Η λύρα της Θράκης - Τραγούδια των αναστενάρηδων

Η λύρα της Θράκης

Η Θρακιώτικη λύρα είναι ίσως η παλαιότερη λύρα του ελλαδικού και γενικά του Βαλκανικού χώρου. Παιζόταν σε ολόκληρη την παλιά βυζαντινή Θράκη. Είναι  αχλαδόσχημη,  τρίχορδη, με χορδές εντέρινες και κράτησε την αρχαϊκή της μορφή, ενώ παραλλαγές της εξελίχθηκαν σε διαφορετικού τύπου λύρας, όπως πολίτικη, μακεδονίτικη και γκαντούλκα (βουλγάρικη). Είναι το όργανο που από παράδοση μαζί με το νταούλι συνοδεύει το χορό των Αναστενάρηδων. Είναι, θα έλεγε κανείς το ιερό όργανό τους. Το άκουσμά της τους συγκινεί ιδιαίτερα, όπως εξ άλλου και κάθε άνθρωπο με παραδοσιακά ακούσματα. Για τον λόγο αυτό σήμερα υπάρχουν Θρακιώτες λυράρηδες, σχεδόν, μόνο σε μέρη όπου γίνονται τα Αναστενάρια και διάσπαρτα στον βόρειο νομό Έβρου.
Η Θρακιώτικη λύρα κατασκευάζεται από μονοκόμματο ξύλο (συνήθως μουριά ή καρυδιά). Αποτελείται από το ηχείο, το χέρι ή λαιμό και  το κεφάλι, όπου είναι περασμένα από πίσω προς τα μπρος τα κλειδιά δηλαδή τα κουρντιστήρια που λέγονται και τσουβιά. Οι χορδές ή χόρδες είναι από έντερο, ενώ το καπάκι του ηχείου είναι κυρίως από τσάμι (πεύκο).
Το κούρντισμα της λύρας της Θράκης είναι το ακόλουθο: λα, ρε, σολ. η μεσαία χορδή, που είναι η χαμηλότερη σχηματίζει με τις δύο ακραίες χορδές διάστημα  5ης καθαρής.
Το δοξάρι της λύρας διατηρεί ακόμη μπορεί να πει κανείς μια από τις πρώτες φάσεις της ιστορικής εξέλιξης του τόξου  εγχόρδων οργάνων.  Οι τρίχες του δοξαριού από αλογοουρά είναι χαλαρά περασμένες και τεντώνονται κατά το παίξιμο με τα δάκτυλα του δεξιού χεριού. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι και το παίξιμο της λύρας. Τα δάκτυλα του αριστερού χεριού δεν πιέζουν από πάνω τη χορδή, όπως π.χ. στο βιολί ή στη λύρα του Πόντου, αλλά από τα πλάγια με τα νύχια. Επίσης άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι μαζί με τη χορδή όπου παίζεται η μελωδία, το δοξάρι δονεί ταυτόχρονα και τη μεσαία χαμηλότερη χορδή που ηχεί σαν ισοκράτης, δημιουργώντας έτσι την πιο απλή μορφή πολυφωνίας που συνήθως συναντάμε στην δημοτική και Βυζαντινή μουσική μας παράδοση. Ο τρόπος παιξίματος, οι χορδές από έντερο, η συγχορδία, δίνουν ένα χρώμα ήχου στη λύρα της Θράκης που δίνει την αίσθηση του «καρβουδίσματος».
Δυστυχώς σήμερα υπάρχουν λίγοι Θρακιώτες λυράρηδες, όμως τα τελευταία χρόνια, νέα παιδιά δείχνουν ενδιαφέρον και έτσι εμφανίζονται νέοι λυράρηδες και υπάρχει ελπίδα ότι το θαυμάσιο αυτό άκουσμα δεν θα λείψει από την παράδοσή μας.

Τα καθιστικά τραγούδια της περιοχής Σωζο-Αγαθουπόλεως

Τα τραγούδια της περιοχής αυτής είναι αργόσυρτα και ιδιαίτερα μελισματικά. Τα χαρακτηριστικά τους (όπως έχει γράψει και ο Παντελής Καβακόπουλος), είναι μια έντονη ιδιοτυπία στη ρυθμομελωδική τους υφή η οποία τα κάνει να ξεχωρίζουν σημαντικά από τα καθιστικά τραγούδια του κυρίως ελλαδικού χώρου και να αποτελούν μια ιδιαίτερη μορφολογική κατηγορία ελληνικών καθιστικών τραγουδιών.

Οι μακρόσυρτες φράσεις τους είναι σχεδόν ταυτόσημες με τα αργά στηχηραρικά μέλη της Βυζαντινής Εκκλησιαστικής μας μουσικής.

Παραθέτω τέσσερα βίντεο με τραγούδια που τραγουδιούνταν με πάθος στα αναστενάρικα χωριά της Ανατολικής Ρωμυλίας από όπου ήρθαν οι παππούδες μου και τα τραγουδάμε και εμείς σήμερα με ιδιαίτερη συγκίνηση με τη συναδεία της Θρακικής λύρας.

Εκδήλωση τιμής για τον Νίκο Ζαχαριάδη

Μια αναμνηστική πλάκα για το Νίκο Ζαχαριάδη στα βάθη της Σιβηρίας

12 Σεπτεμβρίου 2014 Ντάρια Κέζινα, ειδικά για τη RBTH

Στη μνήμη του πασίγνωστου, εμβληματικού, αλλά και αμφιλεγόμενου Ελληνα κομμουνιστή, ο οποίος πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε μια μακρινή πόλη των βόρειων Ουραλίων, τοποθετήθηκε αναμνηστική πλάκα και δεντροφυτεύτηκε αλέα που φέρει το όνομά του. 

«Περίμενα αυτό το γεγονός 50 χρόνια!», ανέφερε ο γιός του θρυλικού πολιτικού μετανάστη, Αλέξιος (Ιωσήφ) Ζαχαριάδης, ο οποίος επί πολλά χρόνια διατηρούσε άσβεστη την ιδέα της διαιώνισης της μνήμης του πατέρα του στην τελευταία πόλη που εκείνος διέμεινε.

