες "Ειδήσεις" και "Πρωϊνή του Κιλκίς)