Μαζί με τον Αλέξη, μετέβη στην πόλη Σουργκούτ αντιπροσωπεία αποτελούμενη από 25 άτομα. Ανάμεσα τους ήταν συγγενείς του Ν.Ζαχαριάδη, όπως εγγόνια και δισέγγονα, βετεράνοι του αντιφασιστικού κινήματος και της ένοπλης αντίστασης κατά των Αγγλοαμερικανών το διάστημα 1946-1949, ακτιβιστές της Ένωσης βετεράνων της Αντίστασης, η πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, ο συγγραφέας, δραματουργός και δημιουργός του θεατρικού έργου για τον Νίκο Ζαχαριάδη, Ελισαίος Βαγενάς, ο δημοσιογράφος, Θανάσης Λεκάτης, ο εκδότης, Γιώργος Σορολοπίδης, ο επιχειρηματίας, Γιάννης Πολίτης.

Για τρεις ημέρες, από τις 6 ως τις 8 Σεπτεμβρίου, οι επισκέπτες είχαν ένα εκτεταμένο πρόγραμμα. Βρέθηκαν στη Διεύθυνση Δασών του Σουργκούτ, όπου ο Ζαχαριάδης είχε εργαστεί ως διευθυντής με το όνομα Νικολάι Νικολάγεφ, επισκέφθηκαν σημαντικά μέρη του Σουργκούτ, μεταξύ αυτών και το ιστορικό κέντρο «Παλαιό Σουργκούτ» όπου έχει διασωθεί το σπίτι που ζούσε αυτός, ενώ ξεναγήθηκαν και στο δάσος που περιβάλλει το Σουργκούτ, καθώς και στο εκτροφείο σπάνιων ζώων της περιοχής Γελόβοε.

Η αναμνηστική πλάκα

«Νικολάι Νικολάγεφ του Νικολάι.

27.04.1903-01.08.1973.

1931-1956: Γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδος.

1962-1964: Διευθυντής της Διεύθυνσης Δασών.

“Η τιμή δεν μπορεί να αφαιρεθεί από έναν άνθρωπο, η τιμή μπορεί μόνο να χαθεί”, Ν. Ζαχαριάδης».

Η επιγραφή αυτή χαράχτηκε στη ρωσική γλώσσα στην αναμνηστική πλάκα της Διεύθυνσης Δασών του Σουργκούτ. Αυτό δεν είναι το μοναδικό μέρος που συνδέεται με τη μνήμη του Ζαχαριάδη. Στο πάρκο Φιλίας των Λαών της πόλης Σουργκούτ οι επισκέπτες από την Ελλάδα και οι ντόπιοι δενδροφύτευσαν μια μικρή «αλέα μνήμης» από 22 πευκοειδή. Το γεγονός ότι η αλέα δημιουργήθηκε προς τιμήν του Ν.Ζαχαριάδη, υπενθυμίζει η  σχετική επιγραφή που τοποθετήθηκε εκεί. Η Διεύθυνση Ενεργειακών Πόρων της Αυτόνομης Περιφέρειας Χάντι-Μανσίησκ δημιούργησε και ένα σημείο μνήμης υπό τη μορφή ενός μεγάλου περιπτέρου με φωτογραφίες και έγγραφα του Ζαχαριάδη, τα οποία είχαν συγκεντρωθεί την περίοδο που αυτός εργαζόταν στη Διεύθυνση Δασών του Σουργκούτ.

Από τη Ρωσία με αγάπη

Η ειδικός της Διεύθυνσης Ενεργειακών Πόρων της περιφέρειας Χάντι-Μανσίησκ (Γιουγκρά), Νατάλια Καζακόβα, η οποία έκανε το μεγαλύτερο μέρος της οργανωτικής δουλειάς για τη διαιώνιση της μνήμης του Ζαχαριάδη στο Σουργκούτ, μιλώντας στη RBTH, εξήγησε ότι άκουσε για πρώτη φορά αυτό το όνομα στα μέσα Απριλίου του 2014, όταν ο γιός του Αλέξης απευθύνθηκε στις τοπικές αρχές με την παράκληση να τοποθετηθεί αναμνηστική πλάκα.

 «Όταν ζήτησε να διατηρηθεί η μνήμη του πατέρα του -μας ανέφερε η Καζακόβα- χρειάστηκε φυσικά να πληροφορηθούμε ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος και αρχίσαμε να αναζητούμε πληροφορίες στο Ιντερνετ, στα αρχεία, σε επιστολές. Στείλαμε αιτήματα στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών και στο υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας προκειμένου να πάρουμε την άδεια τοποθέτησης αναμνηστικής πλάκας. Τελικά λάβαμε την επίσημη άδεια. Ο γιός του Ζαχαριάδη είπε εξαρχής ότι αναλαμβάνει ο ίδιος τα έξοδα, και όταν από την πλευρά μας του προτείναμε να δημιουργηθεί και μια αλέα μνήμης, ο Αλέξης ενθουσιάστηκε».

Οργανωτές των δραστηριοτήτων μνήμης ήταν η Διεύθυνση Φυσικών Πόρων της Αυτόνομης Περιφέρειας Χάντι-Μανσίησκ, ο Δήμος Σουργκούτ, η περιφερειακή Διεύθυνση δημοσίων σχέσεων και η Τράπεζα Χάντι-Μανσίησκ. Ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Δασών του Σουργκούτ, Γιούρι Κοστράμπα, θυμάται ότι απ’ το 2012 ο Αλέξης Ζαχαριάδης είχε παρακαλέσει τον Δήμο του Σουργκούτ να δοθεί σε ένα δρόμο το όνομα του πατέρα του. Το Σουργκούτ είναι μια πόλη πετρελαιοπαραγωγών και υπάρχει εδώ ένας μακρύς κατάλογος επίτιμων πολιτών, προς τιμήν των οποίων προγραμματίζεται να ονομαστούν κάποιοι δρόμοι.

«Είμαι πολύ ευτυχής -ανέφερε στη RBTH ο Κοστράμπα- που στη Διεύθυνσή μας, της οποίας σήμερα ηγούμαι, εργάστηκε ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο που ήταν παρόν στην κηδεία του Λένιν, γνώριζε προσωπικά τον Στάλιν και ήταν ουσιαστικά το δεξί του χέρι στη Νότια Ευρώπη. Πιστεύω ότι η διαιώνιση της μνήμης του Ζαχαριάδη θα προσδώσει φήμη στη Δασοκομική μας Διεύθυνση του Σουργκούτ». 

Κανείς δεν γνώριζε ποιος πραγματικά ήταν

Στο Σουργκούτ ο Ζαχαριάδης έμενε σε διαφορετικές περιόδους σε δύο σπίτια. Το ένα απ’ αυτά έχει κατεδαφιστεί από καιρό καθώς ήταν ετοιμόρροπο, ενώ το δεύτερο -πρώην κτίριο της δασικής βιομηχανίας- είναι ακέραιο μέχρι σήμερα και βρίσκεται στο Παλαιό Σουργκούτ κοντά στο κτίριο του Κρατικού Πανεπιστημίου. Οι παλιοί κάτοικοι θυμούνται πως, όταν ζούσε εδώ ο Ζαχαριάδης, στην αυλή απέναντι απ’ το σπίτι του υπήρχε ένα λυόμενο δωματιάκι (στο οποίο θεωρείται ότι έκαναν 24ωρη βάρδια μέλη της KGB), ενώ το ίδιο το σπίτι φωτιζόταν με έναν μεγάλο προβολέα. Οι τοπικοί αξιωματούχοι θεωρούν πως αργά ή γρήγορα και αυτό το σπίτι θα κατεδαφιστεί, μιας και το παλιό τμήμα του Σουργκούτ σκοπεύουν να το ανασυγκροτήσουν.

Η συνταξιούχος Ταμάρα Φιόντοροβα εκείνα τα μακρινά χρόνια εργαζόταν γραμματέας στη Διεύθυνση Δασών του Σουργκούτ και γνώριζε προσωπικά τον Ζαχαριάδη, όταν αυτός εστάλη στο Σουργκούτ για να αναλάβει καθήκοντα διευθυντή. Η πρώην συνάδελφός του θυμάται με ζεστά συναισθήματα τον προϊστάμενό της. Μια από τις αναμνήσεις της, είναι πως την προσκαλούσε μαζί με μια φίλη της να τον επισκεφθούν και να δοκιμάσουν την ελληνική χωριάτικη σαλάτα (όπως φαίνεται, τις ελιές και τη φέτα τους τις έστελναν ταχυδρομικώς). Επίσης, εκείνος αστειευόμενος ενδιαφερόταν αν η ανύπαντρη τότε γραμματέας πήγαινε στους χορούς.

Η Φιόντοροβα θυμάται πως ο Ζαχαριάδης ήταν «πολύ ωραίος και περιποιημένος», ντυνόταν με ασυνήθιστο για τους σοβιετικούς πολίτες ευρωπαϊκό στυλ. Μιλούσε τα ρωσικά με λίγο ξενική προφορά, στα γράμματά του ξέφευγαν κάποιες φορές ελληνικά γράμματα, τα οποία αυτή δεν τα καταλάβαινε πάντα. Ωστόσο, αυτό δεν εξέπληττε ιδιαίτερα τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόταν. Παραμονές της άφιξης του Ζαχαριάδη οι μελλοντικοί του συνάδελφοι είχαν προειδοποιηθεί να μην του κάνουν πολλές ερωτήσεις, να μην εκδηλώνουν ενδιαφέρον για την προσωπική του ζωή, να μην τον φωτογραφίζουν σε καμία περίπτωση και να επικοινωνούν μαζί του αποκλειστικά για θέματα της εργασίας.

Όπως αναφέρει η Καζακόβα, «Ο κόσμος ήταν πολύ καλός απέναντί του, ο ίδιος ήταν φιλικός, πρόθυμος, πολύ διακριτικός, αστειευόταν συχνά, ενώ ήταν και πολυμαθής γνωρίζοντας μάλιστα και τέσσερις γλώσσες. Και προσθέτει: «Έχω συνομιλήσει με ανθρώπους που εργάστηκαν μαζί του. Όπως λένε, μέχρι τα τελευταία χρόνια δεν είχαν ιδέα τι ήταν ο προϊστάμενός τους. Αλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλα αυτά ήταν τότε μυστικά. Όταν τα τελευταία χρόνια βγήκε στην επιφάνεια αυτή η ιστορία, ήταν ένα σοκ για όλους. Ζούσε πολύ ήσυχα και ποτέ δεν μιλούσε για την οικογένειά του. Το μόνο μυστήριο για τους γύρω ήταν το λυόμενο δωματιάκι απέναντι από το σπίτι του Ζαχαριάδη, απ’ όπου τον φρουρούσαν μέρα και νύχτα. Συνάντησα τον άνθρωπο που έβγαλε τη θηλιά από τον Νίκο Ζαχαριάδη. Εκείνον που τον ανακάλυψε και μετά ειδοποίησε την αστυνομία. Ο άντρας αυτός δεν είχε καταλάβει τότε τι συνέβη, ήταν για όλους κάτι το απροσδόκητο. Και μόνο μετά από μερικά χρόνια ο κόσμος κατάλαβε γιατί ο Ζαχαριάδης αυτοκτόνησε… Αιωνία η μνήμη αυτού του καταπληκτικού ανθρώπου!». 

Από την "Σύχρονη Ρωσία"

 ----------------------------------

 Εκδήλωση τιμής για τον Νίκο Ζαχαριάδη

 Ανταπόκριση του "Ριζοσπάστη Τρίτη 9 Σεπτέμβρη 2014

 (Του απεσταλμένου μας Θ. ΛΕΚΑΤΗ).--

Μέσα σε κλίμα εξαιρετικής συγκίνησης έγινε την Κυριακή, 7 Σεπτέμβρη, στο κτίριο της Διεύθυνσης Δασών του Σουργκούτ η αποκάλυψη της αναμνηστικής πλάκας που θυμίζει ότι εδώ στη δεκαετία του '60 ήταν διευθυντής ο Νίκος Ζαχαριάδης, Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ την περίοδο 1931 - 1956. Την εκδήλωση οργάνωσε η περιφερειακή Διεύθυνση Δασών της αυτόνομης περιοχής Χάντι Μανσί, στη Σιβηρία, στην επικράτεια της οποίας ανήκει το Σουργκούτ. Παραβρέθηκε σ' αυτήν - μετά από πρόσκληση των οργανωτών - αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής την Αλέκα Παπαρήγα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κόμματος και τον Ελισαίο Βαγενά, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων. Παραβρέθηκαν, επίσης, αντιπροσωπείες του ΚΕΚΡ και του ΚΚΡΟ.

Σε μια πόλη 330.000 ανθρώπων, πάνω στο δρόμο των αγωγών του πετρελαίου και του γκαζιού, όπου σχεδόν τίποτα πλέον δε θυμίζει το μικρό χωριό των ψαράδων του ποταμού Ομπ και των ξυλοκόπων των απέραντων δασών, που ήταν πριν το 1960, η είδηση για την οργάνωση της σχετικής εκδήλωσης πήρε ευρεία δημοσιότητα, όχι μόνο με τηλεοπτικές αναφορές, αλλά ακόμα και με ολοσέλιδο αφιέρωμα στον «Αλύγιστο Νίκο Ζαχαριάδη», όπως ήταν ο τίτλος σε τοπική εφημερίδα. Ο Νίκος Ζαχαριάδης μνημονεύτηκε ιδιαίτερα ως ο ηγέτης του ΚΚΕ που μέσα από τη φυλακή κάλεσε στην αντίσταση ενάντια στους φασίστες κατακτητές.
Η εκδήλωση, όπως ήδη έχουμε σημειώσει, έγινε στο κεντρικό κτίριο της Διεύθυνσης Δασών, όπου διευθυντής ήταν από το 1962 έως και το 1964 ο Νίκος Ζαχαριάδης. Πριν από την αποκάλυψη της αναμνηστικής πλάκας μίλησαν με έκδηλη την συγκίνησή τους τα σημερινά διευθυντικά στελέχη της υπηρεσίας, χρησιμοποιώντας φράσεις όπως «τιμούμε τον Νίκο Ζαχαριάδη που όρθωσε αντίσταση στη φαιά πανούκλα του φασισμού, τιμούμε αυτόν τον καταπληκτικό άνθρωπο που ήταν και διευθυντής στην υπηρεσία μας». Σημείωσαν, επίσης, τη συμβολή του Νίκου Ζαχαριάδη, κατά την περίοδο που ήταν στο Σουργκούτ, στην ανάπτυξη της υπηρεσίας δασών.
Με εξαιρετικά φορτισμένη την έκφρασή του, πήρε το λόγο ο γιος του Νίκου Ζαχαριάδη, Σήφης, που συνοδευόταν από τα εγγόνια του Νίκου, τη Ρούλα και τον Αντουάν. Μίλησε για τα δύσκολα χρόνια της εξορίας στο Σουργκούτ, αλλά και την ύστερη δικαίωση.
Μια ξεχωριστή νότα με προσωπικές αναμνήσεις έδωσε στην εκδήλωση η Φιοντόροβα Ταμάρα Μιχάλοβνα, που ήταν γραμματέας του Νίκου Ζαχαριάδη κατά την περίοδο που ήταν διευθυντής στην υπηρεσία Δασών.

Εως την τελευταία του στιγμή πίστευε στο ΚΚΕ, στον επιστημονικό σοσιαλισμό

Την κεντρική ομιλία έκανε η Αλέκα Παπαρήγα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, σημειώνοντας ανάμεσα σ' άλλα: «Με σεβασμό και συγκίνηση βρισκόμαστε εδώ που ο Νίκος Ζαχαριάδης έζησε για πολλά χρόνια ως εξόριστος και διαγραμμένος από το ΚΚΕ με βαριές κατηγορίες για κάποιον που διατέλεσε για 25 χρόνια Γενικός Γραμματέας της ΚΕ. Εδώ που τέλειωσε οδυνηρά η μακρόχρονη, γεμάτη ιστορικούς αγώνες ζωή του, αφοσιωμένη αταλάντευτα στα δικαιώματα της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου λαού, την 1η Αυγούστου του 1973. Ομως από το 2011 δεν τον συνοδεύει καμία ποινή, καμία καθαίρεση και υποψία, καθώς το 2011 αποκαταστάθηκε όχι μόνο ως μέλος του Κόμματος αλλά και στη θέση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, απαλλαγμένος από συκοφαντικές και ανυπόστατες κατηγορίες (...) Εδώ σ' αυτό το έδαφος, θυμόμαστε ακόμα πιο έντονα, πόσο επέμενε ότι οι κατηγορίες ήταν άδικες, και πολιτικά λαθεμένες, εδώ μπορούμε να αναλογιστούμε το βαθύ του πόνο, τον πιο ανυπόφορο πόνο που μπορεί να νιώσει ένας κομμουνιστής. Ο ταξικός αντίπαλος σε πεισμώνει, σε θυμώνει, σε ατσαλώνει και όταν πονάς από τα αφόρητα βασανιστήριά του. Αλλά ο ψυχικός πόνος όταν σε αδικεί το κόμμα που αγάπησες, σε τίμησε και το τίμησες, αυτός ο πόνος δε συγκρίνεται με κανένα σωματικό. Ομως, ο Νίκος Ζαχαριάδης είχε και συνείδηση και θάρρος έως την τελευταία του στιγμή να πιστεύει στο ΚΚΕ, στον επιστημονικό σοσιαλισμό, στη σοσιαλιστική πατρίδα. Η εντολή του ήταν μία: Ποτέ καμία ενέργεια και από την πλευρά αυτού που αδικήθηκε δεν πρέπει να αφήνει περιθώρια να χτυπηθεί το Κόμμα, ο κομμουνισμός, ο αγώνας για το σοσιαλισμό».
Την αποκάλυψη της πλάκας έκανε ο Σήφης Ζαχαριάδης, αφού πρώτα κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή. Στη συνέχεια, έγινε ξενάγηση της αντιπροσωπείας σε χώρο της Διεύθυνσης Δασών όπου έχει στηθεί μία μικρή έκθεση με υλικά από τη ζωή του Νίκου Ζαχαριάδη, όχι μόνο από την περίοδο που ήταν στη Σιβηρία, αλλά και από την επαναστατική του δράση την προηγούμενη περίοδο.
Η αντιπροσωπεία επισκέφθηκε το σπίτι που έμενε ο Νίκος Ζαχαριάδης και ξεναγήθηκε στο δάσος που άσκησε τα καθήκοντά τ

Όλοι στην απεργία της 3 Δεκέμβρη και στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ

Κυκλοφόρησε το σποτ του ΠΑΜΕ για την απεργία στις 3 Δεκέμβρη.
Μέσα από χιουμοριστικές σκηνές της ελληνικής τηλεόρασης το ΠΑΜΕ καλεί σε αγώνα «επειδή το Ασφαλιστικό δεν είναι χιούμορ αλλά η ζωή μας» για «να μην περάσουν οι νέες ανατροπές, για αποκατάσταση απωλειών που είχαμε, για να μη γίνει η ασφάλιση εμπόρευμα στα νύχια των ιδιωτικών εταιρειών και των μεγαλεμπόρων της Υγείας. Γιατί η ασφάλιση είναι δικαίωμα».
Καλεί σε μαζική συμμετοχή στην απεργία στις 3 Δεκέμβρη και στις απεργιακές κινητοποιήσεις του.

Θεσσαλονίκη: Στις 10.30 π.μ. στο Άγαλμα Βενιζέλου,

Κιλκίς: Στις 10.30 π.μ., στην πλατεία Ειρήνης 

ΠΑΟΚ και ξερό ψωμί, ΠΑΟΚ και γαλέτα!

Λίγο πριν το τέλος του αγώνα ΠΑΟΚ – Ζενίτ, οπαδοί του Δικεφάλου σήκωσαν πανό υπέρ του Βλαντιμίρ Πούτιν, στα Αγγλικά και τα Ρωσικά παρουσία του Ιβάν Σαββίδη στο γήπεδο!

 «Πούτιν είμαστε μαζί σου, τώρα είναι η ώρα να δείξεις τη δύναμή σου»  έγραφε χαρακτηριστικά το πανό που "ανέβασαν" οι οπαδοί του ΠΑΟΚ στα αγγλικά και στα ρώσικα, θέλοντας με τον τρόπο τους να πάρουν θέση γύρω από τις σοβαρές τελευταίες διεθνείς εξελίξεις στην περιοχή.

Πάντως η  κάλυψη που παρέχει ο ιμπεριαλιστικός οργανισμός του ΝΑΤΟ στην επικίνδυνη και τυχοδιωκτική ενέργεια της Τουρκίας, να καταρρίψει το ρωσικό πολεμικό αεροπλάνο, δείχνει για άλλη μια φορά τον κίνδυνο της γενίκευσης του πολέμου που εδώ και 5 χρόνια εκτυλίσσεται στη Συρία.

 Η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από την Τουρκία δεν ήταν μια «αψυχολόγητη» ενέργεια, αλλά μια καλά μελετημένη κίνηση, στο πολιτικό - στρατιωτικό «σκάκι» που παίζεται στη Συρία. Είχε στόχο να δείξει στη Ρωσία, πως δεν μπορεί χωρίς κόστος να αγνοεί τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της τουρκικής αστικής τάξης, που σήμερα είναι μεταξύ των 20 ισχυρότερων καπιταλιστικών χωρών στον κόσμο. Μια αστική τάξη, που είναι ενταγμένη στην ιμπεριαλιστική συμμαχία του ΝΑΤΟ κι επιπλέον επιδιώκει να αξιοποιήσει τη θρησκεία και τις μειονότητες, όπως π.χ. αυτή των Τουρκομάνων στη Συρία, για την επέκταση της επιρροής της. Η τουρκική αστική τάξη δεν δίστασε, παρά το γεγονός πως πάνω από το 50% των ενεργειακών αναγκών της καλύπτονται από τη Ρωσία, ενώ οι Ρώσοι τουρίστες είναι κάθε χρόνο γύρω στα 4 εκατομμύρια, καλύπτοντας το 12% - 14% των τουριστών, που επισκέπτονται τη γειτονική μας χώρα. Δε δίστασε, παρά το γεγονός πως η Ρωσία είναι μια σημαντική αγορά για τουρκικά αγροτικά προϊόντα, και οι Ρώσοι καπιταλιστές σημαντικοί επενδυτές στον κατασκευαστικό κι άλλους τομείς της Τουρκίας, ενώ η Ρωσία σχεδιάζει την κατασκευή πυρηνικών σταθμών στην Τουρκία.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ αναλαμβάνει βαριές ευθύνες για την εξέλιξη, αφού συμπορεύεται με τις άλλες ΝΑΤΟικές δυνάμεις στην όξυνση της αντιπαράθεσης.

Σήμερα γίνεται ακόμη πιο επίκαιρο το σύνθημα «καμιά συμμετοχή, καμιά εμπλοκή της χώρας μας σ' αυτό το μακελειό», στο οποίο ηγούνται το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ, η ΕΕ, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους με τη Ρωσία και άλλα καπιταλιστικά κράτη.

---------------------------------

 Σ. Φιλων ΠΑΟΚ Νεάπολης "Μπέλος"

Πανηγυρισμοί με το κύπελλο που κατέκτησε το τμήμα Χαντ Μπωλ, κάτω από το πανό του Σ.Φ. Νεάπολης,  της αγαπημένης μου Νεάπολης, όπου έζησα 30 χρόνια και οι Νεαπολίτες με τίμησαν επανειλημμένα εκλέγοντάς δημοτικό σύμβουλο με τον συνδυασμό του αείμνηστου Αλ. Μπινιώρη.

Ο Σύνδεσμος Φίλων ΠΑΟΚ Νεάπολης ιδρύθηκε το 1963 και είναι ο αρχαιότερος Σύνδεσμος φιλάθλων του ΠΑΟΚ και όλων των ομάδων. Η ιδέα ξεκίνησε από το κουρείο του Θόδωρου Δημητρίου, του «Κουρέα» όπως τον φωνάζαμε όλοι, του αξέχαστου συντρόφου μου στο ΚΚΕ και αγαπητού φίλου, από αγνούς φιλάθλους, που είχαν ενθουσιασμό και πάθος που ξεπερνούσε τα όρια. Σκοπός του συνδέσμου ήταν να προστατεύονται τα συμφέροντα του ΠΑΟΚ και να βοηθιέται το έργο της διοίκησης.. Το 1966, και ενώ η υπόθεση Κούδα ήταν στο φόρτε της, δώδεκα συνδεσμίτες της Νεάπολης κατέβηκαν στον Πειραιά για την περίφημη "απαγωγή του Κούδα". Δεν είναι τυχαίο ότι εκείνη την περίοδο, η Νεάπολη, θεωρούνταν από όλους τους αλλόθρησκους, ως ο πιο σκληρός σύνδεσμος στην Ελλάδα.
Το 1967 το καθεστώς της Χούντας διέλυσε το σύνδεσμο, με αφορμή πολιτικούς λόγους, γιατί η μεγάλη πλειοψηφία ήτνα μέλη της Νεολαίας Λαμπράκη ή στελέχη της ΕΔΑ. Μετά την πτώση της Χούντας, το 1974, ο σύνδεσμος επανιδρύθηκε και συνέχισε την λειτουργία του μέχρι τις αρχές του ’80. Για ένα χρονικό διάστημα ο σύνδεσμος θα κλείσει. Παρόλα αυτά οι Νεαπολίτες θα συνεχίσουν να δίνουν δυναμικά το παρών, τόσο στη Τούμπα, όσο και στα εκτός έδρας παιχνίδια. Ο σύνδεσμος θα ανασυνταχτεί και θα ξαναστεγαστεί.

       Το καλοκαίρι του ’98, ο σύνδεσμος δέχεται το μεγαλύτερο πλήγμα της ιστορίας του. Ο Γιώργος Μπεληγιάννης, φεύγει πρόωρα από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 32 ετών. Η ηγετική του φυσιογνωμία, αλλά και ο ανοιχτός του χαρακτήρας, τον έκαναν αγαπητό σε όλους, και έτσι το 1992, σε ηλικία 25 ετών, εκλέχτηκε πρόεδρος στο σύνδεσμο, τον οποίο ανέβασε στα ύψη Μεγάλη προσωπικότητα, όχι μόνο για την Νεάπολη, αλλά και για όλο το οπαδικό κίνημα του ΠΑΟΚ.

Μετά τον θάνατό του ο Σύνδεσμος μετονομάσθηκε σε Σ.Φ. ΠΑΟΚ Νεάπολης «Μπέλλος»

  Ποιος να συγκριθεί μαζί σου!!!

Οι αριστερόχειρες μαχαιρώνουν υπέροχα!

Οι αριστερόχειρες μαχαιρώνουν υπέροχα!

(άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου από τον «Ενικό»)

  Μείωσαν μισθούς. Μείωσαν συντάξεις. Φέρνουν προ των πυλών του ξεσπιτώματος εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες με τους πλειστηριασμούς. Βυθίζουν ακόμα πιο βαθιά στα χρέη και στην απόγνωση εκατομμύρια ανθρώπους.

    Ο,τι κάνουν με το τρίτο Μνημόνιο ισοδυναμεί με αγριανθρωπισμό επί τρία, αφού έρχεται να προστεθεί στην ήδη συντελεσθείσα καταστροφή των δυο προηγούμενων Μνημονίων.

    Και τώρα διαπράττουν το έγκλημα των εγκλημάτων!

    Τα όσα μεθοδεύουν στο ασφαλιστικό αποτελούν ένα πρωτοφανές πογκρόμ κατά ασφαλισμένων και συνταξιούχων! 

    Οι χτεσινές τους αποφάσεις (που συνιστούν και το «καλό» σενάριο αφού η τρόικα δεν έχει πει ακόμα την τελευταία λέξη της) είναι η ταφόπλακα των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων ενός ολόκληρου λαού.

    Έχουν πάρει τον μπαλτά και κόβουν σε φέτες ό,τι έχει απομείνει από τους φτωχοποιημένους συνταξιούχους.

    Στερούν από την παρούσα και τις επόμενες γενιές κάθε ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό δικαίωμα μετατρέποντας την σύνταξη σε προνοιακό επίδομα – ψίχουλο.

    Η αλήθεια είναι ότι τα μέτρα Τσίπρα – τρόικας δεν σταματούν στις νέες περικοπές ύψους 1,8 δισ. ευρώ σε συνταξιούχους και ασφαλισμένους τις οποίες έρχονται να επιβάλλουν μέσω του προϋπολογισμού για το 2016.

    Σύμφωνα με το Μνημόνιο και βάσει των όσων ενέκριναν χτες:

• Προχωρούν σε «εξοικονόμηση (σσ: έτσι αποκαλούν την εξαΰλωση) της τάξης του ¼ του ΑΕΠ»! Ούτε λίγο ούτε πολύ, μιλάμε στην ουσία για νέα αρπαγή ύψους άνω των 40 δισ. ευρώ!
• Δεσμεύονται να εφαρμόσουν πλήρως της αντιασφαλιστική λαίλαπα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αφού όπως λένε τώρα «οι συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις του 2010 και του 2012 εάν εφαρμοστούν πλήρως θα βελτιώσουν σημαντικά» το σύστημα! Ότι δηλαδή ως αντιπολίτευση το είχαν καταγγείλει ως απαράδεκτο σήμερα το εμφανίζουν σαν «σωτήριο»!  
• Δεσμεύονται να αριστεύσουν στο ρόλο του νεοφιλελεύθερου Προκρούστη «καταργώντας σταδιακά τα κεκτημένα δικαιώματα της συνταξιοδότησης πριν από την νόμιμη ηλικία συνταξιοδότησης», επιβάλλοντας το ψευδεπίγραφο καθεστώς των «εγγυημένων συντάξεων» με βάση και «εισοδηματικά κριτήρια» και «εφαρμόζοντας ορθά το πάγωμα των μηνιαίων εγγυημένων παροχών»! 

    Και όμως! Την ίδια ώρα μιλούν για «δίκαιες συντάξεις»! Για «αξιοπρεπή διαβίωση»! Για «ισότητα»! Για «κοινωνική δικαιοσύνη»!

    Πίσω από τις νέες μειώσεις συντάξεων, την κατάργηση του ΕΚΑΣ, την διάλυση της επικουρικής σύνταξης, την ενιαιοποίηση των Ταμείων με όρους ισοπέδωσης προς τα κάτω, εκείνο που επέρχεται είναι η κατάργηση κάθε έννοιας κοινωνικά αναδιανεμητικού χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης.

    Προχωρούν στην επιβολή ενός κεφαλαιοποιητικού συστήματος που μάλιστα στα ψιλά γράμματα το περιγράφουν ως εξής: Οι βασικές συνιστώσες των συντάξεων θα είναι εγγυημένες «με βάση τις εισφορές και βάσει του ελέγχου των πόρων».

    Αυτοί, βέβαια, βουτηγμένοι στο ψεύδος, το τερατούργημα που ετοιμάζουν θα συνεχίσουν να το αποκαλούν κίβδηλα «αναδιανεμητικό», όταν στην πραγματικότητα θα το ζήλευαν ακόμα και οι πλέον ακραιφνείς νεοφιλελεύθεροι της σχολής του Σικάγο!

    Όλα τούτα οι «αριστερόχειρες μαχαιροβγάλτες» της κοινωνικής ασφάλισης έρχονται να τα προωθήσουν μετά από 5 χρόνια λεηλασίας. Έρχονται να δώσουν την χαριστική βολή στα Ταμεία που ήδη με τις πολιτικές των δυο προηγούμενων Μνημονίων την περίοδο 2010 – 2015 (στοιχεία ΕΝΥΠΕΚΚ) απώλεσαν πόρους ύψους 70 δισ. ευρώ!

    Αυτοί που θα αποκαθιστούσαν, τάχα, το έγκλημα του PSI το οποίο επέφερε αρπαγή 12 δισ. ευρώ από τα Ταμεία, αυτοί που θα… επέστρεφαν την 13^η σύνταξη, τώρα κάνουν αυτό που είχε υποσχεθεί ο κ.Κατρούγκαλος: Τινάζουν στον αέρα μέσα σε 40 μέρες ό,τι δεν κατάφεραν να ανατινάξουν σε 40 χρόνια οι άλλοι, που τους παρέδωσαν τη σκυτάλη και που σήμερα υποκρίνονται χυδαία.

    Το μέγεθος του εγκλήματός τους είναι ευθέως ανάλογο της πολιτικής απάτης που εκπροσωπούν.

     Ιδού ένα δείγμα από εκείνο το… μακρινό, πια, 2012:

 Ναι, λοιπόν.

    Είναι τέτοια η απάτη τους που μόνο οι ίδιοι μπορούν να την εκφράσουν. Το μέγεθος του κοινωνικού εγκλήματος στο οποίο πρωταγωνιστούν είναι τόσο, όσο αβυσσάλεα είναι και η απόσταση που χωρίζει τα λόγια από τις πράξεις τους.

    Η απάντηση συνταξιούχων, εργαζόμενων και ανέργων, ή θα είναι αντίστοιχη της ανελέητης επίθεσης που δέχονται ή αυτή τη φορά η «θυσία» θα είναι ολοκληρωτική. 

1918 - 2015: 97 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ

1918 - 2015: 97 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ

Έκλεισαν φέτος 97 χρόνια από την ίδρυση του Κόμματός μας. Του τιμημένου ΚΚΕ. 97 χρόνια αδιάκοπης δράσης, αγώνων και θυσιών. Δεν υπάρχει δικαίωμα του λαού, που να μην κατακτήθηκε με οδηγητή και μπροστάρη το κόμμα μας, που να μη βρήκε στο πρόσωπο και τη δράση του ΚΚΕ τον πιο αποφασιστικό υπερασπιστή. Το ΚKE συγκρούστηκε με τις πρόσθετες κοινωνικές και πολιτικές διακρίσεις σε βάρος της γυναίκας. Το ΚΚΕ έφερε και διέδωσε στην ελληνική κοινωνία νέα πολιτιστικά πρότυπα. Το ΚΚΕ δε συμφιλιώθηκε με την αστική ιδεολογία του εθνικισμού, αντιπαρατέθηκε μαζί της.

Τα όποια λάθη έκανε στην μακρά του πορεία τα έκανε αγωνιζόμενο για το συμφέρον του λαού. Οι κομουνιστές άγιασαν στα ξερονήσια, σάπισαν στις φυλακές, έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους για να ζήσει ο τόπος και ο λαο΄ς μας καλύτερα.

 

Τον ίδιο δρόμο ακολουθεί το ΚΚΕ μέχρι σήμερα για να μπορεί να κοιτάζει στα μάτια τους εργαζόμενους,.  

«Είναι λοιπόν ευτύχημα, που στη χώρα μας, αυτό το κόμμα, που κλείνει σήμερα 97 χρόνια ζωής, συνεχίζει να υπάρχει (κι όσο υπάρχουμε θα υπάρχει), γιατί πήγε κόντρα στο ρεύμα της αντεπανάστασης και της μετάλλαξης των αριστερών που κοιμήθηκαν κομμουνιστές (αν δηλαδή ένιωθαν τέτοιοι ποτέ) για να ξυπνήσουν σοσιαλδημοκράτες, να δούνε το φως το αληθινό εν μία νυκτί, τη μεγάλη νύχτα που άρχισε για όλους τους λαούς του κόσμου, και να υπογράψουν δήλωση μετανοίας στο σύστημα που πολεμούσαν. Είναι ευτύχημα που δε χρειάζεται να μοχθήσουμε για να το στήσουμε από το μηδέν, όσο και αν κάποιοι αναζητούν το… νέο κόμμα της εποχής μας, για να στεγάσουν σε αυτό το υπερτροφικό εγώ τους, σε περίοπτη, προβεβλημένη θέση. Όσο κι αν κάποιοι ζουν, για να δουν το ΚΚΕ να σβήνει και να πατήσουν στα συντρίμμια του για να πάρουν τη θέση του. Ακόμα και από αυτούς όμως, οι πιο έντιμοι καταλαβαίνουν πως χωρίς το ΚΚΕ τίποτα δεν μπορεί να γίνει, και θέλουν να υπάρχει, για να νιώθουν ασφαλείς να το μισούνε.»

"Το Πολυτεχνείο ζει σε αγώνες μας καλεί"

"Εδώ Πολυτεχνείο , εδώ Πολυτεχνείο . Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων"... Πέρασαν 42  χρόνια και παρά το γεγονός ότι διάφορες "Σειρήνες" προσπαθούν να ξεθωριάσουν το νόημα του Πολυτεχνείου , εκείνο είναι πάντα μπροστά μας. Για να θυμίζει ότι λαός και νεολαία μάτωσαν παλεύοντας για "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία". Για να βροντοφωνάζει ότι η πύλη που γκρέμισε το τανκ έγραφε "Εξω οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ". Για να διαλαλεί την ανάγκη δικαίωσης των αγώνων, για να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση.

Το Πολυτεχνείο συμβολίζει αυτό που ακριβώς φοβούνται αυτοί που κυβερνούν τον τόπο χρόνια τώρα: Οτι ο λαός μπορεί να οργανωθεί και ξεφεύγοντας από τη μοιρολατρία να παλέψει, να επιβάλει άλλες λύσεις προς όφελός του. Οπως τότε που στάθηκε περήφανος μπροστά στα αμερικανικά τανκς της χούντας.

 Η μάχη του Πολυτεχνείου , αποτελεί κορυφαία εκδήλωση της εφτάχρονης αντιχουντικής πάλης και μια από τις κορυφαίες στιγμές των αγώνων του λαού και της νεολαίας. 

Τα τελευταία χρόνια ξεδιπλώνεται ο πιο βάρβαρος ιμπεριαλισμός που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα συσσωρεύοντας με τις δυνάμεις της ασύδοτης αγοράς και της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας, από τη μια τον πιο προκλητικό πλούτο και τη φτώχεια από την άλλη. Γεννά και καταφεύγει σε πολέμους και  επιθέσεις ενάντια στους λαούς.

Πολύ σωστά επισημαίνει το γραφείο τύπου του ΚΚΕ στη φετινή του ανακοίνωση, ότι: «η πείρα των τελευταίων 42 χρόνων, από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την πτώση της χούντας ένα χρόνο μετά, αναδεικνύει ότι το πραγματικό ζήτημα για την εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα, σε κάθε ιστορική φάση και καμπή, είναι η συγκέντρωση δυνάμεων στην πάλη ενάντια στα μονοπώλια, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, στον καπιταλισμό, με στόχο την εργατική - λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό. Ετσι μόνο η εργατική - λαϊκή πάλη, που αναπτύσσεται στο έδαφος των οξυμένων προβλημάτων, θα γίνεται πιο αποτελεσματική, θα μπορεί ν' αποκρούει αντιλαϊκά μέτρα, ν' αποσπά κάποιες κατακτήσεις, όταν δηλαδή βάζει στο στόχαστρο την ίδια την καπιταλιστική εξουσία και ιδιοκτησία, χωρίς να εγκλωβίζεται στη στήριξη αστικών κυβερνήσεων, όποιο πρόσημο κι αν έχουν.»

«Το Πολυτεχνείο είναι η ελπίδα και ο όρκος, ο πόθος και η υπόσχεση: Σ' αυτόν τον τόπο, κόντρα στα εμπόδια, ενάντια στους προσκυνημένους του ιμπεριαλισμού, κόντρα στους ντόπιους και ξένους «συνταγματάρχες» των «hedge funds», παρά τα «τάγματα εφόδου» της «νέας τάξης», όσες υποκλίσεις κι αν κάνουν όλοι όσοι φέρονται ή δηλώνουν ότι «είναι Αμερικανοί» ή ότι «είναι Γερμανοί» και πάντα… «φιλέλληνες», ό,τι κι αν κάνουν οι υποτακτικοί των «ευλογημένων  μνημονίων», τελικά, σ' αυτόν τον τόπο «θα κάνει ξαστεριά»! ο λαός θα νικήσει!

Το Πολυτεχνείο, αδικαίωτο και ζωντανό, σε πείσμα όσων πέρασαν από το «εδώ Πολυτεχνείο» στο ...«εδώ Πεντάγωνο» - «εδώ τρόικα» - «εδώ Μνημόνιο», μια μόνιμη Ερινύα για όσους πέρασαν από την όχθη των «ελεύθερων πολιορκημένων Ελλήνων» στην αντίπερα όχθη, των πολιορκητών και των «ελεύθερων σκοπευτών», θα συνεχίζει να ενσαρκώνει τις μνήμες του μέλλοντός μας.

Για μια Ελλάδα με ψωμί για το λαό της, με μόρφωση για τα παιδιά της, με εθνική ανεξαρτησία και λευτεριά.

Κοίτα με στα μάτια 

('Ενα Ποίημα του Νίκου Γκάτσου για το πολυτεχνείο)

Κοίτα με στα μάτια κι έλα πιο κοντά

άγια μου καρδιά κι αγαπημένη
άκουσα κι απόψε πόρτα να βροντά
πέτρες θα κυλάν οι πεθαμένοι.

Πώ να το ξεχάσω κείνο το παιδί
στο περιβολάκι τ' Άι-Νικόλα
έπινε τον ήλιο σα χλωρό κλαδί
πριν το θυμηθούν τα πολυβόλα.

Κοίτα με στα μάτια και με το σουγιά
πάρε από τη φλέβα μου μελάνι
γράψε τ' όνομά του στην αστροφεγγιά
χέρι φονικό να μην το φτάνει.

Πού είσαι Πέτρο; Πού είσαι Γιάννη;
Στου κάτω κόσμου το σιντριβάνι.
Νεράκι πίνω να λησμονήσω.
Γύρισε πίσω. Γύρισε πίσω.

 

 (Οι φωτοαφίσες είναι από παλιό άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου)